Waar zijn we het eigenlijk wel over eens?

Oranje of de Goede Oorlog.

Terwijl ik dit tik, is Oranje het aan het verkloten tegen Australië. Daarom ben ik maar tijdens de wedstrijd gaan schrijven. En hopelijk word ik in de commentsecties voor rotte vis uitgemaakt, omdat Nederland uiteindelijk toch heeft gewonnen. Zou mooi zijn. Hoe dan ook, toen ik wezenloos naar het scherm zat te staren, vroeg ik me af of het Nederlands elftal nu iets is waarachter heel Nederland zich kan verenigen.

En nee, ik denk het niet. Juichen voor iets dat sterk appelleert aan een nationale identiteit, is in nogal wat kringen verdacht. Het verbaast me dat ik nog geen verschillige opinieartikelen voorbij heb zien komen van mensen die verontwaardigd roepen dat oranjekoorts precies het sentiment is dat we in de jaren dertig bij het Duitse team zagen. Niet heel Nederland kan zich achter ons nationale (alleen die term is natuurlijk al gevaarlijk) voetbalteam scharen. Maar wat is dan wel een verbindende propositie waarover maatschappelijke en politieke concensus bestaat?

Gelukkig heeft mijn favoriete marxist hierover nagedacht. Afgezien van abstracta als een algemeen geloof in democratie, zo stelt Christopher Hitchens, is er collectieve overeenstemming dat de Tweede Wereldoorlog (vanuit de Geallieerden gezien) ‘een goede oorlog’ was, die het waard was te vechten. De aanleiding om die stelling te poneren, was overigens de afwijking van de Amerikaanse conservatief Pat Buchanan, die in 2008 een boek publiceerde waarin hij argumenteerde dat de Tweede Wereldoorlog een ‘onnodige oorlog’ was. Hitchens maakt op vertrouwde wijze gehakt van hem.

Maar ik denk niet dat de kritiek van Buchanan op dove oren valt. Ik zie in de commentsecties soms ultrarelativistische commentaren op de Geallieerde deelname aan de Tweede Wereldoorlog langskomen. Er zijn er die de goede strijd trachten te ondermijnen met aluhoedjestheorieën over militair-industriële complexen, de koele berekenendheid van de VS als wereldmacht in wording en de evergreen dat de geschiedenis door overwinnaars wordt geschreven.

Ik hoop dit een minderheid is – en gekeken naar de kwantiteit van dit soort reacties lijkt het daar op. Maar stel dat dit een breder gedragen maar veelal onuitgesproken sentiment is. Dan kunnen we het in Nederland zelfs niet eens worden over de juistheid van oorlog tegen nazi-Duitsland.

Nogmaals, het lijkt me dat dit niet het geval is, maar ik zie ook dat de EU vrij consequent als EUSSR wordt aangeduid. Dan ben je of dom, of kwaadaardig, of allebei. De USSR heeft tientallen miljoenen doden op zijn geweten, de EU is een tragikomische bureaucratische orde. Als de geschiedenis zo gemakkelijk wordt gerelativeerd om ten dienste te staan van onvrede in het heden, durf ik er niet op te vertrouwen dat we met overgrote meerderheid blijven applaudiseren voor de Geallieerden. Dan zijn we het nergens over eens.

Oh, Nederland heeft inmiddels gewonnen. Misschien dat euforische spreekkoren de scheldkanonnade verstommen die ik wist dat zou komen.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

12 reacties

  1. Jessica

    van Baar zijn allemaal eurofiel. Ze praten goed, ze kijken weg en nuanceren zich een ongeluk. Om te huilen.

  2. Marinus1984

    We zijn het wel eens over waar we tegen zijn: terrorisme en dictatuur. Maar we zijn het niet eens over waar we in NL voor zijn. Dat is zorgelijk. Een sterke liberale democratie kan alleen werken als mensen het over basale waarden en normen eens zijn. Die eensgezindheid uit zich in een grondwet, waarin de basale rechten van burgers ten opzichte van de staat.

    In Nederland onderwijzen we onze grondwet niet. Onze geschiedenis wordt ook slecht onderwezen. Daardoor weten we niet meer waar we voor staan en waar we vandaan komen. We kunnen ons dus ook niet meer verbeelden waar we heen moeten. Wat rest zijn sentimenten (woede, verontwaardiging), de waan van de dag en eigenbelang. Dat is geen basis voor vrede, vrijheid en welvaart in de toekomst.

  3. Jan Gajentaan

    Tja, de nationale identiteit. Ik zit al een tijdje te denken om daar een artikel over te schrijven.

    Laten we niet vergeten dat de mensen het vroeger ook over heel veel dingen oneens waren. Je had wel een aantal gemeenschappelijke zaken met een hoog symboolgehalte: het Koninklijk Huis, de KLM, Sinterklaas, de Elfstedentocht en het nationaal voetbalelftal. En misschien ook de Grondwet, al denk ik dat 80% van de bevolking zich daar nooit voor geïnteresseerd heeft.

    Het beeld van verdeeldheid, van eindeloze polarisatie, is niet uniek Nederlands. Je ziet het bijv. ook in de USA: het opgeklopt politiek correcte, de opgeblazen racisme discussies (vgl onze ZP discussie), het platte materialisme, de calculerende burgers, de corrupte elite, etc. etc. 
    Fortuyn had een goede analyse hoe dat kwam, dat we onze eigen normen en waarden en cultuur gaandeweg te veel zijn relativeren in plaats van uit te dragen, deels uit schuldgevoel over het verleden. Merkwaardig genoeg kwam de linkse publicist Paul Scheffer in 2000 tot vergelijkbare conclusies in zijn essay Het Multiculturele Drama. Ook Scheffer constateerde te veel relativering van het eigene, waardoor je geen respect meer afdwingt bij nieuwkomers. Tegelijkertijd worden de nieuwkomers verketterd. Allerlei vreemde paradoxen.

    Eigenlijk is het vreemd dat zowel rechts (Fortuyn) als links (Scheffer) zo rond 2000 tot dezelfde conclusie kwamen, namelijk dat we ons moesten bezinnen op onze nationale identiteit en die (eventueel in een vernieuwde versie) meer moesten uitdragen, en dat daar vervolgens weinig mee gedaan is.   

  4. BPS

    Auteur Willem Jan Hilderink:

    “Maar wat is dan wel een verbindende propositie waarover maatschappelijke en politieke consensus bestaat?”

    Commenter Marinus1984:

    “Maar we zijn het niet eens over waar we in NL voor zijn …

    …. basis voor vrede, vrijheid en welvaart in de toekomst.”

    Nee. Ik zou ook echt niet weten wat iedereen wil en het over eens is. Duistere zaak.

  5. D. G. Neree

    ach, als het nog even zo doorgaat zullen mensen noodgedwongen weer een kant moeten kiezen.

  6. V.K.

    -Tsja, de Geallieerde soldaat werd indertijd voordat hij op Normandie  landde niet verteld dat hij de EU ging bevrijden, wel dat Rusland deel uitmaakt van de geallieerden.

     

    -Heb me dood zitten te ergeren dat  afgelopen D-Day herdenking uitdraaide op een EUssr feestje, Rusland compleet negerend en een groot applaus voor Merkel.

  7. Robbie07

    Wat hebben die Amerikanen nou met WOII te maken!?

    Het waren tenslotte de Marokkanen die ons bevrijd hebben, destijds!

  8. D. G. Neree

    EUSSR is het en blijft het.

  9. Jan Gajentaan

    Naar mijn idee wordt bij de kreet EUSSR vooral verwezen naar het absurde bureacratische karakter van de USSR (de vijfjarenplannen, de balkons die aan de verkeerde kant van de flatgebouwen werden gebouwd, wat je dan weer kan vergelijken in de EU met Zuid-Europese wegen of havens die nergens toe leiden, etc.). Bij het woordgrapje EUSSR wordt volgens mij dus niet specifiek gedoeld op de tientallen miljoenen doden van Stalin.

     

    Zo erg is het niet met de EU. Althans, nu nog niet.

  10. Kiwi45

    De EUSSR verwijst naar de bureaucratie in de EU, naar een parlement zonder enige invloed, net zoals destijds de Doema, naar een stelletje ongekozen regenten (Politbureau of Europese commissie, zoek de verschillen…), naar de samenvoeging van allerlei volkeren met verschillende culturele achtergronden (van Letten tot Tartaren, van ethnische Russen tot Tjetsenen), kortom: naar al die zaken die in de EU vrijwel gelijk zijn als in de toenmalige Sowjet-unie.

    Die parallelen trekken is niet kwaadaardig of dom, maar realistisch. Zoals Gorbatsjow het stelde: “The most puzzling development in politics during the last decade is the apparent determination of Western European leaders to re-create the Soviet Union in Western Europe.” 

    Toch niet de eerste de beste, die Gorbatsjow, zou je denken, en iemand die dondersgoed weet waarover hij praat.

     

    Tip aan mijnheer Hilderink: tegenstanders wegzetten als kwadaardig of dom zonder de argumenten van die tegenstanders te willen aanhoren is….ehhh, abject. En dan zeg ik het heel netjes.

     

    Het idee trouwens dat er zoiets als ‘nationale concensus’ bestaan zou hebben is uiteraard ook enigzins droomdenken. Nederland is jarenlang enorm verzuild geweest, het voetbalelftal leeft pas sinds 1974, het koningshuis is nooit een écht bindende factor geweest, enzovoort. 
    Als laatste puntje: die zogenaamde ‘goede oorlog’ heeft heel wat dieptepunten gekend van geallieerde kant. Dresden om er maar één te noemen, maar ook het doelbewust intact laten van de Duitse spoorwegen richting het oosten was zo’n punt.  

  11. Henk

    Volgens Hilderink ben ik dom of kwaadaardig of allebei tegelijk  als ik de EU met de USSR vergelijk. Daar trek ik me uiteraard niets van aan. Wat ene Willem Jan Hilderink van me vindt, boeit me niet.  De vergelijking gaat in zoverre op dat zowel de USSR als EU streven naar een centraal geleid Europa met ondermijning van soevereine staten.  De EU stimuleert ongebreidelde volksverhuizingen, die leiden tot ondermijning van de natiestaat.  Naarmate de EU steeds meer grip op ons leven krijgt, zullen ook kernwaarden  als vrijheid van meningsuiting en recht op persoonlijke levenssfeer steeds meer onder druk komen te staan.  Toenemende islamisering leidt tot de terugkeer van antisemitisme en jodenhaat. Het economisch beleid leidt tot vernietiging van goedlopende economieën en afbraak van de verzorgingsstaten. Natuurlijk, aan genocide doet de EU niet (dat laten ze liever aan de islamisten over), maar de gevolgen zullen uiteindelijk net zo rampzalig zijn als die van de USSR.

  12. toetssteen

    Afslag gemist? Weet u echt niet wat Churchill zoal zei? Dit is werkelijk van een ongekende domheid.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.