Halsema laat Lydia Daniël tien dagen stikken: haar 'topprioriteit' vrouwenveiligheid is een loze kreet

Femke Halsema is goed in woorden. Ze heeft er een hele kast vol van, van diepe verontwaardiging tot oproepen om er samen iets aan te doen. Alleen komt er na al die woorden weinig terug wanneer een vrouw echt hulp nodig heeft.

Lydia Daniël, ondernemer en gast bij Ongehoord Nederland, werd volgens de omroep tien dagen geleden op straat bedreigd. "Ik ga je echt verkrachten", kreeg ze te horen. Ze heeft beelden van de dreiging. En toch wacht ze, zo meldt Ongehoord, nog altijd op een reactie van de politie. Tien dagen. Voor een verkrachtingsdreiging met bewijs erbij.

Wat het extra wrang maakt: het was allemaal al beloofd. In september 2025, na de dood van de 17-jarige Lisa, trok Amsterdam 6 miljoen euro uit voor de veiligheid van vrouwen. Halsema en wethouder Scholtes schreven de raad dat de politie een platform Stop Geweld Tegen Vrouwen zou oprichten, met zo'n dertig agenten. Volgens hun eigen brief moest dat team de drempel verlagen: wie bedreigd of aangevallen werd, zou makkelijker melding en aangifte kunnen doen.

Makkelijker aangifte doen. Dat was de belofte. Een vrouw met beelden van een man die zegt dat hij haar gaat verkrachten, hoort tien dagen niets. Dat is de praktijk.

In het nieuwe coalitieakkoord van Amsterdam kwam er nog eens 10 miljoen bij voor de komende vier jaar, meldde AT5. Datzelfde AT5 ontdekte ook dat veel maatregelen nog altijd niet van de grond waren gekomen. Geld uittrekken is makkelijk. Een agent laten terugbellen kennelijk niet.

Ongehoord Nederland vat het zo samen: terwijl Daniël wacht, noemt Halsema de veiligheid van vrouwen een topprioriteit. De burgemeester laat geen gelegenheid voorbij gaan om het te benadrukken. Deze week nog, op de persconferentie over de dood van Hajar, zei ze volgens het Reformatorisch Dagblad dat het ongelofelijk veel pijn doet om daar als driehoek opnieuw te zitten, nauwelijks veertien maanden na Lisa. De stad gaat door met werken aan de veiligheid van jonge vrouwen, beloofde ze.

Mooie zinnen. Maar een burgemeester is in Amsterdam niet zomaar een toeschouwer. Ze zit de driehoek voor, samen met de hoofdcommissaris en de hoofdofficier van justitie. Wie het gezag over de politie deelt, kan niet doen alsof een blijvend zwijgend bureau het werk van iemand anders is.

Het patroon kennen we inmiddels. Na elke gruwelijke zaak komt de bloemenzee, de stille tocht, de toespraak met trillende stem. Dan het potje met miljoenen. En daarna de lange stilte, tot de volgende vrouw slachtoffer wordt.

AT5 deed eind vorig jaar onderzoek onder 2100 Amsterdammers. Zeven op de tien mijden bepaalde plekken in de stad omdat ze zich er onveilig voelen. Bij de vrouwen in dat panel was het 85 procent. Toen de zender wilde weten hoe onveilig die plekken echt zijn, liep ze tegen een muur van onduidelijkheid op bij politie en gemeente. Meldingen belandden op één grote hoop, tussen afval en te hoge bosjes.

Een wethouder, Melanie van der Horst, gaf zelfs toe dat ze zelf geen melding bij de gemeente doet als ze zich onveilig voelt, omdat ze vaak denkt: wat doen ze ermee. Lydia Daniël weet inmiddels het antwoord. Tien dagen lang niets.

Het gaat hier niet om de vraag of Daniël bij de juiste omroep werkt of de juiste mening heeft. Een verkrachtingsdreiging is een verkrachtingsdreiging. Juist een burgemeester die zich graag opwerpt als beschermer van vrouwen zou dit soort zaken bovenaan de stapel moeten leggen, met camerabeelden en al.

Wie veiligheid van vrouwen echt serieus neemt, meet het niet af aan het aantal persconferenties. Die meet het af aan hoe snel een bedreigde vrouw een rechercheur aan de lijn heeft. Daarop zakt Amsterdam nu door de mand.

Halsema, stop met praten over collectief bewustzijn. Zorg dat Lydia Daniël vandaag nog een rechercheur aan tafel heeft en dat de man op die beelden wordt opgespoord. En leg aan de raad uit waarom jouw dertig agenten van Stop Geweld Tegen Vrouwen een bedreigde vrouw tien dagen laten wachten.