De idee dat Westerse landen een morele verplichting hebben om militair in te grijpen in Syrië maakt deel uit van een gevaarlijke ideologie. De doctrine die er aan ten grondslag ligt heet responsibility to protect.
Michael vatte het gisteren goed samen toen hij naar aanleiding van een opiniestuk in de Volkskrant vaststelde dat de "duiven" ineens "haviken" worden als ergens een humanitaire crisis dreigt. Dan is links maar wat bereid geweld in te zetten, met als doel (meer) burgerslachtoffers te voorkomen.
De interventie in Libië vorig jaar was een goed voorbeeld van hoe deze gedachte in de praktijk werkt. Westerse landen hadden weinig belang bij regime change in het Noord-Afrikaanse land. Sterker, Duitsland en Italië waren helemaal niet gebaat bij de val van Muammar Gaddafi, omdat hun energiebedrijven olie en gas van hem kochten. Ook Turkije was huiverig voor ingrijpen, omdat het maar al te goed besefte dat de situatie in Egypte en de Perzische Golf van groter belang was -- en is. De NAVO-missie in Libië zou het voor de Verenigde Staten wat moeilijk hebben gemaakt om elders in de regio in te grijpen als zich een crisis had voorgedaan. Gelukkig besloot Iran niet van de luwte gebruik te maken.
De interventie in Libië liet ook de tekortkomingen van responsibility to protect zien. De NAVO werd verdeeld, doordat een paar landen (Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) hun idealen boven hun belangen plaatsen en daarmee bondgenoten als Duitsland, Italië en Turkije voor het hoofd stootten.
Ook China en Rusland waren ontevreden. Zij hadden ingestemd met een VN-resolutie die landen toestond "alle mogelijke middelen" in te zetten om het Libische volk te beschermen, maar hadden geen fiat gegeven om Gaddafi ten val te brengen. De twee grootmachten hechten zeer aan de soevereiniteit van staten en vinden niet dat Westers militair vertoon moet worden ingezet om onvriendelijke dictators uit het veld te slaan. Vandaar hun weerstand tegen pogingen om een soortgelijke resolutie naar aanleiding van de crisis in Syrië aangenomen te krijgen.
Ten slotte had de interventie in Libië, zoals vrijwel elk militair avontuur, onbedoelde gevolgen. Afrikaanse huurlingen die voor Gaddafi hadden gevochten, weken uit naar het naburige Mali waar zij in dienst traden van moslimextremisten die inmiddels in het noorden van dat land een emiraat zeggen te hebben gevestigd.
Net als in heel voormalige Frans West-Afrika loopt door Mali een religieuze scheidslijn: het noorden is overwegend islamitisch, het zuiden christelijk. In het West-Afrikaanse binnenland is daarnaast Al Qaeda in de Islamitische Maghreb actief. Een explosieve cocktail moslimfanatisme en sektarische verdeeldheid die, indirect, dankzij onze goedbedoelde bombardementen op Tripoli tot uitbarsten is gekomen.
Een interventie in Syrië zal soortgelijke gevolgen hebben. De rebellen zijn voornamelijk soennitische moslims die een alawitisch minderheidsregime ten val proberen te brengen. Zij worden daarin gesteund door soennitische landen als Turkije en Saoedi-Arabië terwijl het sjiitische Iran de Syrische president Bashar al-Assad steunt. Hij is de enige Arabische bondgenoot van de mullahs in Teheran. Rusland vreest overigens ook dat (nog) een succesvolle soennitische opstand in het Midden-Oosten tot een verheviging van het sektarische geweld in de Kaukasus zal leiden.
Voorstanders van ingrijpen gaan erg gemakkelijk aan dit argument voorbij. Zo schrijft Islam Qasem in de Volkskrant: "Niemand weet wat er gebeurt als het regime-Assad valt." En daarmee basta. Van een universitair docent internationale betrekkingen zou je iets meer langetermijnvisie verwachten, maar het redden van de Syrische burgerbevolking prevaleert altijd bij aanhangers van de responsibility to protect doctrine.
Vanzelfsprekend veroordeelt Qasem de Chinese en Russische veto's tegen internationaal ingrijpen. "Hun obstructieve acties in de VN-Veiligheidsraad zijn schandelijk en betreurenswaardig." Waarom? Omdat zij opkomen voor hun eigen belang, in plaats van dat van een volk waarvoor zij niet verantwoordelijk zijn. Over dat laatste denkt de responsibility to protect lobby anders: elk land, elke regering is voor elk volk, waar dan ook op Aarde, verantwoordelijk op het moment dat de eigen regering daar het volk, in hun ogen, in de steek laat. Responsibility to protect is dan ook een collectivistische filosofie.
Waarom is dat gevaarlijk? Omdat, om terug te komen op de "duiven" en "haviken" die Michael eerder aanhaalde, deze wereldverbeteraars inmiddels maar wat bereid zijn om militair geweld in te zetten. Zij willen dat wij, Westerse landen, onze militairen naar oorlogsgebied sturen, niet om onze landgrenzen te verdedigen, niet eens om onze belangen veilig te stellen, maar om burgers van een ander land te beschermen tegen hun eigen regering. De vraag die voorstanders van responsibility to protect dan ook liever ontwijken is: waarom zouden onze jonge mannen en vrouwen hun levens moeten riskeren voor het welzijn van een ander volk? (En waarom moeten wij daarvoor betalen?)
Foto: State Department
bemoeizucht
Los van duiven of havikken, met welk recht bemoeien wij ons met interne aangelegenheden in andere landen? En al helemaal met Arabische landen? Links heeft zich altijd gekenmerkt door enorme betweterigheid en bemoeizucht. Zij weten het beter en zullen niet nalaten hun visie op de wereld -desnoods met geweld- door te drukken. De parallel met sommige "religies" is treffend...
Toen er in Irak werd
Toen er in Irak werd ingegrepen werd er moord en brand geschreeuwd .Nu de moslimbroeders staan te trappelen om de macht over te nemen in Syrie is het ineens onze plicht.Terwijl wij geen enkel gevaar hebben te duchten van het huidige regime.Integendeel als dadelijk Israel is omsingeld door moslimbroeders en hezbollah zou dat wel is desastreus kunnen uitwerken voor wat betreft de wereldvrede .Maar ja het is net als met die EU ,blind hun utopia najagen
Let op Obama
Het grootste risico is dat Obama kort voor november besluit om in te grijpen in Syrië. Want het starten van een 'humanitaire oorlog' is een beproefd recept voor een Amerikaanse president die zijn populariteit in het zicht van de verkiezingen ziet dalen.
Ironisch
"terwijl het sjiitische Iran de Syrische president Bashar al-Assad steunt."
Hoe ironisch is het dan dat een deel van de christenen in Syrië juist willen dat Assad aanblijft (uit lijfsbehoud, dat wel).
Dit werpt dan weer een ander
Dit werpt dan weer een ander licht op de zaak :
http://www.nrc.nl/nieuws/2012/07/23/syrie-wij-gebruiken-chemische-wapens-alleen-bij-buitenlandse-aanval/
Omdat er sinds vorige week ook in hoofdstad Damascus volop gevochten wordt tussen het regeringsleger en rebellen van de oppositie is internationaal de bezorgdheid over het arsenaal chemische wapens van Syrië gegroeid. De VS, die vrezen dat de wapens in handen kunnen vallen van terroristische groepen als het regime van Assad valt, zeiden afgelopen week de situatie rond de wapens nauwlettend in de gaten te houden.
Als dit in handen valt van religieuze gekken.
Heerlijk toch zo'n Arabische lente .
Bemoeien
Waarom zou Nederland zich willen bemoeien met hetgeen er plaats heeft in Syrië? Omdat de VS dat wil? De VS voert, onder het bewind van Obama, een andere agenda dan ik acht als zijnde "goed" voor ons is. Alles waar Obama voor is ben ik tegen. Ik vertrouw die moslim "in disguise" absoluut niet.
Even alle gekheid op een
Even alle gekheid op een stokje, maar wie is die meneer daar in het midden van de foto?
@csm
Haha, jij weet heel goed dat het geen meneer is.
@ messenger op 23 juli, 2012 - 14:47
Nou ja, die wallen van het zuipen onder de ogen; Het haar strak naar achteren gekamd en dan die blik om te doden.......Da's toch écht het gezicht van een oude Russische communistische partijbons, oftewel Apparaatchik, hoor! Dat móet wel een vent zijn. Kannieanders! Of een manwijf! Dat zou ook nog kunnen, maar dan, mijn God, is daar Kenau Simonsz Hasselaarsdocher niets bij natuurlijk!
De vraag is natuurlijk waarom
De vraag is natuurlijk waarom juist het socialisme, wat zo sociaal klinkt, zoveel doden met zich meebrengt.
Moa, miljoenen
Stalin, miljoenen
Pol Pot, miljoenen
Hitler, miljoenen
Zet daar nu eens de miljoenen die de Islam inmiddels op hun naam hebben staan, dan is daar toch verwantschap.
Zeer gevaarlijk dus.
Syrië
@ik den dat
Who the hell is Moa?
Mag ik raden? Mao
Veel belangrijker
Er is natuurlijk een veel belangrijkere reden om 'Responsibility to Protect' af te wijzen en ik had verwacht dat dat de kern zou zijn van Ottens' betoog. De pogingen die nu worden gedaan om R2P salonfähig te maken zijn slechts bedoeld om een toekomstig ingrijpen in Israel te rechtvaardigen. Samantha Power, adviseur van Obama, heeft hier in het verleden geen geheim van gemaakt.
Responsibility to act - George Soros - Samantha Power
Optreden tegen het regime van Assad in Syria gaat boven linkse kerk legitimaties. Wat er zal gebeuren na de val van Assad is de vervolging van Assad collaborateurs, christenen, Maronieten, Druzen, Alawieten etc. Daarom moet er voor deze groepen een safe haven komen aan de Turkse grens aan zee. Verder moet een seculiere regering van Koerden in Oost Syrie erkend worden. De rest van Syrie is aan de sunni's. De Chinezen en de Russen beroepen zich wel op republikeinse principes maar om fascistische redenen.
Het onafhankelijk worden van islam oil (met name Saudi-Arabie) en het optrekken van een IJzeren Gordijn rond de islamitische wereld gaat boven het humanitair noodzakelijke optreden tegen het regime van Assad in Syrie.
Hoeveel ellende kan worden voorkomen...
....als geen enkel(e) individu of groep goed of lijf van een ander(e) individu of groep zou mogen/kunnen schenden?
Individualisme is het antwoord op de meest destructieve stroming ooit, genaamd collectivisme.
@joga Ja joga, links(handig)
@joga
Ja joga, links(handig) blijft een probleem.
PSP nest
Vroeger kon je als pacifist nog stemmen op de PSP, maar sinds die zijn opgegaan in groen-links, hebben ze niks meer te zeggen. De enige pacifistische partij die er nog is in Nederland, is de PVV. Andere partijen van links tot rechts willen alleen maar oorlog voeren.
Er is geen religieuze scheidslijn in Mali
Op sommige punten ben ik het met de meningen in dit artikel eens, op andere niet, maar wat Mali betreft staan er dingen in die feitelijk niet kloppen.
1. Er loopt geen religieuze scheidslijn door Mali. Het hele land is overwegend (95%) islamitisch waarbij ook het animisme nog een belangrijke rol speelt terwijl er ook enkele christenen zijn. De islam die in Mali wordt beleden is over het algemeen (en al heel lang) zeer tolerant ten opzichte van andere religies.
2. Het ineenstorten van het Libische regime en de moord op Khadaffi gaven in Mali in eerste instantie een steun aan de seculiere Touareg-beweging MNLA die mede daardoor de macht in het noorden van Mali kon grijpen. Vervolgens viel de MNLA al snel uit elkaar en namen andere groepen de macht over.
3. Het is nog maar de vraag in hoeverre die anderee groepen echte moslimextremisten zijn of ook en vooral ordinaire woestijnrovers, smokkelaars en bandieten. In elk geval gaan een aantal zeer opportunistisch te werk, iets waar moslimextremisten niet vaak op betrapt kunnen worden.
Die zogenaamde morele plicht
Die zogenaamde morele plicht was er ook in Irak en Afghanistan. Nou het zal die mensen daar heugen dat wij ons er ongevraagd mee gingen bemoeien. Waar wij het vandaan halen het geweten van de wereld te zijn , is mij raadsel, maar de bevolking van Irak waren beter af met Sadam Hoessein, dan nu, dankzij het bemoeizuchtige Westen.