Historisch justitieel schandaal: Verkrachter krijgt 21 jaar cel nadat onschuldige man 17 jaar vastzat

Het slachtoffer werd in 2003 in de vroege ochtend op weg naar huis op beestachtige wijze aangevallen in Little Hulton. Ze werd zwaar mishandeld, gewurgd tot ze het bewustzijn verloor en vervolgens verkracht. De behandelend rechter noemde het tijdens de rechtszaak een "klein wonder" dat de vrouw dit extreme geweld überhaupt heeft overleefd.

Hoewel Paul Quinn destijds al te boek stond als een veroordeelde zedendelinquent en nota bene vlakbij de plaats van het misdrijf woonde, slaagde de politie er op miraculeuze wijze in om hem volledig buiten beschouwing te laten in het onderzoek. In plaats daarvan richtten de oogkleppen van justitie zich volledig op Malkinson, die destijds tot maximaal levenslang werd veroordeeld zonder dat er ook maar een flinter DNA-bewijs op de plaats delict lag. Hij zat vast tot 2020 en werd pas in 2023 definitief vrijgesproken nadat nieuw DNA-onderzoek Quinn onomstotelijk aan de verkrachting linkte.

De reactie van het onschuldige slachtoffer van deze gerechtelijke dwaling is even logisch als snijdend. Malkinson reageerde direct ontstemd en diep beledigd op de uiteindelijke straf die de rechter aan de werkelijke dader oplegde. "Ik vind het beledigend dat deze gewelddadige, verdorven persoon een mildere straf heeft gekregen dan ik, een onschuldige man. Hij had er geen problemen mee dat ik twintig jaar ben belasterd en ruim zeventien jaar onterecht gevangen heb gezeten voor zijn misdaad."

Volgens Malkinson is er pas sprake van enige rechtvaardigheid als Quinn een langere gevangenisstraf uitzit dan de zeventien jaar die hemzelf rücksichtloos is afgenomen. De werkelijkheid is echter dat de verkrachter, die ook werd veroordeeld voor opzettelijke wurging en zware mishandeling, na een schamele veertien jaar al in aanmerking kan komen voor voorwaardelijke vrijlating. "Alles minder is geen rechtvaardigheid", aldus het bittere oordeel van Malkinson.

Ook het inmiddels vijftigjarige vrouwelijke slachtoffer van de verkrachting leeft nog dagelijks in een hel. De fysieke en mentale littekens herinneren haar continu aan de horror van die nacht.

Hoewel zij opgelucht is dat de werkelijke dader na twintig jaar eindelijk achter slot en grendel zit, draagt zij een levenslang schuldgevoel met zich mee omdat zij Malkinson destijds tijdens het proces ten onrechte aanwees als de dader.

Dit totale echec krijgt inmiddels ook een staartje voor de verantwoordelijke plichtsverzakers in uniform. De Britse onafhankelijke waakhond voor politieklachten (IOPC) heeft een officieel onderzoek ingesteld naar vijf van de betrokken agenten die het oorspronkelijke, prutserige onderzoek hebben geleid.

De politietop is inmiddels op de knieën gegaan en heeft excuses aangeboden voor de monumentale fouten die zijn gemaakt, maar voor Malkinson zijn die woorden volstrekt waardeloos. Hij kreeg vorig jaar weliswaar een schadevergoeding van "zes cijfers" uitgekeerd, maar geen cent ter wereld kan de zeventien verloren jaren in een zwaarbeveiligde bajes compenseren. In het Britse stelsel is de maximale vergoeding voor een dergelijke justitiële misdaad begrensd op 1,3 miljoen pond, een schijntje vergeleken met de vernietiging van een mensenleven.

De zaak legt de diepe kloof bloot binnen het westerse justitiële apparaat, waar onder invloed van dwingende politieke retoriek en ambtelijke luiheid snelle resultaten vaker belangrijker lijken dan de waarheid. Terwijl een gewelddadig monster twintig jaar lang vrij rondliep om mogelijk nog meer slachtoffers te maken, werd een onschuldige burger kapotgemaakt door het systeem. De maat is vol. Dit schandaal moet een keiharde waarschuwing zijn voor de hele rechtsorde: justitie moet boeven vangen, niet de onschuldige burger gijzelen om de statistieken op te poetsen!