De verwoestende rekening van 'Wir schaffen das': Duits asielbeleid kostte belastingbetaler sinds 2016 al minstens 400 miljard euro

Jarenlang kregen kritische burgers in zowel Duitsland als Nederland van de gevestigde politiek te horen dat massa-immigratie een geweldige verrijking zou zijn die onze vergrijzende economie zou redden. Wie durfde te vragen naar de werkelijke kosten voor de schatkist, werd door kartelpolitici en staatsmedia direct weggezet als harteloos of 'extreemrechts'. Maar de harde begrotingscijfers laten zich niet langer verstoppen achter morele praatjes.

In een gastbijdrage in de Duitse krant Die Welt, waarover ook GeenStijl bericht, presenteert onderzoeksjournalist Björn Harms de bevindingen uit zijn nieuwe boek Der Asylkomplex. Volgens Harms zijn voor het eerst de versnipperde uitgaven van de bondsoverheid, de deelstaten en de gemeenten systematisch bij elkaar opgeteld. Het resultaat is een bodemloze geldput van ongekende omvang.

De cijfers die Harms op basis van officiële overheidsbegrotingen op een rij zet, zijn ronduit verpletterend: "Alleen al de federale overheid noteerde van 2016 t/m 2025 meer dan 242 miljard euro aan "uitgaven in verband met vluchtelingen". De deelstaten droegen meer dan 100 miljard euro bij uit hun eigen begrotingen. Daarbovenop kwamen nog uitgaven van gemeenten ter hoogte van miljarden euro's, evenals vervolgkosten in de gezondheidszorg, het onderwijs en het rechtsstelsel."

Tel die posten bij elkaar op en je ziet hoe de overheid zelf het overzicht volledig is kwijtgeraakt. Harms schrijft daarover: "Al met al heeft het migratiebeleid de staat sinds 2016 minstens 400 miljard euro gekost – en dat is een voorzichtige schatting. Andere prognoses wijzen op bedragen die kunnen oplopen tot wel duizend miljard euro. Huisvesting vormt een aanzienlijk deel van deze kosten. Toch weet zelfs de federale overheid niet precies hoeveel asielopvanglocaties er in het land zijn."

Wie denkt dat met die 400 miljard euro de volledige schade in beeld is, komt bedrogen uit. Zoals GeenStijl scherp aanstipt, is zelfs die duizelingwekkende 400 miljard euro nog maar het topje van de ijsberg. Tal van vervolgkosten zijn simpelweg niet in harde cijfers te vangen, en Harms noemt zijn eigen optelsom niet voor niets 'een voorzichtige schatting'.

En de rekening loopt door: sinds 2015 vroegen ruim drie miljoen mensen voor het eerst asiel aan in Duitsland. Ook de maatschappelijke schade van criminaliteit valt buiten deze conservatieve optelsom. Op X benadrukt Harms dan ook dat de 400 miljard euro voor de jaren 2016 tot 2025 "een absoluut minimum is, dat zich echter goed laat bewijzen".

Ondertussen blijkt het rendement van al die miljarden aan integratiebeleid bedroevend laag. Harms wijst op cijfers waaruit blijkt hoe het belastinggeld in een zwart gat verdwijnt: "Sinds 2015 is het totaal aantal maatschappelijk werkers en sociaal pedagogen gestegen van 278.000 naar 351.000 – een toename die de Federale Arbeidsdienst deels toeschrijft aan migratie als gevolg van vlucht voor conflicten. Hoewel de federale overheid in 2025 ongeveer 1,3 miljard euro uitgaf aan integratiecursussen, verlieten zes op de tien deelnemers de cursus zonder diploma."

Waarom gaat deze waanzin jaar in, jaar uit gewoon door, terwijl scholen, wegen en ziekenhuizen voor de eigen bevolking achteruitkachelen? Het antwoord dat Harms in Der Asylkomplex geeft, legt de vinger precies op de zere plek. Rond de opvang en begeleiding van migranten is een gigantisch netwerk van gesubsidieerde organisaties, welzijnsstichtingen, exploitanten en adviseurs ontstaan dat direct financieel belang heeft bij een blijvend hoge instroom.

Harms verwoordt dat perverse mechanisme vlijmscherp in zijn bijdrage in Die Welt: "Terwijl andere industriële sectoren instorten en honderdduizenden banen verloren gaan, blijft deze sector onverminderd floreren – omdat de staat de basis van het verdienmodel garandeert."

Terwijl de productieve economie bloedt en Duitse industriële bedrijven bij bosjes omvallen, viert het asielcomplex hoogtij op kosten van de werkende burger. Het is een industrie die nooit failliet kan gaan zolang de overheid de grenzen openhoudt en de rekeningen blind blijft aftikken met het geld van de belastingbetaler.

Voor Nederland is dit Duitse onderzoek een spiegel waar het kabinet-Jetten niet in durft te kijken. Ook in ons land pompt de overheid jaarlijks miljarden euro's in het COA, noodopvanghotels, dwangsommen, gratis gezondheidszorg en voorrang op schaarse sociale huurwoningen. En net als in Berlijn weigert Den Haag koppig om de integrale totaalrekening van decennia massa-immigratie eerlijk voor de burger uit te rekenen.

Het is precies dezelfde verwoestende dynamiek waar Forum voor Democratie in de Tweede Kamer al jaren voor waarschuwt. Toen FVD-Kamerlid Iem Al Biyati onlangs nog de gigantische financiële rekening van de massa-immigratie op tafel legde, wist D66 niets beters te bedenken dan haar feiten weg te zetten als 'lelijk'. Voor het partijkartel is niet de plundering van de schatkist het probleem, maar degene die het prijskaartje hardop voorleest.

Menig kartelpoliticus zal nu roepen dat we door Europese verdragen nu eenmaal verplicht zijn om deze opvangindustrie tot in de eeuwigheid te blijven financieren. Wat een doorzichtige smoes. Verdragen en wetten zijn door politici gemaakt en kunnen door politici worden opgezegd of aangepast zodra het voortbestaan van onze eigen verzorgingsstaat op het spel staat.

Terwijl Nederlandse gezinnen kromliggen voor torenhoge belastingen, onbetaalbare boodschappen en een verpletterende energierekening, laat de Duitse afrekening van minstens 400 miljard euro zien waar het geld van de Europese burger werkelijk naartoe vloeit. Een verzorgingsstaat kan óf open grenzen hebben, óf betaalbaar blijven voor de eigen bevolking. Allebei tegelijk is een wiskundige onmogelijkheid die nu tot op de laatste miljard is blootgelegd.

Het boek van Björn Harms zou verplichte kost moeten zijn voor ieder Kamerlid in Den Haag dat nog altijd beweert dat we de asielinstroom 'niet kunnen stoppen'. Zolang de staat het verdienmodel van de asielindustrie blijft garanderen, draait de gewone belastingbetaler op voor een rekening van honderden miljarden euro's. Het is de hoogste tijd om de geldkraan van het asielcomplex definitief dicht te draaien. Hun verdienmodel, jouw belastinggeld.