DEMOGRAFISCHE TIJDBOM: Ruud Koopmans waarschuwt voor 7 miljoen Syriërs in Duitsland door gezinshereniging

Koopmans, hoogleraar en zeker geen rechtse schreeuwlelijk, windt er in een interview met het Duitse blad Cicero geen doekjes om. Hij beschrijft de huidige situatie als een onomkeerbaar proces dat in gang is gezet door politieke naïviteit en ideologische blindheid. De kern van het probleem? De veel te snelle naturalisatie van migranten. Zodra een asielzoeker dat felbegeerde Duitse paspoort in handen heeft – wat tegenwoordig al na vijf jaar kan – vallen alle beperkingen op gezinshereniging weg. De sluizen gaan dan niet een beetje open; ze worden volledig opgeblazen.

Het mechanisme dat Koopmans blootlegt is simpel, maar verwoestend voor de sociale cohesie. De vorige Duitse regering, onder leiding van de linkse SPD’er Scholz, heeft de drempels voor het staatsburgerschap drastisch verlaagd. Hoewel de zogenaamde "turbo-naturalisatie" na drie jaar op papier is geschrapt, blijft de standaardtermijn van vijf jaar van kracht. En dat is, volgens Koopmans, de doodsteek voor elk gecontroleerd migratiebeleid.

“Men moet zich afvragen of vluchtelingen zo snel toegang moeten krijgen tot het Duitse staatsburgerschap,” stelt Koopmans. "Als ze eenmaal Duits staatsburger zijn, is er geen limiet meer op gezinsmigratie. Dan is elke mogelijkheid om deze migratiestromen te beheersen verdwenen.”

Met andere woorden: Duitsland geeft de sleutels van de voordeur weg. Eenmaal genaturaliseerd, mag de hele familie komen. En in culturen waar 'familie' een zeer rekbaar begrip is, betekent dit een eindeloze kettingmigratie die niet meer te stoppen is door de overheid.

Wie denkt dat het wel mee zal vallen, moet volgens Koopmans simpelweg in de achteruitkijkspiegel kijken. We hebben dit namelijk al eerder gezien met de gastarbeiders uit Turkije en Marokko. Wat begon als een tijdelijke groep werknemers, is door gezinshereniging en reproductie uitgegroeid tot een bevolkingsgroep van miljoenen, die vaak parallel leeft aan de Duitse maatschappij.

“We hoeven alleen maar naar het verleden te kijken: hoeveel is de populatie gastarbeiders uit Turkije of Marokko in de loop der tijd gegroeid door gezinshereniging en voortplanting?” vraagt Koopmans retorisch. "Sinds 1973, het jaar waarin de werving stopte, is deze groep verzes- of verzevenvoudigd.”

Als je diezelfde wiskunde loslaat op de huidige groep Syriërs – en er is volgens de onderzoeker geen enkele reden om dat niet te doen – dan is de uitkomst angstaanjagend. "Dan zullen we over 50 jaar zeven miljoen Syriërs of burgers van Syrische afkomst in Duitsland hebben. En dan heb ik het alleen nog maar over Syriërs, maar hetzelfde geldt voor mensen uit Afghanistan, Irak, Somalië, enzovoort.”

Het is een totale demografische verschuiving. Zeven miljoen mensen uit één specifieke regio, met normen en waarden die vaak haaks staan op de onze, erbij in een land dat nu al kreunt en steunt onder de integratieproblematiek.

Een ander schokkend aspect dat Koopmans aanstipt, is de aard van deze gezinshereniging. Het gaat niet alleen om vrouwen en kinderen die al bestaan. Het gaat om jonge mannen - die zwaar oververtegenwoordigd zijn in de asielstroom - die terugkijken naar hun land van herkomst voor een bruid.

“Zij zullen hun huwelijkspartners grotendeels in hun land van herkomst zoeken,” legt Koopmans uit. Dit komt door de cultuur van neef-nicht huwelijken binnen uitgebreide families, maar ook door kille economische berekeningen. "Het huwelijk in deze samenlevingen is ook een economische transactie tussen families, en het ticket naar Europa is een belangrijk ruilmiddel.”

Het Duitse paspoort wordt dus handelswaar. Een 'ticket to Europe' dat wordt ingezet om bruiden te importeren, waardoor de integratie generatie op generatie wordt gefrustreerd. Men trouwt niet met een Duitse vrouw, men integreert niet; men haalt de cultuur van thuis naar hier.

De gevolgen van deze massa-immigratie zijn nu al zichtbaar in de Duitse straten. Koopmans wijst op de recente bendeoorlogen in Berlijn, die voor een groot deel worden uitgevochten door Turkse maffiabendes. Een direct gevolg van de vorige immigratiegolf die nooit goed geïntegreerd is.

Daarnaast liegen de misdaadcijfers niet. Syriërs zijn extreem oververtegenwoordigd in de criminaliteitsstatistieken. In de afgelopen negen jaar zijn er maar liefst 135.000 misdaden gepleegd door Syriërs tegen Duitsers. Dit is geen ‘incident’, dit is een structureel probleem. Koopmans benadrukt terecht dat niet alle migranten crimineel zijn - migranten uit andere EU-landen doen het prima - maar dat de problemen zich concentreren bij specifieke groepen uit niet-westerse landen.

De Duitse bevolking is er klaar mee. Uit peilingen blijkt dat een meerderheid nu een volledige immigratiestop wil. Ze zien hun land veranderen, ze zien de veiligheid verdampen en ze zien hoe de politiek de controle heeft weggegeven. Maar met de wetten die de vorige regering heeft achtergelaten, tikt de tijdbom onverbiddelijk door. Vijf jaar wachten, een paspoort halen (desnoods met fraude bij de taaltest, wat wijdverbreid is), en de poorten staan wagenwijd open.

Duitsland stevent af op een toekomst die onherkenbaar zal zijn. En als Duitsland valt, wat betekent dat dan voor Nederland?