Dood aan het Westen

Een beetje kosmopolitisch westerling haat het Westen. Het haten van de cultuur waarin je leeft, is in progressieve kringen buitengewoon salonfähig. De optimale zijnsstaat is de negatie van het zelf. Dit heet in goed Nederlands 'intellectuele armoede'. Desalniettemin zijn het die nitwits die u, de gemiddelde DDS-lezer, de maat nemen en u vertellen dat u een nationalistische brulaap bent. U haat de Islamitische wereld, bent xenofoob, bent anti-kosmopolitisch, koestert het eigene en neemt het voor het Westen op; in progressieve zin allemaal doodzonden. Het Westen is het huis van de duivel.

De Islamitische wereld is veel beter dan het Westen. De Islamitische cultuur kent in rijkheid, diepzinnigheid en geestelijke ontwikkeling haar gelijke niet. Er wordt nog geen brommer in de Arabische wereld gemaakt, maar soit. Deze Westerse verering van het vreemde, wat feitelijk een cultureel verval is, neemt steeds groteskere vormen aan. Dat iemand als Jacques Derrida anti-Westers was, is te begrijpen, zijn hersens waren aangetast door het postmodernisme. Maar tegenwoordig drinken zelfs mensen als de grote taalfilosoof Noam Chomsky het liefst thee met jihadisten.

Er is maar een oplossing: onze eerbied laten blijken en met miljoenen over de brug komen (Leest u dit eventjes). Het toont ons ware gezicht, wij aanbidden enkel Mammon. Uit pure rechtschapenheid steekt de Islamitische wereld feitelijk geen poot naar Pakistan uit; of dachten ze werkelijk dat je met twee ton voor 20 miljoen getroffenen iets kunt betekenen?

Tot zover onze begrafenis.