Linkse media vertrouwen CIDI niet

Linkse media vinden het onacceptabel dat journalisten samen met het CIDI een journalistenreis naar Israël maken. Waanzin.

Het conflict tussen Israël en de Palestijnen speelt al decennia, dus wie erover mee wil praten, moet er zijn geweest. Althans, dat vind ik. Des te opmerkelijker is het dat linkse kranten (de Volkskrant, NRC, Trouw) en linkse (adjunct-)hoofdredacteuren (Frank Poorthuis, AD) niet willen dat hun redacteuren en verslaggevers samen met het CIDI naar Israël afreizen, zo blijkt uit een productie van NRC. Een vreemde productie, omdat je de krant niet hoort over de talloze reizen naar de Palestijnse gebieden die worden betaald uit ontwikkelingsgeld, maar goed.

De reden waarom de linkse media zo’n probleem maken van het CIDI: zo’n journalistenreis naar Israël en de Palestijnse gebieden wordt voor het grootste deel door het CIDI betaald en dat zou invloed kunnen hebben op de journalist of een journalist zou er zelfs van kunnen worden beticht dat hij dan partij kiest. Bovendien zou er tijdens de reis geen sprake zijn van een evenwichtig beeld van het conflict. En, aldus de hoofdredacteur van Trouw: “CIDI is in Nederland een prominente partij in het Israël-Palestina-conflict, dus mede vanuit die optiek is het niet verstandig om mee te gaan.”

Zelfs de NVJ, de Nederlandse Vereniging van Journalisten, springt op de bandwagon met kritiek op het CIDI: “Er is steeds minder geld voor buitenlandverslaggeving en dat betekent dat het aantrekkelijker wordt om op deze manier goedkoop ter plaatse te komen.” En: “Daar zit een risico in: de journalist die normaal gesproken een investering moet doen om tot een evenwichtig verhaal te komen, komt in de verleiding om goedkoop mee te gaan met belangenorganisaties.”

De hoofdredacteur van Elsevier doet overigens niet moeilijk over de reizen, en terecht.

Bij weekblad Elsevier mogen redacteuren wél mee met het CIDI. De buitenlandchef ondernam de reis nog in 2009. “Hoewel ik niet denk dat het CIDI een evenwichtig beeld zal geven van het conflict, heb ik er geen problemen mee,” aldus hoofdredacteur Arendo Joustra. “Hoe meer mensen op stap gaan, hoe verstandiger ze worden.” Van Joustra mag CIDI de verblijfskosten ook betalen voor zijn redacteuren. “De reis wordt er niet anders door als we het zelf zouden betalen.”

Het is ongelofelijk, maar waar: de media die op deze manier kritiek leveren op de journalistenreizen van het CIDI laten zich nogal kennen. Als hoofdredacteuren het beoordelingsvermogen van hun eigen journalisten niet eens vertrouwen, dan is er iets goed mis. Journalisten horen toch kritisch te zijn, altijd en overal? Zouden ze dan ineens niet meer kritisch zijn als ze naar Israël reizen als een groot deel van die reis wordt betaald door het CIDI? Natuurlijk niet.

Israël is een prachtig land. Dat weet ik omdat ik er vorig jaar zomer ben geweest. Niet met een journalistenreis van het CIDI, maar met een studentenreis van het CIJO, de jongerenorganisatie van het CIDI. De programma’s van beide reizen lijken in veel opzichten op elkaar, al is de ene reis was korter dan de andere. Laat ik uitleggen wat ik in de zomer van 2013 heb gezien in Israël en de Palestijnse gebieden, omdat ik niet geloof dat de linkse media ook maar enig idee hebben wat er écht gebeurt tijdens zo’n reis die wordt georganiseerd door CIDI/CIJO.

Allereerst wordt er regelmatig gewaarschuwd: blijf kritisch, want iedereen, van links tot rechts, van orthodox tot liberaal, van Israëlisch tot Palestijns, heeft een uitgesproken mening over Israël, de Palestijnen en de mogelijke oplossing voor het conflict. Iedereen vertelt zijn eigen verhaal vanuit zijn eigen (politieke) overtuigingen. Dat is overigens helemaal niet vreemd – dat doet iedereen wel – maar het is een goede tip vooraf. Blijf kritisch. Altijd.

Het groepje waar ik mee reisde bestond voor ruim de helft uit linkse studenten en voor iets minder dan de helft uit rechtse studenten. Wat dat betreft was er meteen al sprake van een redelijk evenwicht. We zijn niet alleen in Israël geweest, maar ook in de Palestijnse gebieden, waaronder Ramallah (waar je de lekkerste falafel in een pitabroodje kan eten in de hele wereld). We zijn naar het PLO-kantoor geweest, waar we hoorden dat alle Palestijnen een recht op terugkeer hebben en dat Israël dat maar heeft te accepteren.

We hebben gesproken met rechts-orthodoxe Joden die het liefst één groot-Israël willen en we hebben gesproken met zeer Israël-kritische Joden (bijvoorbeeld in Hebron, toen we werden rondgeleid door iemand van Breaking the Silence, een organisatie die bestaat uit (ex-)militairen die zich verzetten tegen onder andere de militaire aanwezigheid in delen van Hebron). We zijn naar een kibboets, een linkse gemeenschap die zich richt op agricultuur, geweest in de buurt van Gaza. We stelden eindeloos veel vragen aan een inmiddels overleden Nederlandse freelance-journalist, die vaak naar Gaza ging.

In Tel Aviv gingen we tijdens sjabbat naar een liberale synagoge. In dezelfde stad gingen we naar de Arabische wijk om daar shoarma te eten en gingen we naar het strand om te genieten van het zonnetje (dat echt veel lekkerder is in Israël dan in Nederland, geloof mij maar). We spraken in de hoofdstad ook met een islamitische vrouw die haar man is kwijtgeraakt omdat hij werd verdacht van terrorisme en een Joodse man die zijn zoon, die in het leger diende, verloor. Het enige dat zij wilden: vrede.

We zijn naar Sderot geweest, waar we met eigen ogen zagen wat de gevolgen zijn van de talloze terreurraketten uit Gaza. De bushokjes zijn omgebouwd tot bunkers, net als de kinderspeeltuin, zodat iedereen altijd kan schuilen als het luchtalarm weer eens afgaat. We zijn langs checkpoints geweest waar niemand vrolijk van wordt, maar die wel nodig zijn. Checkpoints waar Palestijnse arbeiders langs moeten voordat ze aan de slag kunnen in Israël, waar ze maar al te graag werken (ook al kan het passeren van een checkpoint uren duren).

En dan is er het Holocaust-museum Yad Vashem. Iedere dienstplichtige militair moet daar een keer zijn geweest; we zagen veel vrouwen en mannen in legertenue door het museum strompelen. Daar, tussen al die gedetailleerde verhalen van mannen, vrouwen en kinderen die zijn vermoord omdat ze Joods waren, wordt alle energie uit je lichaam gezogen. Een zware dag. We hebben het veiligheidshek gezien dat het aantal islamitische zelfmoordaanslagen flink heeft doen afnemen. We hebben de muren om Gaza van dichtbij gezien.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar het lijkt me duidelijk: ik heb, in slechts zes dagen tijd, alle mogelijke opinies wel gehoord. Ik heb gezien hoe sommige mensen vol liefde zitten en sommige mensen vol haat. Ik heb genoten van de natuur, het weer, het eten en het land zelf. En ik heb een goed beeld kunnen vormen van de verschillende kanten in en opinies over het conflict. Concluderend: iedere journalist zou zo’n reis juist wél moeten maken. Je wordt er alleen maar wijzer van.

Volg Frank Verhoef op Twitter.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en word lid van onze spiksplinternieuwe Facebookgroep!

Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

12 reacties

  1. Epimenides

    Dat zijn oorspronkelijk mijn woorden. Maar goed.

     

    Ik heb volledig met het CIDI “gebroken” na dat Tutje Voet er directeur werd.

    Met mij nog velen, denk ik.

     

  2. NicoRdam

    Ik denk dat het een prima idee is om met CIDI (mw Voet) in Israel op stap te gaan. Maar zou ook wel prima zijn als ze mee gaat naar het plat gebombardeerde Gaza en gelijk maar even met Palestijnen praten die dagelijk proberen het betonnen gordijn van de Westbank te passeren voor familiebezoek en werk.

  3. Two Ravens Black Kettle

    Yes Epi wanneer ik haar hoor vertelt ze me de hele tijd dat ik eigenlijk net zo erg ben als die fijne antisemitische kansjongeren die met Isis vlaggen lopen te vendelieren.

    So be it, ik blijf wel achter Israël staan en dat kan ook zonder CIDI die het kennelijk te druk heeft in het gevlij te komen van de Politiek Correcte Wegkijkbrigade. Notabene dezelfde die dankzij hun decennialange wegkijken en ontkennen de huidige rotzooi hebben veroorzaakt. Ik begrijp dat niet. Zal wel iets met Stockholm Syndrom te maken hebben.

  4. Joost1991

    Idiote kop. Lezers hebben niks tegen het CIDI. Ze vertrouwen hun krant niet als deze zich laat sponsoren door welke belangengroep dan ook. En terecht.

  5. pietkremer

    Die linkse kranten hebben voornamelijk linkse policor-abonnees die niet gediend zijn van een evenwichtige nieuwsvoorziening waarin ook de Israelische belangen belicht worden. Die abonnees hechten vooral aan verslaggeving en commentaren waarin Israel als de boosdoener wordt neergezet. De linkse media weigeren dus op de uitnodiging van Cidi in te gaan omdat ze vrezen abonnees te verliezen.

  6. kees rudolf

    Het CIDI is voor mij al sinds vele jaren een noodzakelijke informatiebron over Israel. Zou ik mij voor mijn informatie moeten beperken tot wat in onze kranten over Israel wordt geschreven, dan zou ik onvoldoende en eenzijdig zijn geinformeerd. Het CIDI is volgens mij alleen in zoverre een belangengroep dat het voor het voortbestaan van de staat Israel is en het daartoe nuttig en nodig vindt belangstellenden zo goed en evenwichtig mogelijk over Israel te informeren. Het CIDI is noch aan een israelische, noch aan een nederlandse politieke partij gelieerd, maar in principe is het voor zover ik weet tot dusver voor de twee-statenoplossing. Op die grond zou je kunnen zeggen dat ze in elk geval niet bijzonder rechts zijn, eerder neutraal, wat tot gevolg kan hebben dat sommigen ter rechterzijde het CIDI te links vinden terwijl anderen ter linkerzijde het CIDI te rechts vinden. Het CIDI belicht misschien meer  “de israelische kant van het verhaal”, maar gegeven het feit dat daarvoor vaak onvoldoende aandacht is, is dat een noodzakelijke reparatie van de eenzijdigheid van onze media. Naftaniel heeft  jarenlang uitstekend werk geleverd en nu doet Esther Voet het. Anders dan sommige anderen die zich hier roeren vind ik dat ook zij het heel goed doet. Redacteuren die het CIDI voor een belangengroep houden en zich er daarom verre van willen houden onderschrijven verdenk ik ervan kennelijk geen belang te hechten aan het voortbestaan van Israel en aan zo goed mogelijke informatie over Israel. Onthutsend eigenlijk.

  7. Waarom Israël een geweldig land is – De Dagelijkse Standaard

    […] in Tel Aviv. Het was de zomer van 2013. Ik mocht samen met een gezellige groep studenten mee met een Fact Finding Mission van CIJO naar Israël en de Palestijnse […]

  8. ‘Tolerantie en vrijheid niet te danken aan liberalen’ – De Dagelijkse Standaard

    […] aangezien de moderne Nederlander dergelijke taal nooit te horen of te lezen krijgt in het links-seculiere medialandschap dat het debat bepaalt in dit […]

  9. Hans_VS

    Zal het een verrassing zijn als ik beweer dat CIDI en Israel ALLE vertrouwen in de linkse media verloren hebben?!…

     

    Zelfs Europese zogenaamde rechtse media zijn hopeloos links bij andere maatstaven…

  10. Hans_VS

    Er zijn veel problemen in Gaza maar “plat gebombardeerd” is niet een daarvan… Het overgroote merendeel van Gaza (stad) staat nog heel gewoon opeinde… Laat staan het overgroote merendeel van Gaza (strook)…

     

    Het zelfde geld voor dat zogenaamde “betonnen gordijn”… De “muur” bestaat voor het overgroote merendeel (meer dan 95%) uit hek… De veiligheids barriere is betonnen muur vooral daar waar “Palestijnse” scherpschutters anders het vuur kunnen openen op Israelische burgers…

     

    Over familiebezoek en werk, voor de eerste “intifada” en zelfs daarna kon je elke dag meerdere autos met Gaza, Ramallah, Schem (Nablus) en andere kentekens in Israel zijn… Je zag ook honderden als niet duizenden “Palestijnse” werkers in Israel…

     

    Het is een beetje zoals het reizen met vliegtuigen… Eerst was er in feite helemaal geen veiligheids procedure… Daar werdt terloops misbruik van gemaakt en nu zitten we ALLEMAAL met de gebakken peren!…

  11. Non mi rabbio

    @NicoRdam
    Een typische reactie van iemand die naar ik aanneem ‘uit principe’ niet naar Israel gaat; natuurlijk wel vanuit zijn leunstoel zijn, door onze fijne onbevooroordeelde pers gehersenspoelde mening, ‘neutrale’ mening ventileert. Overigens ben ik van mening dat TRBK gelijk heeft met zijn mening over mevrouw Voet. Het moet mij echter van het hart dat de voorganger van mevrouw Voet, de heer Naftaniel, ook niet (vergeef mij de woordspeling) ‘kosher’ was. Ook hij zocht telkenmale de instemming van het grachtengordel gepeupel.

  12. Two Ravens Black Kettle

    CIDI dat is toch die organisatie die van mening is dat de explosieve stijging van het antisemitisme helemaal niets van doen heeft met de massale import van islamieten ?

    Dat is toch die -door een overdosis aan politiek correctheid vleugellam geworden -struisvogel-organisatie ?

    Wanneer je het kwaad weigert te benoemen, weigert te zien, is de strijd bij voorbaat verloren.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.