BRUSSEL WURGT ONZE BOEREN, MAAR IMPORTEERT HORMOONVLEES EN SALMONELLAKIP

Ieder dier wordt geregistreerd. Iedere hectare wordt doorgelicht. Iedere mestwagen wordt gevolgd. Eén administratieve fout kan het einde betekenen van een familiebedrijf dat al generaties bestaat.

Maar zodra goedkoop vlees vanuit Zuid-Amerika Europa binnenkomt, blijkt het Europese controlewonder plotseling een lekke vergiet.

BBB vraagt opnieuw aandacht voor verboden hormonen in Braziliaans rundvlees en salmonella in Braziliaans pluimveevlees. De partij wil strengere controles op voedselimport.

Terecht.

Maar BBB moet het niet bij sociale mediaberichten en Kamervragen laten. De partij moet eisen dat Brussel dezelfde keiharde normen oplegt aan buitenlandse producenten als aan Nederlandse boeren.

De NVWA traceerde eerder zes zendingen Braziliaans rundvlees afkomstig van runderen die waren behandeld met oestradiol, een hormoon dat in de Europese veehouderij verboden is.

De zendingen kwamen via Nederland de Europese Unie binnen.

Volgens Nieuwe Oogst zou de Europese Commissie al in oktober 2025 op de hoogte zijn geweest van een verdachte lading. De Europese waarschuwing volgde pas later en werd volgens BBB-Europarlementariër Sander Smit niet als urgente alarmmelding verstuurd.

De Commissie had eerdere waarschuwingen volgens hem juist weggewuifd.

Dat is de Europese werkelijkheid: Nederlandse boeren worden preventief gewurgd op basis van theoretische modellen, terwijl waarschuwingen over daadwerkelijk verboden stoffen in geïmporteerd vlees worden afgehandeld met bureaucratische traagheid.

Tegelijkertijd wil Brussel de handel met de Mercosur-landen uitbreiden. De Europese Commissie pronkt met quota van 99.000 ton rundvlees en 180.000 ton pluimveevlees waarvoor gunstigere handelsvoorwaarden gaan gelden.

Brussel noemt die hoeveelheden beperkt.

Voor individuele Nederlandse boeren die moeten concurreren tegen productie onder totaal andere omstandigheden zijn die cijfers allesbehalve beperkt.

Een Nederlandse veehouder betaalt voor grond, dierenwelzijn, energie, personeel, administratie, milieu-eisen en Europese klimaatregels. De buitenlandse concurrent produceert goedkoper en krijgt via een handelsverdrag gemakkelijker toegang tot dezelfde markt.

Dat is geen vrije handel. Dat is concurrentievervalsing die door Brussel zelf wordt georganiseerd.

Vrijhandel kan alleen bestaan wanneer normen wederzijds gelden en controles betrouwbaar zijn. Anders wordt de Europese boer gedwongen te concurreren tegen lagere eisen die hij thuis nooit zou mogen toepassen.

BBB slaat inhoudelijk terecht alarm, maar de partij heeft te vaak genoegen genomen met stoere woorden terwijl het landbouwbeleid van het kartel gewoon doorging.

De boeren hebben niets aan nóg een tweet, nóg een gesprek of nóg een Brusselse rondetafel.

Zij hebben behoefte aan harde voorwaarden:

Geen import wanneer traceerbaarheid ontbreekt. Automatische blokkade na de vondst van verboden hormonen. Volledige openbaarmaking van verdachte zendingen. Onafhankelijke steekproeven aan de Europese grens. En onmiddellijke uitsluiting van producenten die de regels overtreden.

Daarnaast moet op ieder product duidelijk zichtbaar staan waar het vlees is geproduceerd en aan welke normen de producent moest voldoen.

Laat de consument zelf kiezen tussen Nederlands kwaliteitsvlees en anonieme wereldmarktimport.

Nederland heeft vruchtbare grond, gespecialiseerde boeren, moderne bedrijven en ongeëvenaarde landbouwkennis. Toch behandelt de politiek voedselproductie alsof het een hinderlijke activiteit is waarvan wij zo snel mogelijk af moeten.

Boerderijen worden uitgekocht. Grond wordt onttrokken aan productie. Vergunningen worden ingetrokken. Jonge boeren haken af.

Daarna importeert Europa het voedsel van duizenden kilometers afstand.

Dat is niet groen. Dat is niet veilig. Dat is niet strategisch.

Het is georganiseerde afhankelijkheid.

Een continent dat zijn eigen boeren vernietigt, geeft niet alleen zijn economie weg. Het geeft zijn voedselzekerheid weg.