Het Torture Museum

Foto:

Marteling is een activiteit die tegelijk weerzin en fascinatie oproept. Machtsmisbruik en lichamelijke en geestelijke dominantie roepen precies die gevoelens op.

Ook commercieel wordt daar op ingespeeld. Zo is er in Amsterdam een Torture Museum, waar de geïnteresseerde en geïntrigeerde bezoeker met een zekere dosis walging maar ook terughoudende nieuwsgierigheid kennis kan nemen van wat begint met de geschiedenis van het martelen, tot een grote selectie van martelwerktuigen door de eeuwen heen. Het menselijk vernuft heeft op het punt van martelen dan ook veel te bieden. Maar is marteling uitsluitend iets uit een voorbij verleden, een onderwerp dat duistere emoties oproept maar waar in de moderne tijd geen ruimte meer voor is? We zullen zien.

Marteling komt in allerlei vormen voor, variërend van lichamelijke tot geestelijke intimidatie en erger. Welk van beide vormen meer onze weerzin opwekt, daar valt lang over te twisten. Maar om verwarring te vermijden, ik wil me vandaag op geestelijke marteling richten. Want daar zijn op onvermoede plaatsen zeer veel aanwijzingen voor die het verdienen in het zoeklicht geplaatst te worden. Ik doel op de activiteiten van het Europees martelcentrum in Brussel onder leiding van de Portugees José Manuel Barroso, met een dependance in Den Haag, gerund door ene Mark Rutte. Als het over Europa gaat, moet de lezer meteen uit zijn hoofd zetten dat het om gekozen functionarissen zou gaan. Integendeel, een gezonde dosis opportunisme is het beste uitgangspunt om een belangrijke functie in Europa te verwerven, en Barroso is geen uitzondering. Ten tijde van de Portugese revolutie was hij aangesloten bij de communisten, maar in december 1980 werd hij lid van de centrum-rechtse PSD (Partido Social Democrata), waar hij nu nog steeds bij aangesloten is. De ideologische verwarring die kennelijk in het hoofd van deze man leeft, verklaart op zijn minst een deel van zijn uitingen. De Haagse dependance wordt geleid door zijn geestverwant Mark Rutte, die nog niet de toppen van opportunisme waarover Barroso heerst bestegen heeft, maar die zichzelf bij elke gelegenheid een waardig slippendrager toont. Want als opportunisme de sleutel tot succes is, is ook voor Mark Rutte een grote toekomst weggelegd. Tenslotte heeft hij ook al een grote toekomst achter zich.

In het verleden was marteling vooral een actie gericht tegen individuen. Dat heeft uiteraard zijn beperkingen. Het is veel aardiger hele bevolkingen tegelijk op het rek te kunnen leggen en de duimschroeven aan te draaien. En in die moderne kijk op marteling vinden Brussel en Den Haag elkaar naadloos. Tegelijkertijd werken zowel Barroso als Rutte aan hun persoonlijke glorie. Barroso sprak onlangs over de State of the Union, een naargeestige imitatie van wat jaarlijks de president van de Verenigde Staten doet als belangrijk ijkpunt voor zijn beleid. Nu is de bureaucraat Barroso door niemand gekozen en hoeft dus aan niemand verantwoording af te leggen. Dat is overigens geen excuus voor het debiteren van een aaneenschakeling van gemeenplaatsen en lege taal. Maar ook de toehoorder uitgebreid vervelen is een vorm van geestelijke marteling.

Bij zoveel Brussels talent mag Mark Rutte niet achterblijven. Weliswaar helpt hij Nederland in hoog tempo naar de barrebiezen met een beroep op begrotingspaus Olli Rehn uit de Barroso school, hij heeft daarbij ook nog eens het hoogste woord. Dat hij even vergeten is een regeerakkoord te sluiten dat voldoende steun in de Eerste Kamer heeft, die fundamentele weeffout is niet meer te herstellen. Dus begeeft de premier zich nu in tenenkrommende retorische martelpraktijken die de waarheid geweld aandoen en het laatste restje respect dat de burger nog voor politiek had ondermijnen. Zo heeft de premier er alle vertrouwen in dat de Eerste Kamer zijn regering zal steunen. Daartoe stelt hij dat hij in overleg is getreden met alle fracties aldaar. Uit eigen directe ervaring kan ik u melden dat dit een leugen is. Met de OSF is nooit contact opgenomen. Wat Mark Rutte bedoelt is, dat hij spreekt met partijen die misschien te koop zijn en dat vervolgens aan het volk verkopen als het dienen van het landsbelang. Voor de kiezer is dit natuurlijk allemaal onaanvaardbaar, als in achterkamertjes over zijn financiële reilen en zeilen bedisseld wordt zonder dat hij er ook maar iets over te zeggen heeft. Dan maar liever direct gevierendeeld of op de pijnbank, dan weet je waar je aan toe bent.

De burger mag het doen met de financiële horror show die op Prinsjesdag wordt opgevoerd. Natuurlijk lekten de gegevens voortijdig uit, zoals elk jaar het geval is. Natuurlijk is de premier daar verontwaardigd over, zoals elk jaar het geval is. Natuurlijk verandert dat allemaal niets aan de blaartrekkende inhoud, zoals met name dit jaar het geval is. Dat het kabinet Rutte II nog slechts het vertrouwen van 1 op de 8 Nederlanders bezit, het blijkt geen enkele reden voor terughoudendheid te zijn. Niettemin mogen we hopen dat het op de pijnbank leggen van vrijwel de gehele bevolking zijn weerslag zal hebben op het kiesgedrag van de burger bij elke volgende gelegenheid. Dan leren de coalitiepartijen tenminste ook eens wat echte pijn is.

Kees de Lange – Onafhankelijke SenaatsFractie (OSF)


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!