Wierd Duk in Nieuws van de Dag: ophef geschopte moslima door politieagent zou er niet zijn bij autochtone vrouw – 'racismekaart getrokken'

Zijn observatie was glashelder: als dit een willekeurige autochtone Nederlandse vrouw was geweest, was het nieuws waarschijnlijk na een paar regels verdwenen. Nu het om een moslima gaat, explodeert het debat. Sociale media staan vol, activisten springen in de startblokken en de racismekaart wordt onmiddellijk getrokken. Niet omdat alle feiten bekend zijn, maar omdat het verhaal past in een bekend frame.

Duk verwoordde het scherp: zodra afkomst of religie een rol speelt, verandert een politieoptreden automatisch in een maatschappelijk drama. Dan gaat het niet meer over een concrete aanhouding, maar over “hoe Nederland met minderheden omgaat”.

Alsof de agent in kwestie niet gewoon probeerde een situatie onder controle te krijgen, maar bewust iemand viseerde vanwege haar achtergrond. Dat is precies waar de dubbele standaard zichtbaar wordt. Politieoptreden wordt niet meer beoordeeld op feiten, context en proportionaliteit, maar op identiteit. En dat ondermijnt het vertrouwen in gezag.

JA21’er Coenradie sloot daar naadloos bij aan. Zij wees op het gevaarlijke signaal dat hiervan uitgaat: als autoriteiten hun eigen agenten niet zichtbaar steunen, ontstaat er ruimte op straat. Zoals zij het formuleerde: mensen voelen die ruimte. Ruimte om zich harder te verzetten tegen gezag, omdat ze zien dat politie niet wordt gedekt door bestuurders en ministers.

En daar zit de kern. In plaats van eerst feiten te verzamelen en hun mensen rugdekking te geven, kiezen autoriteiten vaak voor voorzichtigheid, afstand en halve excuses. Uit angst voor ophef. Uit angst voor beschuldigingen. Uit angst om verkeerd begrepen te worden. Het resultaat is voorspelbaar: agenten voelen zich alleen staan, terwijl relschoppers en activisten leren dat luid roepen loont.

Dit is geen los voorval. Het past in een breder patroon waarin bestuurders sneller meegaan in slachtoffernarratieven dan pal staan voor hun eigen mensen. Politieagenten, boa’s en hulpverleners merken dat dagelijks: zij moeten orde houden, maar krijgen zelden publiekelijk steun als het spannend wordt. Elke keer hetzelfde script: beelden op sociale media, emotionele reacties, politici die op safe spelen, en agenten die moeten afwachten wat “het onderzoek” oplevert. Ondertussen groeit op straat het gevoel dat gezag onderhandelbaar is.

Wierd Duk verwoordde wat velen denken: als dit een “gewone” Nederlandse vrouw was geweest, was het een kort berichtje geweest en klaar. Nu is het land in rep en roer. Dat zegt alles. Het is tijd om die omgekeerde wereld te doorbreken. Natuurlijk moet politieoptreden altijd getoetst worden. Maar dat kan prima zonder meteen hele beroepsgroepen weg te zetten of elk incident te framen als structureel racisme.

Wat Nederland nodig heeft, is duidelijkheid: eerst steun voor agenten die hun werk doen, daarna pas de evaluatie. Geen automatische schuld, geen politiek wegduiken. Want zonder zichtbaar gezag en rugdekking voor de politie blijft één ding over: verwarring op straat, cynisme bij agenten en een samenleving waarin iedereen voelt dat regels steeds minder gelden. En dat is pas echt gevaarlijk.