Amsterdamse explosiechaos compleet: politie plakt waarschuwing voor criminelen op verkeerde woning

De woning werd begin juli getroffen door een geplaatst explosief en vorige week beschoten. De politie vermoedt dat de aanslagplegers het verkeerde adres hebben aangevallen.

Een bewoner was tijdens de beschieting thuis. Wonder boven wonder vielen er geen gewonden.

Volgens AT5 wil de politie met het bericht duidelijk maken dat de bewoners geen enkele relatie hebben met de persoon die vermoedelijk het eigenlijke doelwit was.

Dat is begrijpelijk als uiterste poging om levens te beschermen. Maar het is tegelijk een ontluisterend symbool van een stad waar criminelen kennelijk met explosieven en vuurwapens adressen aanvallen zonder zelfs zeker te weten wie daar woont.

Normaal gesproken communiceert de politie met burgers, getuigen en slachtoffers. In Amsterdam is het kennelijk noodzakelijk geworden om via een aan de voordeur vastgeplakte mededeling te communiceren met mensen die explosieven plaatsen en woningen beschieten.

De feitelijke boodschap is: jullie hebben het verkeerde huis.

Dat zegt alles over de machteloosheid waarin onschuldige bewoners terechtkomen. Zij hebben niets met de ruzie te maken, kennen het vermoedelijke doelwit niet en kunnen toch worden opgeblazen of doodgeschoten omdat een crimineel zijn administratie niet op orde heeft.

De politie heeft extra agenten ingezet en locoburgemeester Zita Pels liet met spoed camera’s plaatsen. Ook zijn drie mannen aangehouden in verband met de zaak. Hun precieze betrokkenheid is nog niet bekend en zij moeten als verdachten worden beschouwd zolang de rechter niet heeft geoordeeld.

Ook over de identiteit of activiteiten van “Achie de Somaliër” is niets vastgesteld. De politie noemt hem uitsluitend als vermoedelijk doelwit. Het zou journalistiek onverantwoord zijn om hem zonder bewijs als crimineel neer te zetten.

Amsterdam en andere Nederlandse steden worden al jaren geteisterd door explosies bij woningen en bedrijfspanden. Soms gaat het om drugsschulden, intimidatie of conflicten in het criminele circuit. Regelmatig worden ook verkeerde adressen geraakt of onschuldige familieleden en buren meegesleurd.

Het meest verontrustende is de gewenning. Een ontplofte voordeur levert nog enkele korte nieuwsberichten op, waarna Nederland doorgaat met de orde van de dag. Pas wanneer er een volstrekt bizar detail opduikt – zoals dit politiebriefje – kijkt iedereen weer even op.

Maar achter ieder incident zitten bewoners die niet meer slapen, kinderen die schrikken van ieder geluid en buren die zich afvragen of hun gevel de volgende is.

Dit is geen normale grootstedelijke overlast. Dit is zwaar geweld waarbij daders bewust het risico nemen dat mensen worden verminkt of gedood.

De overheid moet meer doen dan camera’s ophangen nadat het geweld al tweemaal heeft toegeslagen. De complete logistiek rond explosies moet worden aangepakt: opdrachtgevers, uitvoerders, leveranciers van explosieven en tussenpersonen.

Veel uitvoerders zijn jong. Dat maakt de misdaad niet minder ernstig. Juist criminele netwerken die jongeren inzetten voor aanslagen moeten financieel en strafrechtelijk worden gebroken.

Wie een explosief bij een woning plaatst, speelt met mensenlevens. Daar horen straffen bij die niet na een fractie van de opgelegde tijd verdampen.

Het briefje aan de Bos en Lommerweg kan levens redden. Daarom verdient de politie geen verwijt voor het nemen van die noodmaatregel.

Maar politiek gezien is het een schreeuw om controle. Een rechtsstaat hoort aanslagplegers op te sporen voordat zij opnieuw toeslaan. Onschuldige bewoners horen niet afhankelijk te zijn van de hoop dat criminelen een briefje lezen en ditmaal wél het juiste adres onthouden.

Amsterdam heeft geen behoefte aan nóg een communicatiecampagne. Amsterdam heeft behoefte aan een overheid die het explosiegeweld daadwerkelijk breekt.