En weer zijn alle ogen gericht op de politici om de schuldencrisis in de Eurozone op te lossen en ons te leiden naar een periode van grote economische voorspoed met één gezamenlijke munt, geen of lage begrotingstekorten, lage inflatie, gezonde banken, euro-obligaties en solidariteit van Cyprus tot Lapland. Het is verbazingwekkend hoe lang politici in dit sprookje blijven geloven of de gelegenheid krijgen het bij voortduring aan hun bevolking te vertellen. De euro is dood, juist door de bemoeienis van politici die de munt al in 2003 om zeep hebben geholpen. Toen bleek eens te meer dat politieke en nationale overwegingen altijd zouden prevaleren boven economische, omdat Duitsland en Frankrijk hun begrotingsbeleid niet wensten aan te passen aan wat nodig was om een gezamenlijke munt te kunnen blijven voeren. Bij elke volgende test wordt de euro met lapwerk op de been gehouden. Zo wordt een totaal van 400 miljard euro gestopt in leningen en garanties aan een economisch onbetekenend land als Griekenland. Andere landen volgden en hebben gelukkig voor de eurozone minder geld nodig. In allerijl wordt het beleid omgegooid. Er komen, althans op papier, drastische hervormingen om de overheidsfinanciën te saneren. Met de mond wordt beleden dat er grove fouten zijn gemaakt bij de start van de euro en dat we nu met gezwinde spoed toe moeten naar een politieke unie. We hebben behoefte aan meer bestuur en meer regels, terwijl zwak bestuur de overheidsfinanciën in menig land uit de hand deed lopen en men regels naast zich neerlegde.
Het kan geen kwaad eens een stapje terug te doen en te zien hoe eerder intensieve vormen van monetaire samenwerking aan hun eind kwamen en welke lessen daaruit getrokken zijn. Begin jaren zestig formuleerde Robert Mundell het bekende Mundell-Fleming model, gevolgd door de theorie van het optimale valutagebied. Het eerste laat zien dat je niet tegelijkertijd een vaste wisselkoers, vrij kapitaalverkeer en een onafhankelijk monetair beleid kunt voeren. Het geeft in een notendop ook aan waar het mis is gegaan met Griekenland en andere landen. Als in tien jaar tijd de arbeidskosten in Griekenland stijgen met 60% en die in Duitsland met 6% zonder een navenante compenserende productiviteitsstijging, dan is duidelijk dat de ‘impliciete wisselkoers’ tussen beide landen fors is veranderd in het voordeel van Duitsland en dat Griekenland zich volstrekt uit de markt heeft geprijsd. Bij vrij kapitaalverkeer gaat uiteindelijk de rente die Griekenland moet betalen omhoog. Aanpassing van het monetaire beleid kan geen redding brengen. Dit laat zien dat het eurogebied geen optimaal valutagebied is. In het kort stelt deze theorie dat wil sprake zijn van een optimaal valutagebied sprake moet zijn van vrij verkeer van arbeid en kapitaal en loon- en prijsflexibiliteit om aanpassingen tot stand te brengen, er mechanismen zijn om risico te delen en sprake is van min of meer simultane conjunctuurgolven. Alle pogingen van de eurolanden zijn nu gericht op het tot stand brengen van mechanismen om risico’s te delen. Dat gaat echter voorbij aan de noodzaak van loon- en prijsflexibiliteit, die nodig is voor achterblijvers om aan te kunnen sluiten. Lonen en prijzen zijn alleen opwaarts flexibel gebleken. Ook het laatste mechanisme gaat de eurozone parten spelen: conjunctuurverschillen binnen de eurozone zullen groter worden, aangezien sommige landen door hun overmatige (private en publieke) schulden door een diepe recessie zullen gaan en andere niet. Het monetaire beleid zal voor de ene groep te krap en voor de andere te ruim zijn.
Het voorgaande laat zien hoe binnen muntunies of binnen andere vormen van intensieve monetaire samenwerking (goudstandaard etc.) zich spanning opbouwt als landen voortdurend hun eigen weg gaan en onderling geen rekening met elkaar willen houden. De gouden standaard kwam aan zijn einde omdat de kernlanden VK en VS niet langer de prijs wilden betalen om het systeem in stand te houden. Zij lieten binnenlands-economische afwegingen prevaleren. Hetzelfde geldt voor het systeem van Bretton-Woods na de Tweede Wereldoorlog. Ook hier verkoos het kernland de VS het economisch beleid af te stemmen op de eigen behoefte, o.a. via monetaire financiering van de oorlog in Vietnam. Ook in de eurozone kiezen de landen voor zichzelf en brengen niet de discipline op die nodig is om van een muntunie een succes te maken. Nu de nood aan de man is, gooien regeringen in wanhoop het roer om. De vraag is of dat op tijd is. Ik denk van niet. Wat jarenlang is misgegaan en scheef is gegroeid in de hoofden van beleidsmakers verander je niet zomaar. Hier is het onderscheid wat de econoom Roland maakt tussen snel en langzaam aanpasbare instituties van belang. Die laatste vergen jaren om te veranderen en de opvattingen van de bevolking van een land en van beleidsmakers maken er deel van uit. Dat verklaart dat het Griekse begrotingstekort slechts langzaam daalt en er voortdurend nieuwe tegenvallers moeten worden gemeld. Het land is weliswaar lid geworden van een muntunie maar heeft in essentie zijn gedrag niet gewijzigd. Misschien dat over tien jaar, als de druk aan blijft houden, de Griekse overheidsfinanciën zijn gesaneerd. Wie een snelle omschakeling verwacht van de Grieken rekent buiten de noodzakelijke cultuurverandering die hiervoor nodig is en die veel meer tijd vergt. Hetzelfde verklaart ook waarom een land als Ierland het waarschijnlijk wel gaat redden, hoewel daar ook meerdere jaren nodig zullen zijn om de boel weer op orde te brengen.
Wat we de komende maanden zullen zien zijn voortdurend nieuwe Eurotoppen waar lapmiddelen worden gebruikt om de aftakeling van de muntunie te stoppen. Wat je echter niet in een paar maanden verandert, zijn de culturele opvattingen in de verschillende hoofdsteden. En die moeten veranderen om de rust te doen weerkeren. Het eurogebied is steeds minder een optimum valutagebied geworden in het afgelopen jaar. Er zal steeds meer geld nodig zijn om landen en banken op de been te houden en zo het proces van desintegratie te stoppen. Regeringen in ‘gezonde’ landen zijn steeds minder bereid dat geld te fourneren, omdat ze het gevoel hebben gezamenlijk de afgrond te worden ingetrokken en anders heeft de bevolking dat gevoel wel. Het gaat door tot het moment aanbreekt dat het geld op is. Dat is het einde van de euro. Het gaat niet heel erg lang meer duren.
Rob Wouters en Nico Gerritsen zijn commentator bij Prima Weblog.
ander plan achter plan
Persoonlijk vind ik Euro en Europese Unie een daad van volksverraad en landverraad!!!
Aub lees volgende link:
http://ejbron.wordpress.com/2011/12/10/duitse-regering-besluit-invoering-van-de-blue-card/
http://ejbron.wordpress.com/2011/11/12/door-eu-recht-tot-400-000-asielzoekers-per-jaar-meer/#more-10036
"Regeringen in ‘gezonde’
"Regeringen in ‘gezonde’ landen zijn steeds minder bereid dat geld te fourneren, omdat ze het gevoel hebben gezamenlijk de afgrond te worden ingetrokken"
Dan heeft de regering van onze "Man van het Jaar" toch ernstige zelfmoordneigingen, want zoals die redeneren en handelen, kan de tocht naar de afgrond alleen maar méér en méér versnellen, bestendigen en uiteindelijnk onafwendbaar maken. En toch vinden de gezamenlijke "Regeringsgenieën" het niet nodig, om de bevolking te raadplegen, báng als ze zijn voor de uitslag. De smoes is natuurlijk, dat wij, de bevolking, te dom zijn om zioets als deze crisis te kunnen overzien.
Nou is het natuurlijk wél een meevaller, dat de hele Eurofiele club dat wél kan. Dié hebben wél de kennis en de expertise en dat hebben ze overduidelijk laten zien ook! Er zijn ook helemaal geen banken en landen in de problemen gekomen, dankzij hun kennis en ervaring! Daarom hebben we nu ook geen crisis natuurlijk. Nee hoor, die dát denkt! Het is gewoon de schuld van Wilders. Die is tóch al de schuld van alles, dus kan dit er nog wel bij! (Schamper lacht!)
bijdrukken
Het reële geld is allang op. Dan wordt er gewoon bijgedrukt. Kijk naar wat de ECB de afgelopen maanden heeft gedaan. En culturele verschillen veranderen ? De kans dat Pechtold overloopt naar de PVV is nog groter..
Men zal proberen de euro te redden door van de eurocrisis een mondiaal probleem te maken (dat is het ook geworden) en het IMF de rol van agent te geven, met ruimhartige steun van Japan en de BRIC landen. De enige manier om de euro als europese munt te laten overleven en tevens de enige manier voor de verantwoordelijke politici het vege politieke lijf te redden. Voorlopig.
@ Suijkerbuijk.
Ik sluit mij volledig aan bij uw reactie van 14.20. uur.
Het is een groot failliet circus in de EU, maar de " dwaze politici" blijven maar doorduwen, het zal en het moet ook al helpen ze hun eigen bevolking aan de bedelstaf.
Ik moet steeds denken aan het boek, van de grote humanist Erasmus van Rotterdam: "Lof der Zotheid".
En dat waarde suijkerbuijk, is het handboek van de EUrofiel.
wereld zonder politiek?
Wat stellen deze mannen zich voor? Een wereld zonder politici? Totaal onrealistisch (en ondemocratisch bovendien). Daarbij bestaan 'optimale' valutagebieden helemaal niet en is juist de euro een poging om de rol van de (nationale) politiek zoveel mogelijk te neutraliseren. Economen moeten zich verder richten naar de wereld zoals die feitelijk bestaat, niet andersom.
Merkwaardig
Wat mij verbaasd is dat keer op keer bevolkingen de politici die de ellende hebben veroorzaakt opnieuw in het zadel helpen, schijnbaar geloven zij dat diegene die de ellende hebben veroorzaakt deze ook op kunnen/willen lossen.
Het doet me denken aan een pyromaan die je huis in de fik heeft gestoken om daarna zijn hulp aan te bieden om te helpen blussen.
Eurocrisis
Zie mede dit artikel over de oorzaken van de eurocrisis:
http://ejbron.wordpress.com/2011/12/10/voormalige-slowaakse-parlementsvoorzitter-geeft-de-oorzaken-van-de-eurocrisis-aan/
sulik
Dank voor de link Bert.
“Na twee jaar crisisbestrijding, na 19 topontmoetingen, hebben de Europese toppolitici slechts bereikt, dat de schuldeisers geen vertrouwen meer in hen hebben. De crisis werd niet overwonnen, integendeel, deze werd groter, omdat een schuldencrisis niet met nog meer schulden is op te lossen”, stelt Sulik vast.
Naast de PVV fractie, tenminste één die zijn gezonde verstand nog niet helemaal heeft verloren in de Brusselse bureaucratie.
De EU is niet de oplossing maar het probleem.
De Eu is niet de oplossing maar in de kern het probleem van de schuldencrisis.
Ondertussen is de nood al zo hoog gestegen, dat ze het ene "sprookje" na het andere ons op de mouw komen spelden.
De duitse minister van financiën, loopt nu net als Dhr. Rutte te kakelen, dat de crisis rond de euro opgelost is.
Volgens mij is de duitse minister familie van de gebroeders Grimm..
Er was eens....
Dirk-Jan van Baar op 10 december, 2011 - 15:19
"Economen moeten zich verder richten naar de wereld zoals die feitelijk bestaat, niet andersom"
Juist ja, en volksvertegenwoordigers zijn er, om het VOLK te vertegenwoordigen. Niet de wensen van allerlei megalomane buitenlanden met waanideeën! Dat noemen we Landverraad!
@ Dirk-Jan van Baar 15:1
Politici, met alle respect, houden ook geen rekening met de realiteit.
Griekenland is corrupt. Dat kunnen we niet leuk vinden en de meeste Grieken zullen corruptie haten, maar dat Griekenland corrupt is, is een feit. Wil een buitenlands bedrijf zich ergens vestigen, waar alles via smeergeld geregeld moet worden? Liever niet. Daarom heeft Griekenland geen internationaal bedrijfsleven van enige betekenis, op de scheepvaart na, maar dat zijn voornamelijk familiekartels. Griekenland is cultureel dus niet om te vormen tot open economie de komende generatie, dus moet het uit de Eurozone. Geen politicus die dat 2 jaar geleden gelijk zag, terwijl de meerderheid van de normale Nederlanders dat wel zag. Politici leven niet in de realiteit, maar in hun eigen droomwereld. Dat kost ons (en onze kinderen) vele honderden miljarden.
Italie is voor 1/4e maffia. Dat kunnen we niet leuk vinden en de meeste Italianen zullen de maffia haten, maar dat Italie de maffia is, is een feit. Wil de Italiaanse maffia belasting betalen om de Euro te redden? Liever niet. Daarom zal de Italiaanse overheid altijd geld tekort komen, zolang ze zelf geen geld bij kan drukken om haar uitgaven te dekken. De italianen hebben zelf overigens wel veel privaat geld en weinig schulden (NL: 249% van besteedbaar inkomen is hypotheek; IT: 65% van besteedbaar inkomen is hypotheek), alleen lopen ze er niet mee te koop in hun statistieken en officiele boekhouding, want dan ben je het kwijt aan de EU, terwijl je het beter aan je familie kan besteden. Die mentaliteit wil er maar niet in bij het CDA en de VVD, wat onbegrijpelijk is. De maffia is realiteit, maar wordt door politici ontkent, terwijl economen allang opgevallen is dat Italie wel hele vreemde overheidscijfers heeft in vergelijking met andere landen.
Economen kennen dus de realiteit en politici ontkennen die. Alleen politici zijn vervolgens in staat, om te doen alsof hun droomwereld de realiteit is. Zo psychedelisch presenteren ze zich wel,. Achteraf zeggen ze dan altijd dat ze de realiteit niet hebben zien aankomen. Economen zien de realiteit al van verre aankomen door studie, tenzij het bedrijfspoedels van specifieke belanghebbenden zijn. Die zijn er ook veel te veel op de Publieke Omroep.
Toch viel me gisteren bij P&W op dat Wouter Bos eigenlijk ook wel begrijpt wat de realiteit is. Pas als ze geen politici meer zijn, worden het weer normale mensen die openlijk praten en met de voeten op de grond staan. Hoogervorst dito.
Maar die onrealiseerbare droom, die moet kostte wat het kost door: centralisering van macht en uitschakeling van democratie. Dat zit in te veel politici ingebakken, en in bedrijfspoedels nog meer, om hen deze crisis te laten oplossen. De enige hoop is de vrije markt en een opstand van Europeanen tegen poltici die hun eigen droom voor mensen en hun verdiensten en bezit laten gaan.
Uiteindelijk wint de markt en het volk altijd. Dat kan echter wel jaren duren leert de geschiedenis ons. De DDR heeft ook heel lang bestaan.
We leven in het 'Democratisch Centrale Bank Centralisme'
"Ook hier verkoos het kernland de VS het economisch beleid af te stemmen op de eigen behoefte, o.a. via monetaire financiering van de oorlog in Vietnam."
- Juist. En daarom is de reeds sinds augustus 1971 failliet. Toen kwam er een einde aan de goudstandaardrestant, een einde aan de koppeling goud en dollar. Sindsdien is het een grote Currency War, die zich uitdrukt in de wisselkoersen. De eerste twintig jaar nog zonder BRICS, maar dat is nu wel anders.
Dirk Jan van Baar: "Economen moeten zich verder richten naar de wereld zoals die feitelijk bestaat, niet andersom."
- 'De' econoom bestaat niet. Maar de meeste conomen interpreteren de wereld, of leveren drogredenaties om de centrale bank een wetenschappelijk alibi te bezorgen: voor het wetenschappelijke centraal bankieren.
Kom op Ronald! (Plasterk en Europa)
Je was altijd zo duidelijk en beslissend als het over soevereiniteit en machtsoverdracht ging (Europese GW cq. Verdrag van Lissabon) en baas in eigen huis en dat mensen het laatste woord moeten hebben (referenda). Over dit soort standpunten mag je niet draaien of politiek mee bedrijven, het gaat nu eenmaal over fundamentele zaken en doe dan ook nu wat je toen ook (wijselijk) deed Ronald en verwerp de afspraken van dit kabinet aangaande euro/ESM etc. doe het niet alleen voor je kiezers maar doe het voor Nederland!
zondag, april 10, 2005
ik stem tegen de Europese Grondwet!
.....Tot ongeveer 1990 was de invloed van Europa op de nationale besluitvorming gering. Sinds die tijd zijn we bedolven onder een groot aantal "Richtlijnen" die de binnenlandse speelruimte dramatisch zijn gaan beperken. Het democratisch tekort op Europees niveau wordt daarmee pijnlijk zichtbaar: al deze Richtlijnen zijn zonder democratische controle en integrale afweging tot stand gekomen.
Men kan met de Europese regelgeving in principe twee kanten op. Of Europa bemoeit zich uitsluitend met zaken die van Europese, grensoverschrijdende betekenis zijn en laat de rest aan de afzonderlijke democratieën over (het zg. subsidiariteitsbeginsel), of er komt een echte Europese regering, en een volwaardig parlement dat die regering controleert. (De derde macht, de rechtspraak is er al).
De huidige rommelpot leidt tot een paradijs voor ambtenaren met sectorale belangen. De integrale afweging ontbreekt.
.......Vervolgens duurt het even voor in de nationale praktijken duidelijk wordt wat de implicaties zijn van deze of gene Richtlijn. Iemand spant eens een procedure bij de bestuursrechter aan, of - in Nederland - bij de Raad van State, en dan blijkt dat er ineens een heleboel niet meer kan dat voorheen wel kon. De onbedoelde effecten. Dan is het echter te laat.
Als een Richtlijn onherroepelijk is, is hij ook echt onherroepelijk. De sectorale ambtenaren, EU-commissaris, en ministers hebben geen belang bij verandering. Het EU-parlement heeft er geen invloed op. En de Raad van Ministers kunnen alleen unaniem een Richtlijn buiten werking stellen. Dat zal nooit gebeuren. Er zijn altijd landen die een voordeel hebben bij de problemen die andere landen met deze of gene Richtlijn hebben.
Het stelsel van Richtlijnen schept steeds groter wordende beleidsmatige no go-areas, met steeds geringere speelruimte voor het nationale democratische proces.
.......Net zo goed moet Europa zich niet bemoeien met de meeste nationale afwegingen. En daar waar Europese bemoeienis wel noodzakelijk is, moet eerst het democratisch besluitvormingsproces, met haar integrale afwegingen van verschillende beleidsterreinen en belangen, worden zekergesteld.
Om het signaal te geven dat Europa zich niet met alles moet bemoeien, en dat het democratisch gehalte van de Europese besluitvorming omhoog moet, stem ik tegen de Europese grondwet.
Plasterk is tégen de grondwet. En wel om drie redenen.
Ten eerste zorgt de opheffing van het vetorecht op tal van terreinen voor een ‘centralisatie van macht’ in Brussel, en aangezien macht een zero sum game is, betekent meer macht voor Brussel minder macht voor Nederland. Die centralisatie van macht wordt volgens Plasterk door het ja-kamp beargumenteerd als noodzakelijke reactie op de uitbreiding van de Unie, maar aangezien hij, Plasterk, daar nooit expliciet mee heeft ingestemd, is hij het ook met die centralisatie van macht niet eens.
Ten tweede zegt Plasterk dat Europa zich met te veel zaken bemoeit, zoals de opsplitsing van de NS en de hoge btw voor kappers en schoenmakers. De grondwet, schrijft Plasterk, ‘ontneemt lidstaten de macht zaken te regelen zoals men zelf wil’.
De derde reden (het staat er echt!), is dat de grondwet te dik is. Een onding, wil te veel regelen, onhelder. Plasterk concludeert dat een ja-stem zal worden uitgelegd als steun voor een federaal Europa, en dat een nee-stem weliswaar niet eenduidig kan worden uitgelegd, maar dat het de enige manier is om als
kiezer te zeggen dat je tegen een Brusselse overheid bent ‘die in Nederland de lakens uitdeelt’.
Een ja-stem zal worden geduid als steun voor het tot stand brengen van een ‘steeds hechter verbond’ van Europa (Grondwet, preambule 2) en het vestigen van de Europese Unie als onze hoogste overheid, boven de nationale staat.
Als je nee stemt, is het niet duidelijk wat er met dat signaal gebeurt, maar een andere weg heb je als kiezer niet om te zeggen: ik ben groot voorstander van een open Nederland, open naar de wereld, hecht Europees samenwerkend op alle punten waar dat nuttig is (terrorismebestrijding, douane-unie en meer), maar tegen een Brusselse overheid die in Nederland de lakens uitdeelt. Nederland heeft historisch altijd een sterke positie gehad
op de grens tussen de Atlantische wereld en continentaal Europa, moet die behouden en zich niet verliezen in een ondoordachte staatkundige verbintenis. Samenwerken ja, staatsvorming nee. Eigenlijk toch wel helder.
Had ik daar nu zo lang over moeten denken?
Plasterk en Europa (2005)
Dit referendum verraadt onzekerheid, want ze willen onze goedkeuring over iets ingewikkelds, waarvan niemand de consequenties overziet. De kiezer zal zeggen: bij twijfel niet inhalen! Als u in een vreemde stad in een taxi zit, en als de taxichauffeur dan tegen u zegt: volgens mij kan ik er langs, wat denkt u? Dan zegt u: doe maar niet!
Je denkt: als jullie politici toch weten wat je gaat doen, neem dan zelf de verantwoordelijkheid en val mij niet lastig, zeker niet als niet vaststaat dat de uitslag uitgevoerd wordt.
Men vreest dat wij kiezers op oneigenlijke gronden stemmen. Dat u uw stemgedrag laat beïnvloeden door uw mening over de toetreding van Turkije, en dat mag niet. Waarom niet? Ik laat mijn stem daar wel door beïnvloeden. Het is een grondwettelijk verdrag, en daarvoor maakt het uit of dat de grondwet is van de Benelux, of van Klein Azië. Men heeft die Turkse toetreding erdoor gejast, tegen de wens van de meerderheid van de Europeanen, en daarover mochten we niet stemmen. Dus natuurlijk doen we dat nu. Idem voor de invoering van de Euro, de bemoeizucht van Brussel, de gedwongen privatisering van de spoorwegen en het electra. We hebben het volste recht zelf te bepalen wat onze motieven zijn.
Premier Balkenende heeft nu ook zijn gezag in de strijd gegooid, hij zei deze week: “Welk perspectief bieden de tegenstanders van de grondwet ons eigenlijk. Vruchteloze stagnatie, fixatie op eigenbelang, gebrek aan daadkracht”.
Kijk, het nu geldende verdrag van Nice is best aan een bijstelling toe, maar door het zo pompeus te brengen, door het Grondwet te noemen, door - zoals Balkenende - te doen alsof de keuze is grondwet of chaos, daardoor krijgt het een hele foute lading. Dan weet je zeker dat als het aangenomen wordt de jongens en meisjes in Brussel zullen concluderen dat ze zich nog meer met ons mogen bemoeien. We hebben nog tijd, maar ik denk er nu serieus over tegen te stemmen. Column: Was al lang zo!Ronald PlasterkDe discussie over de Grondwet begint een beetje op gang te komen. Ik wil er vandaag een argument uitpikken, dat steeds terugkomt.Deze Grondwet bevestigt dat we op veel terreinen onze macht aan Brussel geven. De regering doet daar dubbelzinnig over. Ze zegt: ten eerste is het niet waar, en ten tweede is het goed dat het wel waar is, want anders werd het een vrijblijvende puinhoop. Neem bijvoorbeeld de website van Buitenlandse Zaken: daar staan “Tien fabels over de Europese Grondwet”. “Fabel 2: de Nederlandse Grondwet wordt ondergeschikt aan de Europese.” Als je de hele Grondwet leest, dan is het glashelder dat dat geen fabel is. Het staat netjes samengevat in artikel 1 lid 6: “De Europese Grondwet heeft voorrang boven het nationale recht.” Duidelijker kan niet, de een heeft voorrang, de ander is ondergeschikt. De regering spreekt op haar voorlichtingssite gewoon niet de waarheid. En de terreinen waarop Brussel de baas is staan keurig opgesomd: dat is niet alleen terrorismebestrijding, ook sociaal beleid, economische samenhang, milieu, consumentenzaken, vervoer, energie, en nog zo wat. Nederland mag beleefd vragen om heroverweging, maar heeft niet meer het laatste woord. Die macht zijn we kwijt. Daar kun je maar één keer over besluiten, en dat is nu.
En dan het argument dat je steeds van de regering hoort, dat is dit: we dragen hiermee geen macht over aan Brussel, want die macht hadden we al lang weggegeven. Het was al zo dat Brussel die macht heeft. Dus je kunt net zo goed voor stemmen.
Dat vind ik zo’n eigenaardig argument, want dit is de eerste keer dat wij als burgers onze mening mogen geven. We stemmen over het gehele document. Laat het nu eens waar zijn, wat de regeringscampagne zegt, dat veel hiervan al lang zo was. Dat is niet helemaal zo, want we hadden veto-rechten, maar laat het nu eens zo zijn. Dan hebben onze politici in Brussel dus op al deze terreinen de macht, in feite de souvereiniteit van ons land, ingeleverd, zonder dat we daarover expliciet geraadpleegd zijn. Dan is dit de gelegenheid voor ons als burgers om te zeggen of we het daar mee eens zijn, of dat we vinden dat men misschien een snippertje is doorgeschoten.
De discussie is niet of deze Grondwet veel macht bij Brussel legt, dat is glashelder en de regering kan beter ophouden dat te ontkennen. Het argument dat Brussel die macht toch al had zal twijfelaars niet overtuigen. Nee, we moeten het erover eens worden of het wenselijk is. Willen we het? Is het nodig? Moeten over milieu en vervoer en energie de Zweden en de Kroaten, de Belgen en de Bulgaren, binnenkort de Roemenen en de Turken samen willen regelen wat er in elkaars land gebeurt? Zoals de grondwet zegt: “steeds hechter verenigd”, willen we dat? Daar moet het over gaan; we hebben nog zes weken.
Plasterk
@CMdJ Bedankt!
In 2005 was Plasterk dus nog voor referenda en tegen centralisatie om de centralisatie.
Wordt Plasterk ergens mee gechanteerd? Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat hij uit zichzelf zelfverraad (en landverraad) pleegt.
Want nu is Plasterk tegen referenda en voor centralisatie om de centralisatie in de EU. Hij is daarmee totaal ongeloofwaardig geworden.
@tipo
Ja, je vraagt je af en daar wil ik de media nu eens over horen... (Plasterk zit daar trouwens dag en nacht dus een klein kritisch vraagje en doorvraagje is toch niet teveel gevraagd)
CMdJ
Geweldig betoog van U om 15.00. uur.
Beter kan men het niet uitgelegd krijgen.
Voor mij is het duidelijk, we hebben al veel te veel macht gegeven aan Brussel, wat mij betreft zouden we direct terug moeten naar een verbond zoals de EEG .
Verder heel veel complimenten voor dit degelijk verhaal van U.
@Havank
Door Plasterk zelf gedaan en ik zie weer dat geschiedenis zich herhaalt en ook dezelfde leugens weer van de regering (eurofielen) en dezelfde 'reaction force' en dezelfde 'corrigerende interviews' etc. Ook dat de premier (Rutte) met grijns en al weer zit te verkondigen dat we geen soevereiteit overdragen, geen veto's weggeeft etc. (bovendien moet je nooit vrijheden of rechten weggeven, want die krijg je nooit meer terug, zonder dwang althans). Waarom die totale draai van Plasterk, waarom de verloochening van hemzelf, waarom ?