Wat valt er over Normandië te zeggen?

Liever geen clichés.

Ik was een paar daagjes in Normandië, rondom de zesde juni. En het zou jammer zijn daar niet het een en ander over te vertellen, een dag te laat. Ja, natuurlijk, de boodschap is tijdloos enzovoort, maar dat soort clichés moeten we juist vermijden. Anders krijgt u te horen wat een stel Nederlanders mij vertelde na hun bezoek aan die prachtige Normandy American Cemetery and Memorial; ‘Ja, daar word je wel stil van’. Joh.

En dat is de moeilijkheid aan schrijven over iets extreem belangrijks: mensen luisteren beleefd naar clichés en vergeten het daarna. Omdat ik mij niet verbeeld over het vocabulaire en de pen te beschikken dat te ontstijgen, beperk ik mij tot de beschrijving van een aantal dingen dat me opviel.

In de eerste plaats is zes juni een onwaarschijnlijk grote verkleedpartij. Ik viel compleet uit de toon in burgerkleding, want vrijwel iedereen was uitgedost in historische militaire outfits. Afgaand op de stands die hier en daar bij musea stonden, is er een levendige markt voor, maar het blijft verbazingwekkend hoe iedereen eruit ziet alsof ze in ‘Allo ‘Allo spelen. De uniformen waren compleet, net als verzorging. Daardoor zag het er zeker niet allemaal knullig uit, integendeel, want in een kolonne van tientallen historische legervoertuigen, komt het levensecht over. Wat ook helpt, is dat alle ‘deelnemers’ hun taak uiterst serieus nemen, waardoor een priemende blik wel even de nukubu-rug recht. En als dat niet helpt, dan zorgen de voortdurend overvliegende Dakota’s en ‘Herc’s’ wel dat je rechtop gaat staan.

Wat ook opviel is dat Fransen (!) Amerikaanse (!), Britse (!) en Canadeze (!) vlaggen uit hun ramen lieten hangen. Niet één huis, maar alle huizen waren zo versierd. Ik moest denken aan de Britse historicus David Starkey die terecht zei dat volkeren er niet van houden om bevrijd te worden – en als klassiek voorbeeld de Fransen noemde. Het is namelijk niet zo dat de Fransen op het geopolitieke en militaire toneel zoveel dank hebben betoond aan de Geallieerden. NAVO, iemand?

Tot slot even over de landingsstranden en in het bijzonder Omaha Beach. Die zijn prachtig. Op de stranden zelf is er relatief weinig dat herinnert aan de Atlantikwall en de landingen zelf, op wat bunkers en monumenten na. En toch is er niemand die zwemt in de blauwe zee aan de bijna witte stranden. Het zal op andere dagen misschien gebeuren, maar hoewel het weer er naar was, leek geen mens het kies te vinden om over een breedte van tachtig kilometer kustlijn in het water te stappen. Misschien dat dat iets zegt. 

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

11 reacties

  1. Breinbrouwsels

    Vraag me af of al dat goud waarmee de Elite toendertijd het Amerikaanse Oorlogsuitzendburo heeft betaald het wel waard was. En gek ook dat Het Volk het niet mocht weten en nog steeds denkt dat hun goudstaafjes nog in Fort Knox liggen.

  2. jwhueting

    Misschien ben ik de enige die het zo ziet, maar ik had moeite met de herdenking (live uitgezonden bij de NOS). In het bijzonder twee zaken:

    – de toespraak van Hollande, waarin het zei dat we ook ‘alle Duitsers herdenken’, omdat ook zij ‘slachtoffer zijn geworden van een oorlog die ze niet gewild hebben’. Er volgde een mager applaus. Ik vind zo’n opmerking dus niet kunnen, niet op 6 juni als je herdenkt wat er zeventig jaar geleden is aangericht door die Duitsers. Verzoening moet geen verdraaiing van de geschiedenis opleveren. De Duitsers zijn geen slachtoffer van het nazisme. De Duitsers waren het nazisme. Uiteraard zijn er vele Duitsers geweest die zich verzet hebben, die inderdaad ook slachtoffer zijn geworden. Maar niet zij die bijvoorbeeld bovenop Pointe-du-Hoc zaten! Blijkbaar is in de gedachtengang van Hollande befehl nog altijd befehl, en dat maakt zelfs van de grootste nazi’s nog slachtoffers.

     

    – dan het slot, waarin uiteraard toegewerkt werd naar de Europese eenwording. D-Day als begin van de EU…tja. En daarna galmend in het Duits: alle Menschen werden Brüder. Maar weer wel de Franse vlag als afsluiter. Een vreemde mix van nationale trots en Europees gedachtengoed. 

     

    Dan weet ik wel: Europees volkslied, verzoening, enz. Maar nu er nog veteranen bij zijn denk ik toch: hoe beleven zij zoiets? Kan herdenken/vieren niet gewoon zijn: herdenken/vieren? Zonder daarbij een politieke boodschap te willen geven of de geschiedenis te gaan herschrijven?

  3. Wilhelmson

    Dan liever de herdenking van 100 jaar begin eerste wereld oorlog of de grote oorlog in West Vlaanderen. Veel dieper , grondiger en waarheidsgetrouw met veel minder Hollywood.

  4. Wilhelmson

    Dan liever de herdenking van 100 jaar begin eerste wereld oorlog of de grote oorlog in West Vlaanderen. Veel dieper , grondiger en waarheidsgetrouw met veel minder Hollywood.

  5. louis-portugal

    Ik begrijp wel dat het moeilijk is maar ieder politicus probeert er zijn voordeel mij te doen.

    Misschien heeft het wel een beetje geholpen dat dat Putin en Merkel elkaar getroffen hebben want dat zijn toch zeer belangrijke spelers in het Ukraineconflict.

    Als het van Porochenko of Mobama moet komen heb ik er een zwaar hoofd in,

  6. Johanna

    Dat de Amerikanen levenslang en permanent moeten worden herdacht en vereerd.

    Dat  de VS na de  oorlog  haar  invloed en macht met veel wapenhandel en militaire basis heeft uitgebreid.

    Dat Rusland die vochten tegen de Nazis en er zo’n 17 miljoen Russen zijn omgekomen bewust moet worden  verzwegen.

    Dat Poetin in zijn handen mocht klappen  omdat hij  van Obama en EU leiders aanwezig mocht zijn.

    Dat vooral de prestaties van de Amerikanen de meeste aandacht móeten krijgen.

  7. François

    robiekop (16:59) “…zonder iets aan die gebeurtenis af te willen doen, is het niet zo dat dit het keerpunt in  de Tweede Wereldoorlog is geweest. Dat was Stalingrad.”

    Inderdaad. Goed opiniestuk daarover van Paul Craig Roberts. Citaat:  “The Germans lost World War II at the Battle of Stalingrad…when most of the remnants of the powerful German Sixth Army surrendered, including 22 generals. (…) Three million crack German troops; 7,500 artillery units, 19 panzer divisions with 3,000 tanks, and 2,500 aircraft rolled across Russia for 14 months. (…) The Red Army had chewed it up. When the so-called “allies” (a term which apparently excludes Russia) landed in France, there was little to resist them.”

  8. Pimsch

    6 juni 2014. Internationale dodenherdenking. Dezelfde treurmuziek en daarna het volkslied. Kransleggingen. Kalme toespraken over dankbaarheid, vrijheid en nooit meer oorlog. Kom op mensen, het had een glorieuze feestdag moeten zijn. Met triomfantelijke parades zoals op 9 mei in Moskou. Of een reusachtig filmdoek met beelden van de opkomst en ondergang van het Derde rijk, begeleid met de vijfde van Beethoven. Emoties van 70 jaar geleden komen helemaal terug. De vernietiging van het fascisme en radicalisme. De grootste morgenstond aller tijden.

     

  9. Johanna

    robiekop  16:59  “Dankzij deze invasie”?  Er kwam wel wat meer bij kijken.  Rusland was helemaal niet bezig om het Westen te overheersen. Rusland was eveneens bezig te overleven. Degenen die goed geboerd hebben waren de Amerikanen met hun oorlogsindustrie. Die  wapenindustrie heeft  flink meegeholpen om Amerika dat economisch totaal aan de afgrond zat  op te krikken. Al die doden daar lagen de politici niet wakker van.

  10. robiekop

    Belangrijk is de invasie in Normandie zeker geweest. Maar, zonder iets aan die gebeurtenis af te willen doen, is het niet zo dat dit het keerpunt in  de Tweede Wereldoorlog is geweest. Dat was Stalingrad. Je kunt stellen dat we in een, relatief, vrij Westen leven dankzij deze invasie. Niet dat Duitsland anders niet verslagen zou zijn, maar dan hadden we nu waarschijnlijk Russisch gesproken.

  11. nog_1

    Herdenken doen we altijd in het belang van politici die er zelf niet bij waren. Het zijn immers de politici die de vorm en gastenlijst van de herdenking bepalen. Alle herdenkingen zijn dus lijkenpikkerij.

     

    Principieel herdenk ik daarom niets.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.