Weg met ons: kán dat wel?

Weinig zaken wekken ter rechterzijde zo’n ergernis als de ‘weg met ons’-mentaliteit die ter linkerzijde zou bestaan.

Dat is op zich makkelijk te begrijpen. Nationalisme en vreemdelingenhaat liggen allang onder vuur in het linkse denken, net als fascisme en racisme. Links ontleent aan zijn internationalisme, ook wel kosmopolitisme genoemd, zijn morele gelijk en kan voortbouwen op een christelijke traditie waarin schuldbesef en liefde voor de ander hoog worden gewaardeerd. Het ontbreekt in het Westen dan ook niet aan maatschappijkritische groeperingen die vooral kritisch tegenover ‘het eigene’ staan. Het protestantisme kwam voort uit godsdienstkritiek en kritiek op de katholieke kerk. Het socialisme uit kritiek op het kapitalisme en de ongelijke verdeling tussen rijk en arm. Daarbij komen de ervaringen van twee wereldoorlogen, die algemeen aan chauvinisme en een ontspoord superioriteitsdenken (vooral in Nazi-Duitsland en de Europese koloniale rijken) worden toegeschreven.

Het pacifisme is bovendien eerder links dan rechts, al zijn er uitzonderingen: bijvoorbeeld het Vlaamse nationalisme, dat echter weer zwaar in opspraak kwam doordat het optrad als een loot van de Germaanse stam. Waartoe de doorgaans vredelievende Nederlanders ook behoren, net als de Boeren in Zuid-Afrika, die echter weer bekend zijn van de Boerenoorlog en de Apartheid. Waardoor Zuid-Afrika in de jaren tachtig uitgroeide tot hét symbool van fouter dan fout: het werd geleid door een blank minderheidsregime met een Germaanse ideologie op een zwart continent dat zich aan het emanciperen was. Emancipatie is ook al zo’n progressief begrip, al viel zoiets bekrompens als de katholieke emancipatie daar weer niet onder – tot alle katholieken gezamenlijk de kerk uitliepen. Toen was ook hun emancipatie voltooid.

De progressieve gemeente gaat nu geheel op in de linkse kerk van de grote gezamenlijkheid, die multicultureel is, maar ook eigentijds en conformistisch. Dat ‘weg met ons’-denken – beter: een uiting van doorgeschoten politieke correctheid – kenmerkt zich door allerlei absurditeiten waaraan rechts zich even vaak ergerde als dat het er zich vrolijk over maakte. Al is de ergernis gaan overherersen, ook omdat het ‘weg met ons’ ondanks alle hilariteit die het wekt gewoon doorgaat. Er wordt door bestuurders (en niet alleen linkse) nog steeds lippendienst bewezen aan de multicultuur, terwijl die duidelijk niet heeft beantwoord aan de idealistische verwachtingen van vroeger. Niet iedereen heeft zin om het Suikerfeest met de buurt mee te vieren. Erger: het Sinterklaasfeest wordt aangepast in de richting van multiculturalistische drijvers, nieuwe Nederlanders die er met steun van de VN op uit zijn een traditioneel kinderfeest als racistisch verdacht te maken, en daarbij nog hun zin krijgen ook.

Daarmee komt de zwarte piet letterlijk en figuurlijk bij de bestuurders te liggen, de elites, die vaak nog blank zijn en linksig, en de sociale rechten en de cultuur van gewone Nederlanders uitverkopen aan bovennationale (kosmopolitische) krachten die uit zijn op de vernietiging van de nationale staat. Waarmee de nationale staat, die lang een vehikel was van progressieve linkse politiek, een redmiddel is geworden voor de laatste Nederlanders. Die daarvoor allang geen belasting meer willen betalen, want ook die natiestaat staat voor ‘weg met ons’ (zie het Koningshuis: we hebben nu een voormalige Argentijnse als Koningin, een dochter van een voormalig onderminister die nog voor een lelijke junta heeft gewerkt). Nog even, en rechts wil terug naar de Republiek, terwijl links aan het (kosmopolitische) Oranjehuis blijft vasthouden. Dat is de wereld op z’n kop en dat is precies wat er aan de hand is.

Volgens mij zien we hier twee dingen. Allereerst is dat ‘weg met ons’ niet lang vol te houden. In extremis komt het op zelfopheffing neer, wat we bij de communistische partij van de Sovjet-Unie hebben gezien. Als dat de linkse ‘weg met ons’-mentaliteit is, zou rechts die moeten toejuichen, (al hebben we er nu Poetin voor terug die ook in het Westen zijn rechtse fans heeft). Zelfverloochening, zelfhaat, zelfkritiek; erg duurzaam is het allemaal niet. Ook rechts doet er nu aan, met alle kritiek op de EU (de ‘EUSSR’) en de Amerikaanse president (een zwarte met ‘roots’ in Kenia, Kansas, Hawaii en Indonesië). Sterker, het is een mentaliteit die tot in het absurde doorgevoerd tot het niets leidt. Decadentie en nihilisme zijn per definitie geen lang leven beschoren. Daarom ben ik ook niet zo’n aanhanger van die theorie van ‘weg met ons’ waaraan de linkse elites zouden leiden. Sterker, die elites gaan niet weg. Ze zijn er nog steeds en blijven linksig (zie Mark Rutte en zijn VVD), wat iets anders is dan niksig, reden waarom ze in toenemende mate op rechtse verongelijktheid stuiten. Tegelijk moet links toezien hoe de ‘nieuwe Nederlanders’ helemaal niet wensen te integreren. Vooral de Turken, die zeer nationalistisch zijn en ook nog eens in toenemende mate islamistisch, doen juist niet aan ‘weg met ons’. Zij sluiten zich op in het universum van hun eigen Schotelcity. Waarmee ook de linkse Gutmenschen voor een onoplosbaar probleem staan. Eigenlijk hadden zij gedacht: ‘kom bij ons’, maar dat blijkt in de praktijk tot het soort immigrantengetto’s te leiden waar de multicultimens altijd tegen was.

Daar komt bij nader inzicht ook bij dat dat linkse ‘weg met ons’ nooit echt heeft bestaan. Het was altijd meer idee dan werkelijkheid. Meer nog dan het rechtse denken is het linkse denken collectivistisch. Het deed een beroep op solidariteit, op een grensoverschrijdend ‘wij-gevoel’ dat onder gewone mensen zou bestaan. Alle werkers van de wereld, verenigt U. Gewone mensen die zich zouden emanciperen, door zich gezamenlijk af te zetten tegen reactionaire elites en een nieuw progressief levensgevoel uit te dragen. Een progressivisme dat in naam individualistisch was, maar in hoge mate op een dwangmatig modenisme neerkwam. De aan links toegeschreven zelfverloochening – ook te zien in het épater les bourgeois dat in alle goed burgerlijke kringen in Europa voortkomt en vooral afzetten tegen het eigen ouderlijk millieu is – en zelfhaat, waren in werkelijkheid geen echte zelfkritiek, maar kritiek op anderen die niet meegingen met de linkse kritiek. Zoals zelfkritiek ook bij rechts vaak niet meer is dan een oproep aan anderen – aan links of aan moslims – om zelfkritisch te zijn. Dat werkt dus niet, althans niet in collectieve gevallen. Wel op individueel niveau, dat is wat anders. Zoals individuen ook makkelijker van kleur kunnen verschieten dan collectieven, die altijd in de problemen komen als ze hun ‘identiteit’ kwijt raken. Voor een individu betekent het verwerven van een nieuwe identiteit een bevrijding van het oude keurslijf, terwijl een collectief (zoals een staat of een politieke partij) er de weg en zijn bestaansgrond door kwijtraakt.

Wat kan verklaren waarom de florerende en zelfbewuste linkse beweging van voor de val van het communisme niet meer bestaat. Niet door het ‘weg met ons’, want links riep juist ‘weg met rechts’, maar doordat links de waarheid die zij vroeger dacht te hebben niet meer in pacht heeft. Het verklaart waarom links linksig is geworden, en een zwakke, terughoudende, aarzelende indruk maakt. Die als een permanente worsteling van zelfkritiek en zelfvernieuwing wordt verkocht. Want ‘weg met ons’, daar doet links niet aan. Dat zou onmenselijk zijn. En een alternatief rechts levensgevoel, van kijk ons eens, wij doen alles anders en beter, dat bestaat in de werkelijkheid van vandaag al helemaal niet. Rechts, zoals het ooit in een ver (geromantiseerd) verleden heeft bestaan en ‘het eigene’ koestert, heeft in de ontstane multicultuur geen toekomst meer. Ook dat oude, louter op verheerlijking van de eigen wereld gerichte rechts, dat bij uitstek om daadkrachtig leiderschap draaide, heeft bij gebrek aan eigen elites, eigen volk en eigen vaderland geen vaste grond meer onder de voeten. Het zweeft in een eigen gelijk dat het nooit zal krijgen. De toekomst is die van schikken en plooien en eindeloos theedrinken, tot de dood erop volgt en nieuwe generaties het overnemen.

De enige uitzondering op deze universele regel zijn de Joden. Zij waren altijd al eigenwijs, intellectueel, hoogbegaafd, tot abstracte ideeën geneigd, elitair, kosmopolitisch, weinig vaderlandslievend, zelfkritisch en zelfverloochenend (assimilatie), en hebben nu, nadat zij bijna vernietigd waren en wereldwijd in de verdrukking zitten, met Israël een eigen staat. Weg met ons kunnen zij zich minder dan wie ook permitteren.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

13 reacties

  1. dirkse

    Denkfout is wellicht de overtuiging: “wie goed doet, goed ontmoet” . Als je maar lief genoeg bent tegen je vijanden, dan word je ontzien of ook wel: als iemand je vijand is dan is dat eigen schuld, je heb het er zelf naar gemaakt, de mens is immers goed, wij zijn goed en alle mensen zijn gelijk.

    Dit zijn allemaal ernstige opvoedingsfouten, zoals in de islamitische wereld opvoedingsfouten weer tot andere extreme verschijnselen leiden. 

    Pacifisme is een gebrek aan voorstellingsvermogen. Om dat af te leren hoeven alleen maar een paar EO natuurfilmpjes te worden bekeken waarin gedetailleerd wordt getoond hoe een cheetah een antilope vangt en uit elkaar scheurt. 

  2. tipo

    Dat is inderdaad wat er aan de hand is.

     

    Empancipatie heet in rechtse kringen gewoon vrijheid.

    Pacifisme heet in Libertarische kringen gewoon het non-agressie-beginsel.

    En ‘ons heet in rechtse kringen ‘ik’, of de eigen uitgebreide familie met vrinden of het tot op zeker hoogte gesloten belastingbetalersgebied aka natiestaat.

     

    En dan zie je dat de Republiek beter presteerde op gebied van vrijheid, het non-agressie-beginsel en de definitie van ons (en dus de belastingdruk die ons ten deel valt).

  3. halo1

    ..het komt er dus m.i. op neer dat rechts eigenlijk gelijk heeft maar het niet krijgt omdat links beter “staat”..voor de buitenwereld. een trieste conclusie. want we beleven nu in deze dagen b.v. het failliet van de naief-linkse multi-culti-dromerij….we zitten opgescheept met honderden zo niet duizenden  veel geld en tijd kostende onwilligen…

  4. dirkse

    Ooit, in de eerste helft van de 20e eeuw, emancipeerde de arbeidersklasse. Niet met subsidies maar door hun kansen te grijpen en onderwijs te volgen. En door die mentaliteit op hun kinderen over te dragen. Vandaag de dag is de situatie anders: iedereen kan passend onderwijs volgen al is wat meer differentiatie wel gewenst. Linkse patijen staan voor verheffing van het volk maar ontberen nu een onderopgeleide onderklasse ter legitimering van hun plannen / belastingheffing. Daarom waren ongeletterde, kansarme  immigranten welkom. Daarom is de islam, ondanks zijn ideeën die geheel tegen het linkse gedachtengoed van vrijheid en gelijkheid  ingaan, gekoesterd.  

    Legitimering van de eigen ideologie was belangrijker dan de toekomst van het land.   

  5. dirkse

    De “weg met ons” mentaliteit spreekt ook  duidelijk uit het huidige nastreven van duurzaamheid. Dat laatste kan alleen slaan op de konijnen en de kikkers, niet de mensen. Immers, onze bevolkingsgrootte en welvaart zijn slechts mogelijk gemaakt met fossiele brandstoffen. De aangedragen alternatieve energiebronnen kunnen vwb vermogen niet aan de fossiele tippen. Ergo: bij opraken van de fossiele brandstoffen en afhankelijkheid van louter zon- wind- en bio-energie zijn welvaart en bevolkingsgrootte niet te handhaven.  Ook de natuur zal dan bedreigd worden. Misdaad nummer 1 wordt dan illegale houtkap.

  6. Makker

    Ongeletterde, kansarme immigranten waren in de jaren 50 en 60 helemaal niet welkom bij de PvdA. ( en dus links)

    Wel bij CDA en VVD, die zo nodig hun broodheren van goedkope en niet zeurende arbeidskrachten moest voorzien.

    Vind je het gek, dat juist die PvdA de nieuwe “onderdrukten”. In de jaren 70
    En later te hulp schoot vanuit haar fundamente principes?

    Oorzaak; VVD en CDA
    gevolg: linkse gutmensch

  7. R.Sorensen

    dat stukje van Van Baar. Kan volgens mij in drie allinea’s. Soit.

    Kenmerk van de ‘weg met ons mentaliteit” is ook het bekritiseren van mensen die kritiek op de multiculti flauwekul hebben.

    Al jaren ben ik als voormalig docent op de internationale schakelklassen, die integratie in de praktijk heeft willen brengen, zwaar bekritiseerd als ik meende dat het niet ging lukken.

    http://youtu.be/RWcVguB0GaY

     

    Voila het antwoord op al die beschuldigingen.

  8. kees rudolf

    “Weg met ons” is niet zo’n goed omlijnd begrip, nu ik er over nadenk. Helemaal duidelijk wat er wel en niet onder valt is het niet. Het is oorspronkelijk natuurlijk een soort van scheldwoord, gebezigd ter rechterzijde, om het links-progressieve denken mee te typeren. Constanten in dat denken zijn: cultuurrelativisme, “het westen” is slecht, wat er elders in de wereld mis is is de schuld van het Westen, we moeten opkomen voor minderheden en “verdrukten”, eventueel door positieve discriminatie, begripvol zijn voor de andere opvattingen, hoe barbaars eventueel ook in onze westerse ogen, zulke dingen. Bart Croughs heeft over deze materie ooit een bijzonder aardig boek geschreven (“in de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon”). Deze constanten te samen genomen leiden geenszins tot een bijzonder consistent denken, noch tot heldere uitkomsten. Zo zijn bijv. jodenhaat, homofobie en vrouwenonderdrukking zaken in de strijd waartegen de links-progressieve denker graag voorop gaat, maar wat moet nu zijn standpunt zijn als blijkt dat binnen de achtergestelde verdrukte gediscrimineerde minderheid van moslims in ons land er nogal veel joden- en homohaat is, meisjes worden besneden en ga zo maar door?

    Net weer een stuk in De Volkskrant gezien van Thomas von der Dunk -een oude bekende, zullen we maar zeggen- die er voor pleit dat wij onze eigen rol onder ogen moeten zien nu blijkt dat IS zo’n aantrekkingskracht op jonge moslims uitoefent. Die jonge moslims zijn begrijpelijkerwijs wrokkig omdat ze in onze zogenaamd egalitaire maatschappij toch geen gelijke eerlijke kansen krijgen. We kunnen wel jihadisten hun paspoort afnemen, maar het blijft dweilen met de kraan open zolang we o.a. de wandaden van Israel in Gaza niet scherper afkeuren, zo maak ik op uit zijn artikel. Het  “weg met ons” -om het zo maar even te noemen, maar zo noemt Von de Dunk het zelf natuurlijk niet- sluit hier dus ook het  “weg met Israel” in, een veelvoorkomende combinatie, denk ik, mogelijk deels omdat Israel, ondanks zijn ligging, tot het immer verwerpelijke Westen wordt gerekend.

    Maar “weg met ons”-denken is niet alleen maar links-progressief. Want hoe moet ik precies het denken plaatsen van degenen die nu opkomen voor Poetin? Die zeggen: wij in het Westen zijn helemaal in de fout gegaan door Oekraine bij het Westen te willen betrekken (Van Baalen! Verhofstadt!), en dat kon Poetin natuurlijk niet toelaten, dus volkomen logisch dat hij separatisten bewapent en steunt; en als het niet helemaal deugt wat Poetin doet, kijk dan eens naar de Verenigde Staten, die deugen nog veel minder enz. enz. Dat heeft toch alle kenmerken van het “weg met ons”-denken, inclusief de sympathie voor de onderdrukte russische minderheid in Oekraïne. 

    In eerste instantie dacht ik: zo denken natuurlijk de vroegere vriendjes van de Sowjet Unie, dat komt uit de hoek van de vroegere CPN, of wat later Groen Links, maar ik heb toch inmiddels sterk de indruk gekregen dat dit soort geluiden ook en misschien wel vooral uit `rechtse` hoek komen. Rechts “weg met ons” denken dus.

    En ook hier is ´weg met ons´ waarschijnlijk toch in de eerste plaats ´weg met de anderen onder ons`, in dit geval de linkse eurofielen.  Die van de SP zijn overigens niet zo eurofiel, maar er zijn zeker prominente linkse eurofielen, zoals laatst nog de DuitsGroene Joschka Fischer, gisteren of eergisteren in De Volkskrant, die in de Oekrainecrisis een extra urgentie ziet om voor een EU als politieke eenheid te pleiten, nodig als serieus gewicht op het wereldtoneel, en in het bijzonder tegenover Poetin. En dan zie je dat daartegenover ook in Duitsland de sympathie of het begrip voor Poetin meer ter rechterzijde is te vinden. Opmerkelijk.

     

  9. kees rudolf

    Nog even een kanttekening bij de laatste zin in het stuk van Van Baar: “…hebben nu, nadat zij bijna vernietigd waren en wereldwijd in de
    verdrukking zitten, met Israël een eigen staat. Weg met ons kunnen zij
    zich minder dan wie ook permitteren.” Dat is waar,  maar nochtans zijn er nog steeds, zij het misschien getalsmatig nu iets minder dan vroeger, binnen Israel heel wat “weg met ons”-ideologen, buiten Israel gevierd als bijzonder moedige mensen, ongeveer zoals tijdens de Koude Oorlog Sowjet-dissidenten hier gevierd werden als bijzonder moedige mensen. Vooral toen er tijdens de laatste Gaza-oorlog nog zulke moedige Israeliers waren, waren westerse kranten er als de kippen bij om ze hier een podium te bieden, waarin ze konden uitleggen hoe slecht de Israelische politiek in alle opzichten was, opdat de lezers hier maar begrepen dat niet álle Israeliers even erge beroerdelingen waren.  Of “weg met ons” de juiste typering is weet ik niet zeker, maar er is ook onder joden buiten Israel een aardig omvangrijke groep mensen die niet ophouden te benadrukken dat Israel het helemaal verkeerd doet (bij ons in Holland “Een Ander Joods Geluid”‘, een organisatie waarvan voorlieden niet schuwen Israel met Nazi-Duitsland te vergelijken, en die er geen been in zien om samen met islamitisch geïnspireerde regelrechte antisemieten in demonstraties tegen Israels optreden in Gaza door de straten te lopen).

    Ik vind dat wel een wonderlijk fenomeen. Je zou immers denken dat waar er een reeel gevaar is om weggevaagd te worden er niet veel “weg met ons”-denkers opstaan. Je zou denken dat het “weg met ons”-denken  vooral welig tiert in de onbedreigde welvarende westerse maatschappij, want daar kunnen mensen zich gemakkelijk permitteren er tot meerdere glorie van zichzelf nobele opvattingen op na kunnen houden die henzelf weinig of niets kosten. Maar er is dus wel degelijk ook in Israel (en onder joden buiten Israel) een niet te verwaarlozen “weg met ons”-beweging, als je het zo noemen kan.

     

  10. Hans_VS

    Die uitzondering bestaat omdat Joden, als geen ander volk, heeft ervaren dat als puntje bij paaltje komt, vaagt het intellectueelisme en kosmopolitischisme weg als sneeuw voor de zon…

     

    Buren die generaties lang aan hun huis kwamen stonden vrijwel direct klaar om dat huis voor hunzelf in te pikken!… 

  11. V.K.

    -Interessant stuk, de enigste constante door de jaren/eeuwen heen is de elite, deze hebben namelijk maar een belang, eigenbelang. 

    -Zie van Aartsen met z’n wonderbaarlijke persoonlijke hetze, wat natuurlijk geen persoonlijke, maar een hetze tegen de elite is.

     

  12. fredvdB

    Toch heeft dat multiculturele ook wel zijn charme:

    http://www.samentegenracisme.nl/?p=9

     

    Zo worden rechts extremisme (2e alinea), Zwarte Piet plus slavernij (3e alinea) en andere zaken (4e alinea en verder) bestreden.

    En zo gaat Rabbae, de grote leider van het Landenlijk beraad Marrokanen, reeds homofobie en antisemitisme bestrijdende, nu ook Islamofobie bestrijden (4e alinea)…

     

     

     

     

  13. drnomad

    Scherp gezien, dat ‘weg-met-ons’ eigenlijk kritiek is op het ouderlijk huis, van de babyboom generatie. En dat men het gelijk niet meer automatisch in pacht heeft, komt omdat het gelijk veroudert is. Het ouderlijk huis is overleden, het gelijk kon matigjes overgedragen worden op de eigen kinderen, en de kleinkinderen snappen er niks meer van.

    Het lijkt meer te passen bij de strijd van een generatie, hun jeugd-avonturen en nu een nostalgie.

    Op een gegeven moment stopt het radarwerk. Hoeveel Pim-aanhangers floepen niet een zin eruit met ‘..en dan ben je meteen een racist’, dat stamt toch ook uit de jaren tachtig en negentig, maar is allang niet meer geldig.

    Als je het mij vraagt is de elite meer bezig met gemeenschapszin, en is idealisme hooguit iets waarin je zaken doet, of een bijzondere smaak, alsof je het over een koffiezet-apparaat hebt. Ik denk dat ze prima weten dat idealisme (als je er geen zakelijk belang bij hebt) eigenlijk niets uitmaakt.

    De gewone man ziet daarentegen vooral de linkse en rechtse coulissen, en ziet niet de choreographie in het midden. Daar Heb ik overigens geen medelijden mee.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.