Situatie Syrische christenen holt achteruit
Wilt u DDS vaker zien?
Stel DDS in als voorkeursbron op Google.
Voeg DDS toe op GoogleJournalist Martin Janssen schreef afgelopen vrijdag een artikel in het Reformatorische Dagblad. Hij sprak met christenen uit Syrië, die waren gevlucht naar Jordanië. In de hoofdstad van Jordanië, Amman, zijn veel christenen neergestreken, hun relaas is veelal dezelfde: 'De situatie is er sinds de opstand niet op vooruit gegaan. Navolgers van Jezus worden verkracht, vermoord, bedreigd, weggejaagd, financieel uitgemolken en door dorpsbewoners gemeden als de pest.'
Beide keuzes hebben grote nadelen. Als men kiest voor Assad, en de rebellen komen, zijn de rapen gaar. Dorpsbewoners durven niet meer met christenen om te gaan. Daarnaast hebben de rebellen een goede reden om de aanhangers van Assad een kopje kleiner te maken. Veel maakt het echter niet uit. De haat tegen alles wat met Christus en het Christendom te maken heeft, is bij de islamitische rebellen zo groot dat Christenen altijd het haasje zijn. Daarmee heeft kiezen voor de opstandelingen vaak ook geen zin.
Jamil woonde in een dorpje in de buurt van Idlib, waar dertig christelijke families altijd vreedzaam samenleefden met zon 200 soennitische families. Dat veranderde dramatisch in de zomer van 2012. Op een vrijdag verschenen er trucks in het dorp met zwaarbewapende en bebaarde vreemdelingen. Geen van de dorpelingen kende hen. Ze reden door het dorp en riepen door een luidspreker dat het dorp onderdeel was geworden van een islamitisch emiraat en dat moslimvrouwen zich voortaan dienden te kleden overeenkomstig de bepalingen van de islamitische sharia. Christenen konden kiezen. Ze konden zich bekeren tot de islam en hun afgoderij afzweren. Als ze dit weigerden, mochten ze alleen blijven op voorwaarde dat ze de jizya betaalden: een speciale belasting die niet-moslims volgens de islamitische wet moeten betalen ter bescherming.
Veel families besloten te vluchten. Zij die wel de jizya betaalden hadden op een gegeven moment geen keus meer. De rebellen bleven de prijs net zolang opdrijven tot betalen voor de families onmogelijk was. Niet betalen is letterlijk levensgevaarlijk, de enige keuze de resteerde, was de vlucht.
De roep om de zogenaamde opstandelingen in Syrië te bewapenen blijft klinken. De afweging is moeilijk, maar als we het de Christenen in Syrië vragen, zal hun antwoord waarschijnlijk in deze buurt liggen: "Als het Westen wil dat met westerse wapens Christenen in Syrië worden bedreigd en vermoord, moeten ze vooral schiettuig aan de opstandelingen leveren."
Lees ook
Loading