Schietpartij uit seksueel marxisme

In de Verenigde Staten vermoordde Elliot Rodger, 22-jarig, minstens zes mensen. Hij liet een video achter waarin hij aangaf dat zijn daad voortkwam uit zijn eenzame bestaan. Zijn hele leven had hij geen meisje gezoend, romantiek of seks gekend. Ondertussen gaven diezelfde meisjes zich weg aan jongens die hij als “bruten” omschreef. In de video ontvouwde hij zijn sinistere plan om een sorority club binnen te vallen en daar “blonde sletten” om te brengen.

Uiteraard zal het hier gaan om de wanhoopsdaad van een gefrustreerde eenling, geworteld in een ongezonde afkeer van vrouwen, geestelijke gebreken en zo verder. Toch zal ik als een filosofische exercitie een verband leggen met bredere trends. Sociaal atomisme. Maatschappelijke versplintering. De seksualisering van de Westerse samenleving.

In de tijd van de verzuiling was het seksuele landschap redelijk gereguleerd. Katholieken mochten niet met protestanten of socialisten trouwen; boeren niet met mensen van adel. Bovendien beperkte de fysieke leefomgeving (afstand) de partnerkeuze. Inmiddels zijn de meeste barrières opgeheven – iedereen kan het nu met iedereen doen.

Althans, dat beeld wordt opgewekt in de media. Denk aan romantische novelles, zoetsappige romcoms, tienerseries en geërotiseerde Hollywood films. Hoewel Westerlingen qua materiële welstand dichterbij elkaar staan dan ooit neemt de emotionele afstand alsmaar toe. Denk aan scheidingen en het stijgende aantal eenpersoonshuishoudens – (het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu voorspelt dat het in 2040 43% zal zijn). Zoals een Europese ambtenaar mij zei: “Ik kan vijf stuks dure merkkleding bezitten, een wat armere Pool bezit er één en is ongeveer even trots.” Monetaire waarde wordt minder belangrijk, seksuele marktwaarde wordt belangrijker. Zaken als merkkleding hebben een onderscheidende functie. Geld en status verhogen de seksuele marktwaarde van het individu. Maar als de kloof qua levensstandaard kleiner wordt neemt de ruilwaarde van seks toe ten opzichte van geld. Zelfs als technologieën als klonen en kunstmatige inseminatie de voortplanting compleet overbodig maken zal seks voor de mensheid steeds belangrijker worden. Seksuele selectie is namelijk een machtig criterium voor narcistische differentiatie. Het is het simpele principe van kunnen zeggen: “Jij voldoet aan mijn standaard” of: “Jij voldoet niet – ik weet dat je me aantrekkelijk vind, maar het is niet wederzijds.”

Omdat we de economische concurrentie te hard achten hebben we deze gereguleerd. Van een compleet vrije markt vreest de meerderheid een dog eat dog race to the bottom. Voor concurrentie op de liefdesmarkt is echter niets geregeld – sinds de ontzuiling is deze enkel harder geworden. Sommigen hebben interessante sekslevens met vele opwindende of exotische partners, anderen zijn jarenlang alleen. In de Westerse samenleving is eenzaamheid bovendien een enorm taboe, schrijft Renzo Verwer in De Liefdesmarkt. De auteur merkt op dat vrouwen die datingsites gebruiken vaak een seksmaatje achter de hand hebben en daarom heel gericht filteren op mannen met een hoge status. Mannen die de sites gebruiken zijn vaak echt alleen. Emotioneel onvervulde personen als deze moordenaar lopen er in de Westerse wereld wel meer rond, maar zij worden politiek totaal genegeerd. Dit is omdat politiek nog steeds bedreven wordt vanuit het marxistische discours – kernvraag is de verdeling van kapitaal en bijbehorende financiële lasten. Ondertussen zijn de sociale structuren die ons stabiele, natuurlijke en vervullende relaties boden sinds ‘68 ondermijnd. Emotie is het nieuwe kapitaal.

De moordenaar onderhield een website genaamd PUA Hate. Oftewel een site waarop men de trucjes van flirtcoaches en verleidingskunstenaars ontmaskert. Het zegt iets over de Westerse samenleving dat in de verkoop van verleidingscursussen veel geld omgaat – blijkbaar voelt flirten niet natuurlijk meer. Uiteraard had de moordenaar zijn toevlucht kunnen nemen tot betaalde liefde, maar het seksueel kapitaal produceert naast het genot van een orgasme ook geborgenheid en emotionele voldoening. Geld geeft alleen tot het eerstgenoemde toegang. Het is inderdaad destructief voor jonge mensen om van dat gevoel buitengesloten te zijn – al helemaal in een samenleving die zo geseksualiseerd is als de onze. Kijk alleen al naar reclames voor bijvoorbeeld aftershave.

Neem als voorbeeld een film Hemel op aarde, waarin een dertienjarige jongen seks heeft met zijn beeldschone Belgische buurmeisje. De gemiddelde ontmaagdingleeftijd van de Nederlandse jongen ligt een stuk hoger. Wel zal een dertienjarige die de film bekijkt al die tijd denken dat hij wat tekort komt. Cruciale jaren bij het opbouwen van de frustratiegrens van de moordenaar. 

Al op het schoolplein is uiterlijke schoonheid het criterium waarop groepsleden worden binnen- of buitengesloten. Communisme noch enige andere altruïstische ideologie lukte het narcistische differentiatie uit te bannen. Zelfs in de typische anarchistische communes van de jaren ’60 waar men vrouwen seksueel deelde hadden groepsleiders meer toegang tot hun lichamen dan de rest. Hoe we de welvaart ook ophogen of uitsmeren: individualisme blijft altijd deel van de mens. Hoewel de extreme uitwassen van kapitalisme en communisme zijn gladgestreken met het sociale markt model blijft narcistische differentiatie even sterk – zelfs bij gelijke lonen is er jaloezie over iemands uiterlijk of vriendin. Dit wijst uit dat iedere beschaving – als ze wil aansporen tot ijver en zelfovertreffing – de seksuele selectiemacht moet kanaliseren. Zonder kanalisering zijn er geen grenzen en zonder begrenzing wordt iedere zwakte sterk.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

13 reacties

  1. toetssteen

    http://www.mirror.co.uk/news/world-news/california-shooting-elliot-rodgers-friends-3607196

     

    Ik krijg de indruk dat het geen ene bal te maken heeft met bovenstaande. Ik zou de jongeman omschrijven als een autist, een psychopaat, maar met marxisme heeft het niets van doen.

  2. bat

    Ach op ieder potje past een deksel. 

     

    En voor de rest wordt mij niet duidelijk wat de schrijver hier nu probeert te zeggen.

  3. Femke H.

    De moordenaar bleek wel rijk te zijn en had daardoor naar sommige begrippen een hoge status – zijn vader was filmregisseur. Maar het feit dat zijn ouders hem zo konden laten ontsporen – zoonlief zette al tientallen Youtube filmpjes online – toont inderdaad wel sociaal atomisme. Iedereen met een klein beetje aandacht voor de niet-zo-populaire kid of the class had deze zieke daad van kilometers kunnen zien aankomen. Maar ja, ‘Captain Hindsight’ laten we maar zeggen.

    Hij maakte rondwandelingen door natuurgebieden en bekeek de zonsopgang vanuit zijn BMW terwijl hij een café vanille latte dronk. En toch voelde hij zich getormenteerd en eenzaam omdat zijn leeftijdgenoten wel vriendinnetjes en relaties hadden en met seks experimenteerden . . . Dit bewijst precies de strekking van het artikel. Je kunt nog zoveel luxe en welvaart ophopen, alsnog kun je geen rust in de harmonie van de natuur vinden als je sociale en romantische behoeften onvervuld blijven. In dat opzicht leven we inderdaad in een zeer eenzijdige maatschappij.

  4. Victor Onrust

    Het fraaist wordt deze zaak verwoord in de roman De Wereld Als Markt En Strijd van Michel Houellebecq. Wel vraag ik mij af wat de auteur bedoelt met “narcistische differentiatie”. Dat klinkt toch een beetje als een niet te vermijden gebeuren. Waarbij als ik het tenminste goed begrijp de aantrekkelijke partij narcistisch wordt. De dader was in dat geval geen narcist evenmin als Tisserand dat is in genoemde roman. Googlen op “narcistische differentiatie” levert geen hits op dus het lijkt er op dat dit als in vakkringen geaccepteerd verschijnsel niet bestaat. Tevens vraag ik mij af of je jaloezie als manifestatie van narcisme mag opvatten. Een narcist is niet geïnteresseerd in anderen, vindt zichzelf prima en zal dan volgens mij dan ook niet snel jaloers zijn.  Ook is jaloezie niet hetzelfde als afwijzing of je afgewezen voelen.

  5. Erik V.

    Spijker. Kop. Hier wordt onder woorden gebracht wat veel
    mensen – ik kijk even naar mijn omgeving – al lange tijd denken en voelen maar
    niemand heeft het nog zo kort en krachtig onder woorden gebracht. Chapeau! Gemis
    aan emotie en affectie. Dat is inderdaad het nieuwe kapitaal. Aldous Huxley had
    gelijk. Niet Marx. Dit stuk is een visionair manifest. Ik ga het zeker aan
    mensen laten zien en ik hoop dat anderen dat ook doen.

  6. nog_1

    Dit is de kern van natuurlijke selectie. Dit valt helemaal niet te kanaliseren.

     

    ‘Dit wijst uit dat iedere beschaving de seksuele selectiemacht moet kanaliseren.’

     

    Wil de schrijver toe naar verplichte relaties? Zodat de Darwinistische losers als Elliot Rodger zich toch kunnen voortplanten? En hoe bepalen we welke vrouw tot deze relatie verplicht gaat worden?

     

    Hoe vrijer de partnerkeuze, des te beter de natuurlijke selectie, en hoe succesvoller de soort. 

  7. Victor Onrust

    @krolll: Vanwege uw reactie doe ik een
    poging tot nader contact. Dit omdat ik al tijden poog aan een periodiek,
    blog of dergelijke te werken waar enige verdieping en serieuze
    discussie mogelijk is. Gegevens kunt u vinden op onrust.2fd.eu. Via Twitter is ook mogelijk: @VictorOnrust

  8. Eminem2

    @ diverse vorige schrijvers, zoals Kroll en Pimsch

     

    Om het wat scherper te formuleren: er gaapt inderdaad een enorme kloof tussen hoe liefde en romantiek in populaire fictie worden weergegeven en hoe dit er in werkelijkheid aan toegaat. En uiteraard betekent dat niet dat de werkelijkheid maar conform een soort “erotisch Marxisme” gereguleerd zou moeten worden. Maar in fictie zou er wel eens een forse dosis realisme bijmogen. Met name het concept van “innerlijke schoonheid” is iets dat prachtig klinkt, maar waar heel veel mensen gewoon lak aan hebben (en dat staat ze ook volledig vrij en zo hoort het ook). 

     

    Ik heb zelf op de middelbare school mogen een uitermate verhelderend stukje empirisch onderzoek kunnen doen, dat de uitermate hypocriete houding ten opzichte van schoonheid en lelijkheid haarfijn bloot legde. Een maatje van mij daagde me uit om net zoals hij voor het komende schooljaar wat foto’s uit blootbladen in onze agenda’s te plakken. Niet dat we die aan iemand zouden laten zien, maar gewoon aan elkaar tonen dat we dat durfden. Hij werd (om voor mij wat onnavolgbare redenen) als behoorlijk knap gezien door de meiden en ik niet bepaald. Nou, ik heb aan den lijve moge ondervinden hoe verschillende er door klasgenotes werd gereageerd op onze plaatjesplakkerij. Dat mijn knappe maatje dat deed, vond niemand een probleem. Maar dat *ik* dat ook had gewaagd, dat werd als een schandelijk en ronduit verbijsterend fenomeen gezien. Zelfs al had hij er wat lichte porno tussen zitten, terwijl het bij mij om vrij onschuldig bloot uit de Playboy en de Penthouse ging… Uiteindelijk heb ik alles er maar uitgescheurd om van het gezeur af te zijn. Echt een hele aparte ervaring. 

  9. Jean Wanningen

    Jeetje, wat een klote story. Eén troost: uiterlijk is niet alles, de vrouw van 25 wordt oud en schoonheid relatief. Innerlijke schoonheid daarentegen is tijdloos. Gelijk de Mondschein sonata, een meesterwerk.

  10. EvaElise

    Dit is het begin van een nieuw era voor de Westerse beschaving. Het begrip ‘seksuele marktwaarde’ is echt iets van nu, van deze tijd, en op iedereen toepasbaar. Ik denk dat hier wel potentie in zit. Hopelijk gaan politieke partijen dit begrip ook meer gebruiken. Onze materiele welvaart verbergt blijkbaar toch geestelijke armoede, zo zien we bij de 22-jarige Elliot Rodger. 
    Verder vind ik het artikel erg duidelijk geschreven, met een heldere, aansprekende schrijfstijl. Erg goede argumentatie, het is logisch aaneengeschakeld. Ik zou graag meer willen lezen over dit onderwerp.

  11. Pimsch

    Ik was een lelijke jongen en kon geen meisje krijgen. Ik vond dat erg onrechtvaardig. Ik werd zo introvert als een stille vulkaan. Op de middelbare school rende ik als een geile aap achter de meiden aan. Ze noemden me een vies jong. Knappere jongens die hetzelfde deden waren geen vies jong. Ik werd voor het leven verliefd op een onbereikbaar mooi meisje. Toen bleek dat ze al was verloofd. Wegverloofd. Mijn vrienden hadden op het zwembad meteen een meid. Ik ging gluren in de kleedhokjes om er toch achter te komen hoe borsten en vagina’s er uit zagen. In 1976 ging ik naar de TUE waar amper meiden te bekennen waren. Een abdij was het. Flirten in het uitgaanscentrum Stratumseind leidde tot niets. Ik begon diep te geloven dat het een straf van boven was. Wie wel een partner kreeg, kreeg dat als beloning van de genadige God. Ook tuig kreeg meiden. Ik troostte me met klassieke muziek van Beethoven die ook razend was op het lot. Ik kreeg geen baan. Ik kon niet geloven dat ik waardeloos was. Toch heb ik me behoorlijk ingehouden. Maar inderdaad: uiterlijk is alles. Ook toen.

     

  12. Krolll

    Deze video, die aantoont hoe verschillend mensen reageren op partnergeweld, afhankelijk van wie de dader en wie het slachtoffer is, is het bekijken en bevatten meer dan waard. Het is zeer illustratief. Let vooral op de lachende vrouwen:

    http://www.dailymail.co.uk/news/article-2638752/Shocking-video-shows-members-public-intervene-man-attacking-girlfriend.html

    Toch krijgt de mannenbeweging steeds meer voet aan de grond, maar het zijn opvallend genoeg meestal vrouwen die de ongelijkheid waar mannen mee te maken hebben durven aan te kaarten in de media:

     

    http://www.telegraph.co.uk/men/relationships/10845534/Why-is-it-only-women-who-see-sexism-everywhere.html

  13. Krolll

    Complimenten dat je hier een stuk over geschreven hebt, het is ingewikkelde materie, een soort terra incognita omdat we al veertig jaar gewend zijn dat man/vrouw verhoudingen worden omschreven vanuit de feministische (dus neomarxistische) optiek. Zelfs de taal en de betekenis van woorden waarmee alles dat tussen mannen en vrouwen geschiedt beschreven kan worden is er door aangetast. Maar de moordenaar, Elliot Roger, was in de eerste plaats gestoord, hij was ook gediagnosticeerd met Asperger.

    Het ideologische concept van sociale gelijkheid en grotere seksuele vrijheid heeft inderdaad het belang van erotisch kapitaal sterk vergroot. Hoeveel status je bezit leest men tegenwoordig aan de reacties op Tinder af. Misschien nog belangrijker is dat vrouwen veel minder dan vroeger hun vermogen te zorgen voor hun directe omgeving kunnen inzetten op de liefdesmarkt. Onder invloed van het feminisme is dat not done. Zorg voor kinderen en familie wordt vaker gelijk(er) verdeeld of uitbesteed. Een vrouw die zichzelf als zorgzaam presenteert, stelt zich in de ogen van het feminisme afhankelijk, dus ‘fout’, op. Mannen moeten zorgzaam zijn, zegt zelfs de overheid, maar die inzet wordt door het feminisme geridiculiseerd, is nooit genoeg of ‘onecht’, omdat mannen in de ogen van het feminisme altijd egoisten zijn. Wat overblijft is een economische uitruil van platte seks en erotische aantrekkingskracht als statusverschaffing. Alle andere factoren die status bepalend zijn, geld, intelligentie en komaf zijn officieel politiek incorrect, maar zijn in werkelijkheid niet verdwenen. Geen multimiljonair zal ooit te horen hebben gekregen dat hij niet iemands ‘type’ is. 

     

    Erotisch kapitaal is heel ongelijk verdeeld. Vrouwen in de (meest) vruchtbare leeftijd bezitten het vaakst en het meeste erotische kapitaal. Dit plaatst hen in een machtspositie ten opzichte van mannen, maar het feminisme ontkent dit ten stelligste, omdat het niet past in hun wereldbeeld waarin mannen in alles de dienst uitmaken. Dat een miniscuul percentage van de mannen door hun status en roem de vrouwen voor het uitkiezen hebben doet niets af aan de ondergeschikte positie van de doorsnee man. De passieve houding van de meeste vrouwen op liefdesgebied, de wens om ‘veroverd’ te worden als bevestiging van hun zelden reeel bestaande uniciteit, versterkt hun neiging om uitsluitend en met z’n allen tegelijk achter de kleine groep mannen met een hoge status aan te gaan, met vele teleurstellingen en een negatief beeld vanr alle mannen tot gevolg. Kieskeurigheid is een uiting van status, een gebrek aan kieskeurigheid wordt negatief beoordeeld, zowel bij vrouwen als mannen.

    (Deel twee volgt)

     

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.