Mensen die in sociale woningen wonen willen ook wel eens verhuizen. Beetje ruimer wonen, tuin erbij en zo, u kent dat wel. Maar wat blijkt nu? Doordat de kille overheid (zogenaamd uit geldnood) weigert veel van die mooie ruime woningen bij te bouwen, is er een wachtlijst ontstaan. Een hele lange wachtlijst zelfs. Dat is dus heel zielig voor de mensen die erop staan, want die mensen hebben eigenlijk gewoon recht op een ruimere woning op gemeenschapskosten. Wat zegt u, hoe gaan we dat betalen? Nou gewoon, door uw dood kapitaal af te romen. Logisch, toch?




Het is gek maar ik hoor de conclusie van JL hier
niet in. Wel dat woningcorporaties hard bezig zijn hun sociale huurwoningen te verkopen en daarmee de beschikbare voorraad verkleinen. Ergo: de wachtlijsten worden langer. Over "recht op" wordt niet eens gesproken. Als dat er was zat ik allang in een goedkope huurwoning, maar er is gewoon niets. En overigens, de overheid bouwt niet, dat doen tegenwoordig de corporaties die het beschikbare geld liever steken in de bouw van koopwoningen en huurhuizen in de vrije sector. Dat is beter voor de bonussen.
Als er nu eens commentaar kwam op parlementariërs van linkse huize die het verdommen om ruimte te maken voor hun minder bedeelde landgenoten, maar daar hoor ik nooit iemand over.
Positief recht is altijd
Positief recht is altijd onrechtvaardig. Rechten voor de een ten koste van recht van een ander kunnen nooit grondrechten zijn. Niet alleen een ruime huurwoning is geen grondrecht, ook een krappe huurwoning (of zelfs maar een hok) is dat niet.
Voortbordurend op de stelling van Joshua:
wanneer sociale huurwoningen gebouwd worden met royale subsidie, is het niet meer dan redelijk dat aan kandidaten een inkomensgrens wordt opgelegd. Wie best meer kan betalen gaat maar duurder wonen. Die grens wordt eenmaal gehanteerd en daarna nooit meer; er is onlangs nog veel gesputter geweest over privacy toen geopperd werd om huurders van sociale huurwoningen af en toe te controleren of ze nog wel aan de inkomensnormen voldoen. Waarom doen wij daar zo moeilijk over? Er gelden toch ook grenzen voor allerlei andere financiële tegemoetkomingen? Toeslagen vervallen als je inkomen stijgt, vroeger moest je uit het ziekenfonds als je teveel ging verdienen.
Goedkope huurwoningen zijn schaars, vooral daar waar het geld verdiend wordt, in de Randstad. Weliswaar wordt er bij toewijzing gekeken naar de economische binding met de woonplaats, maar is het zo erg als dat criterium straffer gehanteerd wordt dan nu? Anders gezegd: waarom houden permanent werklozen en gepensioneerden sociale huurwoningen bezet in b.v. Amsterdam terwijl ze in feite geen economische binding met de stad meer hebben en de wel daar werkenden van ver moeten forenzen? Een ruil met Almere ligt dan toch voor de hand?
Almere
Almere is vol met exAmsterdammers enz,vaak inderdaad nog werkend in Amsterdam.
Maar dat hebben ze er voor over anders had men wel in Amsterdam blijven wonen.
Het idee om alle gepensioeneerden en werkelozen naar een stad te dirigeren is van de ...
Eerste groep heeft altijd bijgedragen in hun woonstad en tweede groep is werkeloos en draagt geen klap bij.
Lijkt wel of gepensioeneerd zijn een kwalijk iets is en gelijk gesteld word aan een structuele wekeloze..