Dit is (g)een horrorverhaal.
De Volkskrant bracht dit weekend een reportage die angstaanjagend was vanwege zijn realisme. Het is zo'n stuk waarbij mensen zich afvragen hoe het zover kon komen in 'ons eigen Nederland'. U had al kunnen raden dat dit niet over vrouwenhandel op de Wallen of grootschalige corruptie gaat. Neen, hooggeëerd publiek, u zit eersterangs voor een korte episode uit onderwijsland die u de stuipen op het lijf zal jagen.
De reportage vertelt samengevat dat een beetje Regionaal Opleidingscentrum (ROC) zich zonder blikken of blozen een onderwijspaleis veroorlooft. Het afgelopen decennium hebben ROC's in het hele land waanzinnige architectonische hoogstandjes kunnen neerzetten met geld uit Den Haag. Den Haag betaalt namelijk niet voor onderwijs, Den Haag betaalt voor een onderwijsinstelling.
En hoewel dat laatste vilein klinkt, is het echt waar: het ministerie van OCW eist niet dat het geld aan onderwijs besteedt. Het controleert überhaupt niet waar de knaken aan gespendeerd worden. En dus gaat een leger aan onderwijsmanagers het geld uitgeven aan nieuwbouw, ten koste van het personeel, i.e. docenten. Want een mooi gebouw is immers belangrijker dan goed onderwijs.
Zoals u ongetwijfeld weet is het onderwijs op de ROC's dan ook niet echt om over naar huis te schrijven. Het is onduidelijk of dat een direct gevolg is van de peperdure nieuwbouw, maar laat ik u dit zeggen: 'flexibel personeel' (uitzendkrachten) is goedkoper dan docenten met een contract voor onbepaalde tijd. Dat er vervolgens nul continuïteit in het personeelbestand is en docenten meer bezig zijn met elkaar inwerken, dan met deugdelijk onderwijs is a small price to pay. Onderwijs door stagiair(e)s is ook onderwijs, toch?
De geïnterviewde verantwoordelijken voor de megalomane nieuwbouw waren zich van geen kwaad bewust. De flamboyante architectuur zou nieuwe studenten trekken. Eigenlijk zijn schoolgebouwen hele grote billboards, leken de beste mensen te zeggen. Zonder gelikt uiterlijk geen leerlingen. Bizar? Welnee, eerder tekenend voor een landelijke praktijk van omgaan met onderwijsgeld.
Een niet nader te noemen universiteit die ik goed ken, is nogal lelijk. Grotendeels gebouwd in de jaren vijftig en zestig, straalt ze alles uit wat de kekke onderwijsconsument van nu niet wil. Aangezien er geen geld is om het oerlelijke maar uiterst karakteristieke gebouw met de grond gelijk te maken, wordt het 'gerestyled'. Uitstraling is alles, daarom wordt op inhoud bezuinigd, maar kunnen hip meubilar, knallende kleuren en het 'event' dat studeren heet, niet duur genoeg zijn. Want zeg nu zelf: een werknemer met veel letters voor zijn naam is toch ook maar gewoon een onnodige kostenpost?
die grens passeren van m’n Burgermansfatsoen ?
.
Ben ik nou gek, of zijn àl die verhalen
zoals hier bovenstaand van W.J. Hilderink
‘t bewijs van min-of-meer verknipte geesten
óf legt het ééns te meer een duidelijke link
naar foute, zelfs verderfelijke queesten
waar onze Samenleving langzaam aan ten ondergaat
ben ik wantrouwend en zo simpel als de meesten,
als ‘k best besef wat ons te doen dus staat…
de laatste waarschuwing dat men begint te malen ?
.
is er geen keus, zal ik het moeten doen …
die grens passeren van m’n Burgermansfatsoen ?
Jasterke, een goed gedicht,
Jasterke, een goed gedicht,
beerput
De ROCs zijn de beerput van het Nederlandse onderwijssysteem. Leerlingen krijgen soms maandenlang geen les in vakken waarvoor men nog geen docent heeft aangesteld, terwijl de klassen vaak maanden na het begin van het schooljaar nog niet definitief gevormd zijn. Alles draait om het management en het geld op de ROCs, het onderwijs is alleen maar "product", dat zo goedkoop mogelijk geleverd moet worden.
Ik kan het verhaal alleen
Ik kan het verhaal alleen maar beamen. Heb op roc's in Rotterdam gewerkt, 101 nationaliteiten, bewakingsagent permanent aanwezig, management confiskeerde in het splinternieuwe gebouw steeds meer ruimte om nieuwe managers en kantoorpersoneel neer te zetten achter nieuw aangeschafte p.c.'s. De docenten moesten woekeren met de ruimte die overbleef en regelmatig was er geen lokaal beschikbaar en vielen lessen uit. Ik heb meegemaakt dat het management was opgevallen dat de communicatie in de organisatie niet zo goed verliep. Vandaar dat er een nieuw management-team werd opgezet om de communicatie door te lichten en te verbeteren. Dat kostte vast weer een paar leslokalen, want het administratieve personeel moest ook ergens ondergebracht worden. Niet dat de communicatie verbeterde. Nee, omdat het management graag vergaderde, werd er tegen de klippen op vergaderd. Ondertussen was men bezig het "competentie-onderwijs" vorm te geven, dat wil zeggen, studenten moesten voortaan zelfstandig een curruculum, een leerweg, doorlopen, zoiets als het Studiehuis op het vwo en havo. Schooluitval, spijbelen, sjoemelen met examens en cijfers, lamlendigheid en klagen, klagen, klagen, het was dagelijkse kost in dat schitterend ontworpen gebouw. Een architectonisch hoogstandje.
curriculum, sorry
curriculum, sorry
Pamela Hemelrijk.
Dit hele verhaal doet me denken aan: Flatgebouw Nederland,
http://www.meervrijheid.nl/?pagina=979
van Pamela Hemelrijk, helaas veel te vroeg gestorven.
@monty1
Monty, ben maar blijf dat u weg bent, het competentgericht onderwijs, is het meest achterlijke wat er ooit is uitgevonden op onderwijsgebied.
Het is een ramp, het is een verschrikking.
Je gaat er in intelligentie en in kennis op achteruit.
Mensen die van school komen, zijn echt minimaal met kennis, nog minder dan minimaal, maar ze weten wel hoe ze feedback moeten geven, hoe ze aan zichzelf kunnen werken, hoe ze een grote bek kunnen opzetten.
Terwijl ze door hun gebrek aan kennis en een te groot ego, geen knip voor de neus waard zijn.
Mbo is de ruggengraat van Nederland wordt er gezegd in een reclamespot, nou Nederland is nu een zwaar rugpatient met al die kapsonesljers die van het mbo afkomen.
Ik zal een paar competenties opnoemen:
Aanpassen aan veranderende omstandigheden.
Aandacht en begrip tonen. (naar patienten toe)
Onderzoeken
Op de behoefen van de patient richten.
Weet u, op de werkvloer hadden we vroeger iets als een baas, die daar op lette.
Een baas en een klomp maat 43
Wat je onder je reet kreeg, als je het verprutste. Of geen respect had, of desinteresse toonde en daarna liep je weer keurig in de pas.
Niet dat kapsonesaanlerend nieuwe leren.
Ze zijn gestoord, zwaar gestoord.
Het is een schande.Een blamage.