De omgekeerde wereld van de VVD: 'Kansrijke' asielzoekers krijgen voorrang op de arbeidsmarkt

De plannen van Aartsen leggen pijnlijk bloot hoe het huidige inburgeringsstelsel jarenlang volledig heeft gefaald. De minister schetst zelf het ranzige failliet van het beleid: momenteel heeft slechts een schokkende 40 procent van de statushouders na vijf jaar een baan. De rest zit massaal pluche te plakken in een door de burger gefinancierde uitkering.

De VVD wil dit percentage nu kunstmatig gaan opkrikken naar 60 procent, met het dwingende doel om eind 2030 zo'n 75.000 extra werkende nieuwkomers te registreren. Aartsen jammert dat asielzoekers vaak twee jaar in een azc bivakkeren en daarna nog een jaar als statushouder doorbrengen, waardoor ze drie jaar lang "niet meedoen". Maar in plaats van de procedures te verkorten en illegalen direct uit te zetten, wil hij hen nu juist verankeren in onze economie.

Om deze twijfelachtige integratiewens door te drukken, wil de VVD-minister "alle belemmeringen" voor asielzoekers wegnemen. Een van de ranzige maatregelen is dat het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) moet stoppen met het continu verplaatsen van migranten van de ene opvanglocatie naar de andere, zodat zij lekker in de buurt van hun nieuwe baas kunnen blijven wonen.

Ook de azc's zelf worden omgebouwd tot een soort uitzendbureaus. De huidige 'meedoenbalies', die destijds waren opgericht voor vrijwilligerswerk, moeten worden omgevormd tot officiële "werkbalies" die rechtstreeks worden gekoppeld aan regionale arbeidsmarktcentra.

De minister gaat bovendien persoonlijk op de knieën bij het Nederlandse bedrijfsleven. Ondernemers zijn nu vaak nog terecht huiverig om mensen zonder fatsoenlijke screening in dienst te nemen.

Aartsen wuift die volkomen logische angst laconiek weg met de bewering dat werken met mensen uit Ethiopië of Syrië nou eenmaal "even spannend" is als je dat nooit gedaan hebt, maar dat het "eenvoudiger" gaat als het eenmaal de standaard wordt. Het deugkartel dwingt de Nederlandse werkvloer hiermee in een sociaal experiment waar niemand om heeft gevraagd.

De absurditeit bereikt haar kookpunt bij de versoepeling van de inburgeringsregels. Asielzoekers die veel uren maken, krijgen van Aartsen simpelweg méér tijd om hun inburgeringscursus af te ronden dan de wettelijke drie jaar die er nu voor staat.

Ook de indeling van de lessen moet wijken voor het grote geld. De minister ergert zich eraan dat een asielzoeker nu nog tegen zijn baas moet zeggen dat hij niet kan werken omdat hij taalles heeft. "Werk gaat voor", aldus de rücksichtloze VVD-logica.

Volgens de minister is het namelijk een fabeltje dat je de taal uit een boekje of van een gemeenteambtenaar moet leren: "We geloven erin dat je de Nederlandse taal beter leert door te werken en met collega’s te praten in de bedrijfskantine." De hardwerkende Nederlandse werknemer mag dus tijdens zijn schaarse lunchpauze gratis gaan fungeren als taalcoach voor de instroom van Progressief Nederland.

Het is de ultieme uiting van de doorgedraaide deugcultuur: de burger draait op voor de opvang, de burger mag de integratie op de werkvloer gaan regelen, en het kabinet pronkt met de statistieken. Dit beleid pakt de asielcrisis niet aan, maar institutionaliseert haar. De maat is meer dan vol!