Modder gooien.
Onder de titel, 'Oreskes, the Queen of Climate Smear, ignores the big money, has no evidence, throws names', schrijft de Australische klimaatblogger Jo Nova over Naomi Oreskes, die thans in Australië op bezoek is voor voordrachten. Oreskes is coauteur van 'The Merchants of Doubt', waarin zij allerlei nare dingen schrijft over klimaatsceptici.
In Nederland volgt Jan Paul van Soest dezelfde lijn als Naomi Oreskes, door klimaatscepsis te associëren met 'bewuste en onbewuste sabotage van de transitie naar een duurzame energiehuishouding'. Zijn essay, 'Klompen in de machinerie', is geschreven in opdracht van de Raad Leefomgeving en Infrastructuur (een orgaan waarvan weinigen waarschijnlijk ooit zullen hebben gehoord). Hierin schetst hij – zoals hij dan noemt – de contouren van deze zeer succesvolle lobbystrategie.
Klimaatsceptici zouden dat als een compliment en een bevestiging van hun succes kunnen beschouwen, ware het niet dat het klimaatbeleid gewoon doorgaat. Het jaarlijkse prijskaartje daarvan wordt door Pieter Lukkes op 20 – 30 miljard euro geschat, zonder dat daar enig meetbaar effect op het klimaat tegenover staat.
Maar ware broeikasgelovigen hebben natuurlijk geen behoefte aan kostenplaatjes, want bij getuigenispolitiek speelt geld nu eenmaal een ondergeschikte rol.
Jo Nova:
Naomi Oreskes is famous (of sorts) for the book: Merchants of Doubt — it seeds doubts about skeptics by saying that skeptic’s “seed doubts” about climate change.
The skeptics seed doubts by questioning the evidence and pointing to contrary results (isn’t this known as “discussion”?). Oreskes seeds doubts by digging through biographies, analyzing indirect payments of minor amounts, hunting through unrelated topics and tenuous associations from 20 year old contracts.
The hypocrisy of saying that skeptics attack the messenger is lost on Oreskes who specializes in … attacking the messengers.
Oreskes’ work is based on a logical fallacy, inept research, and incompetent reasoning.
What is remarkable is that so many “intellectuals” or journalists can’t or won’t see through her thin rhetoric.
1. Oreskes can name virtually no significant funding for skeptics. Skeptics are almost all unpaid volunteers, working out of professional and patriotic duty, appalled by the illogical, anti-science sentiments of people like Oreskes.
2. The enormous “vested interests” are well over a thousand to one in favor of alarmism as measured by funding, yet Oreskes has not even considered them. The largest proactive skeptical organization (Heartland) has a budget that is one hundredth of Greenpeace and WWF’s combined. …
3. She resorts to twenty year old documents about tobacco funding to smear by association because she has so little real evidence of actual funding or misbehavior of skeptics. ….
4. Skeptics far outrank believers in both numbers and in scientific kudos. They have won real Nobel Prizes in physics, the climate scientists Orsekes quotes have won “Peace Prizes”. Skeptics can name 31,500 scientists including 9,000 PhD’s and hundreds of professors. The IPCC can name 62 people who reviewed the critical chapter nine of the IPCC Fourth Assessment Report, some of them reviewing their own work ....
5. Oreskes claims “deniers” attack the messenger, which on it’s face is true, except that she is the one who denies the evidence and attacks the messenger. She is the Queen of Smear and The Merchant of Doubt herself. …..
6. Oreskes keeps stating that CO2 is a greenhouse gas, and increases the temperature of the planet, but almost all the leading skeptics agree with it. Why does she keep stating it, as if it is a point of contention? She wants the audience to believe that this is what the debate is about, while the skeptics agree that CO2 is a greenhouse gas that causes warming — but dispute the feedbacks asserted by models (which account for two thirds of the forecast increase in temperatures), but which is completely absent in the observations. Is Oreskes ignorant and incompetent in assessing the real scientific debate or is she deliberately deceiving her audience? Only she knows.
When she says those in denial reject “the scientific evidence”, she mistakenly believes that “evidence” about climate change is an internet poll of government funded researchers. It’s an anti-science position akin to witchcraft. ….
Conclusie:
The first and only thing you need to know about Oreskes is that she does not understand what science is. Although she’s called a science historian, whenever she refers to “The Science” or “The Evidence” she is not referring to science as understood by Faraday, Einstein, Bohr or Fleming. Where they hold empirical evidence and the data to be the ultimate decider, Oreskes thinks science is done by voting, and only an anointed subclass of scientists is allowed to cast their opinion.
Lees verder hier.
Volgens Naomi Oreskes mogen wij niet twijfelen. Wij moeten geloven!
Voor mijn eerdere DDS-bijdragen, zie
http://www.dagelijksestandaard.nl/author/hans-labohm/track
Andere planeet
Af en toe vraag ik mij werkelijk af of types als Van Soest, van Tongeren, Oreskes en noem ze maar op, niet van een andere planeet komen.
Als ik zoals zij van het ene naar het andere congres over de milieuproblematiek zou reizen, dan neem ik aan dat ik niet direct via een afgeschermde route van de luchthaven naar het superdeluxe hotel zou rijden.
Als ze dan zoals ik vrolijk rond zouden kijken dan zien ze dat de gemiddelde Aziaat en Afrikaan op het moment massaal aan het overstappen is van de Honda brommer, of wellicht een 28ste handse 30 jaar oude Mercedes, naar de spiksplinternieuwe Isuzu D-Max 3.0 of de nieuwste Toyota Hilux D4ID 3.0 (vooral de laatste blinkt niet uit in econologie) .De gemiddelde Zuid-Amerikaan kijkt nu inmiddels naar een 2e auto.
Ik misgun die mensen hun materiele genoegens overigens voor geen millimeter, ik heb alleen een beetje moeite met die types die hier de banden leksnijden van een SUV, terwijl die zuiniger is en aan alle milieueisen voldoet en qua formaat voorbijgestreefd wordt door de in de rest van de wereld goedverkochte Isuzu D-Max en Toyota Hilux!
En geheel terzijde, maar zou Oreskes wel eens vastgesteld hebben hou de vuilnisophaling in dat soort landen werkt?
Je mikt je zooi gewoon in de sloot, rivier, gracht en even verderop staat wel iemand die het eruit haalt.
Over van Soest, van Tongeren, Oreskes en noem ze maar op kan ik alleen maar zeggen dat ze milieuparvenu's van het meest ergerlijke soort zijn die voor veel geld serieus genomen worden!
Die taal alleen, verblind hem
Die taal alleen, verblindt hem met koeienpoep, is hier van toepassing. Een vrije vertaling is de 4 % winst, op uw spaargeld terwijl je er èèn krijgt. Wat een knap staaltje van de Jager is.
@Hans Labohm
Oreskes is nu bezig met onderzoek, met Co-PIs Professoren Michael Oppenheimer (Princeton) en Dale Jamieson (NYU), dat ‘A Historical and Philosophical Study of Scientific Assessments for Environmental Policy in the late 20th Century’ heet.
En dat behelst:
‘In recent years, large-scale, organized and formalized assessments of the state of scientific knowledge have become an important part of the scientific and policy landscape, particularly in the earth and environmental sciences. Structured assessments have played a major role in discussions of acid rain, ozone depletion, and global warming; they have also engaged large numbers of scientists and cost a great deal of money. The human and financial resources devoted over the past twenty-one years to the Intergovernmental Panel on Climate Change, for example, runs into hundreds of thousands of man-hours and tens of millions of dollars of direct expenses. This project, funded by the National Science Foundation, seeks to assess these assessments: to explore their internal dynamics and understand how the scientists involved make the judgments they do.
While a number of scholars have studied assessment processes from policy and social perspectives, most of their work has focused on how assessments influence (or fail to influence) public policy. However, if assessments are presumed to provide a robust basis for policy, then it is important to understand them better. How do scientists assess their colleagues’ research, evaluate its reliability, understand its limits and degrees of uncertainty, and come to consensus (or not)? How do scientists respond to the subtle or overt pressures that arise when they know that the world is watching? What factors in the process may lead to systematic bias, error, or distortion? The presumption that assessments should influence policy assumes that the quality and skill of these assessments is high, but that assumption has rarely been closely examined. Understanding the internal dynamics of the assessment process puts us in a better position to judge the quality of any particular assessment, as well as to suggest potential means of improvement of this important, but understudied, form of scientific activity.
Dat wordt weer eens een onderzoek waarbij de slager zijn eigen vlees keurt. Oppenheimer, prominent lid van het IPCC, kreeg samen met Al Gore een politiek gemotiveerde Nobelprijs en kwam recent nog in het nieuws toen hij een verband suggereerde tussen bosbranden en klimaatverandering. Nadat de IPCC had toegegeven dat de beweringen over het spoedige verdwijnen van de gletsjers in de Himalaya beweerde Oppenheimer, die op Princeton doceert, dat het IPCC: ‘more transparent and accountable than any other scientific assessment process I know of’ was. Op Wikipedia lezen we dat ‘Oppenheimer joined the Princeton faculty after more than two decades with The Environmental Defense Fund (EDF), a non-governmental, environmental organization, where he served as chief scientist and manager of the Climate and Air Program. He continues to serve as a science advisor to EDF’.
We kunnen dus weer rekenen op een stukje pseudowetenschappelijke witwasserij. Mij maak je bovendien niet wijs dat Robbert Dijkgraafs aanstelling op Princeton na zijn welwillende evaluatie van de integriteit van de IPCC niets met zijn zeer waarschijnlijke contacten met Michael Oppenheimer te maken heeft.
Naomi Oreskes werd professor tijdens haar aanstelling op het Dartmouth College in New Hampshire. Daar was zij ondermeer ‘Women in Science Program Faculty Sponsor’, lid van het Women’s Studies Steering Committee en verzorgde ze een seminar getiteld ‘Feminist Inquiery’. Tijdens haar aanstelling op de universiteit van Californie was ze lid van de ‘Chancellor’s Advisery Committee on the Status of Women en lid van de Chancellor’s Task Force on Gender Equity. (zo staat het letterlijk in Oreskes CV, het zal wel Equality geweest zijn). Positieve discriminatie en quota zijn Oreskes blijkbaar op het lijf geschreven. Ook schreef Oreskes een essay over de onzichtbaarheid van vrouwen in de natuurwetenschappen, waar ze uiteraard meteen een prijs voor ontvangen mocht. Naomi Oreskes de aardwetenschapper ‘slash’ feministe is dus door de wol geverfd als het gaat om de vermenging van politiek en wetenschap voor persoonlijk gewin, zoals dat voor (universitaire) feministen gebruikelijk is.
http://history.ucsd.edu/people/faculty/oreskes-naomi.html