Korting op je boodschappen via je werk? Kabinet wil belastingvrijstelling schrappen

De maatregel staat in de plannen voor het Belastingplan 2027. Beide Kamers moeten de voorstellen nog behandelen en goedkeuren.

Een belangrijk misverstand ligt daarbij op de loer. Het kabinet stelt geen algemeen verbod op personeelskorting voor. Het wil de manier veranderen waarop zo’n voordeel fiscaal wordt behandeld.

Werkgevers kunnen onder de huidige voorwaarden een belastingvrije korting op eigen producten geven. Daarvoor geldt een maximum van twintig procent per aankoop en maximaal €500 voordeel per werknemer per jaar.

Dat betekent niet dat iedere werknemer recht heeft op vijfhonderd euro. De werkgever moet daadwerkelijk een kortingsregeling aanbieden en de werknemer moet daarvan gebruikmaken. Wie minder koopt of een lagere korting krijgt, heeft ook een kleiner voordeel.

Het kabinet stelt voor de afzonderlijke vrijstelling op 1 januari 2027 te laten vervallen. De Rijksoverheid licht het voorstel over personeelskorting toe.

Voor werknemers die regelmatig boodschappen of andere noodzakelijke producten bij hun werkgever kopen, kan het om een merkbaar onderdeel van hun dagelijkse uitgaven gaan. Dat voordeel staat niet altijd prominent op het loonstrookje, maar is aan de kassa wel zichtbaar.

Er blijft volgens het voorstel een mogelijkheid bestaan om personeelskorting belastingvrij te regelen via de vrije ruimte van de werkkostenregeling, meestal afgekort tot WKR.

Die vrije ruimte is een bedrag waarbinnen een werkgever bepaalde vergoedingen en verstrekkingen onbelast kan onderbrengen. De omvang wordt berekend op basis van de gezamenlijke loonsom van het personeel. Het is dus geen afzonderlijk potje dat voor iedere werknemer even groot is.

Komt een werkgever boven de beschikbare vrije ruimte uit, dan betaalt de werkgever over het meerdere een eindheffing van tachtig procent. Zo werkt de vrije ruimte binnen de WKR.

Daarmee verschuift de vraag van ‘mag deze korting nog?’ naar ‘hoe wil de werkgever haar betalen en verwerken?’. Voor werknemers kan de uitkomst per bedrijf verschillen.

Een werkgever met voldoende ruimte kan een andere afweging maken dan een bedrijf dat die ruimte al grotendeels voor andere voorzieningen gebruikt.

Neem als rekenvoorbeeld een werknemer die gedurende vijftig weken voor tachtig euro per week aan boodschappen koopt waarop tien procent personeelskorting geldt.

De korting bedraagt dan acht euro per week. Over die vijftig weken is dat vierhonderd euro. Dit is een fictieve berekening, geen kortingsregeling van een specifieke supermarkt.

Blijft de werkgever dezelfde korting aanbieden, dan verandert er aan dat voordeel voor de werknemer niets. Verdwijnt de korting volledig, dan kosten dezelfde boodschappen in dit voorbeeld vierhonderd euro per jaar meer.

Zou de korting worden gehalveerd tot vijf procent, dan blijft tweehonderd euro voordeel over. De werknemer betaalt op jaarbasis tweehonderd euro meer dan daarvoor, bij verder gelijke prijzen en aankopen.

Deze berekening laat ook zien waarom het maximum van vijfhonderd euro niet gelijkstaat aan een gegarandeerd verlies van vijfhonderd euro. Het daadwerkelijke effect begint bij de korting die iemand nu werkelijk ontvangt.

De discussie speelt al langer dan Prinsjesdag. Brancheorganisatie INretail meldde op 17 juni dat zij samen met zestien andere brancheorganisaties actie voerde voor behoud van de regeling.

Volgens de organisatie raakt het voorstel een belangrijk voordeel voor winkelpersoneel. De betrokken organisaties stuurden daarover een gezamenlijke brief aan beleidsmakers en Kamerleden. INretail beschrijft de actie voor behoud van personeelskorting.

Dat bezwaar maakt duidelijk dat de fiscale behandeling voor werkgevers geen puur administratieve kwestie is. Als eenzelfde voordeel duurder wordt om aan te bieden, ontstaat een nieuwe keuze over de personeelskosten.

Voor werknemers is nog niet op basis van die landelijke discussie vast te stellen wat hun eigen bedrijf zal doen. Daarvoor is een concrete mededeling over de eigen regeling nodig.

Een personeelskorting kan in de praktijk verschillende grenzen hebben. Misschien geldt zij alleen voor bepaalde productgroepen, alleen buiten aanbiedingen of tot een intern maximumbedrag.

Om het effect van een verandering te beoordelen, is het daarom verstandig uit te gaan van je eigen aankopen. Hoeveel korting heb je het afgelopen jaar werkelijk gebruikt? Op welke producten? En gaat het om uitgaven die je zonder korting ook zou hebben gedaan?

Dat laatste maakt verschil. Een lagere prijs op iets wat je toch al nodig had, bespaart geld. Extra spullen kopen uitsluitend om een korting te benutten, kan je totale uitgaven juist verhogen.

Vraag bij een aangekondigde wijziging bovendien naar het nieuwe kortingspercentage, de ingangsdatum en de verwerking op een eventuele loonstrook. Alleen de mededeling dat ‘de fiscale regels veranderen’ vertelt nog niet wat je aan de kassa of netto gaat merken.

Voorlopig gaat het om een voorstel voor 2027. De parlementaire behandeling moet nog plaatsvinden en werkgevers moeten hun eventuele aanpassingen concreet maken.

Er is dus geen reden om uit dit nieuws af te leiden dat een bestaande kortingspas vandaag ongeldig wordt. Evenmin staat vast dat iedere werkgever de huidige regeling ongewijzigd voortzet.

Voor een werknemer is een helder antwoord van de eigen werkgever uiteindelijk het bruikbaarst: blijft het voordeel bestaan, wordt het aangepast of verandert alleen de fiscale verwerking? Pas met dat antwoord valt te berekenen wat er werkelijk met het huishoudbudget gebeurt.