Anti-Kim Jong-Un film The Interview is een hit

Met dank aan de Noord-Koreaanse dictator.

De film The Interview – waar onze eigen Tim Engelbart eerder al een mooie recensie over schreef – doet het buitengewoon goed. Ondanks dreigementen van Noord-Koreaanse stalinisten zitten de Amerikaanse bioscoopzalen waar de film getoond wordt bommetje vol.

Het is daarbij opvallend dat grote bioscoopketens de kat nog steeds uit de boom kijken; vooral onafhankelijke bioscopen en filmhuizen hebben het lef om de film te vertonen. Desondanks gaat het dus prima; zo goed zelfs dat de makers een ware hit in handen lijken te hebben.

Het meest vermakelijke aan deze affaire is dat The Interview het lang niet zo goed had gedaan als dictator Kim Jong-Un en co. zich een beetje normaal hadden gedragen. De wijze waarop ze reageerden heeft ervoor gezorgd dat The Interview nu al een onvergetelijke en bijzonder populaire film is. Iedereen vraagt zich namelijk af wat er dan zo vreselijk controversieel aan is en bekijkt de film om dat te ontdekken.

Daar komt bij dat Amerikanen er bepaald niet van gediend zijn dat ze monddood worden gemaakt door een stalinistische dictator. Het gevolg? Ze maken er een heel evenement van:

In veel bioscopen werden speciale vertoningen georganiseerd, met bijvoorbeeld een hapje en een drankje. In een enkel geval werd voor de film God bless America gezongen door de filmzaal.

Verschillende bezoekers zeggen zélf dat ze de film waarschijnlijk niet hadden gekeken als Kim Jong-Uns favoriete hackers en andersoortige terroristen zich enigszins normaal hadden gedragen. Natuurlijk had The Interview dan flink wat geld binnen gehaald (men rekende op 30 miljoen in de eerste dagen), maar mensen zouden er al snel over uit zijn gepraat. Relaxt een filmpje kijken, even lachen, en dat was het dan. Nu maar een andere film kijken in de bios?

The Interview is nu daarentegen zo ongeveer een monument van de moderne popcultuur. De inkomsten zijn voorlopig nog tegenvallend, maar dat zal al snel veranderen als de grote bioscopen hun beleid wijzigen en de film opeens overal te zien is.

Een duidelijker signaal had het Amerikaanse volk niet kunnen afgeven aan dreigtokkie Kim. Je kunt erop los dreigen, je kunt hackers inzetten, maar de gemiddelde Amerikaan is daar absoluut niet van onder de indruk. Zoek het maar uit met je stalinistische trekjes.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

3 reacties

  1. Willie.F

    Het is nu wachten op een soort film over Poetin. Dan is Michael helemaal in extase. Het is maar de vraag of de hackers uit Noord-Korea ,komen ik vertrouw de USA niet zo erg Het zou ook wel weer eens propaganda stunt kunnen zijn. De Amerikanen wezen een gezamenlijk onderzoek van de hand aangeboden door Noord-Korea. De USA zoekt bonje(oorlog) waar dan ook, maar niet bij hun voordeur ,dat is duidelijk.

  2. V.K.

    -Met die Rocky film, waarin hij bokste tegen tegen Rusland, had je ook al van die moralisten die vonden dat dit niet kon.
    -Anyway, films waarin leiders worden doodgemaakt en zodoende een draai aan de geschiedenis wordt gegeven, da’s altijd interressant, maar niet erg origineel.Charly Chaplin met de Film The dictator, da’s toch meer mijn smaak.

    -Een Ukrainse film gemaakt mede dankzij het CEPI over de Ukrainse veiligheidsdienst SBOE, verijdelde aanslag op Koenders in Charkov zou ik zo wie zo niet kijken, omdat dat geheel ongeloofwaardig is. Na ja, de kans is klein dat er zo’n film wordt uitgebracht omdat de EU haar pappenheimers zo ondertussen wel kent, en clown subsidie-vreter, Depardieu, welke geknipt om de rol van onze minister van buitenlandse zaken te spelen ondertussen in het fiscaal vriendelijke Rusland woont.

  3. Beukman

    Allereerst: het valt nog maar te bezien of er ook maar één Noord-Koreaanse hacker betrokken was bij het hacken van Sony. Sowieso verdienen de hackers behalve straf ook een medaille: het is bepaald niet fris, de lucht die er opwalmt uit de tot nog toe openbaar gemaakte correspondentie van Sony.
    Nu we de film eindelijk hebben kunnen zien, weten we dat de cinema’s een heel goeie reden hebben om hem niet te draaien: kwalitatief stelt het allemaal maar bar weinig voor. De veel te lange film is een opeenstapeling van cliche’s, het verhaal is wat al te voorspelbaar, en wat er wél goed is is niet origineel, terwijl het weinige dat er origineel is, niet goed is.
    Meest in het oog springend ten slotte: de film lijkt af te willen rekenen met de knauwen die de Americanen opliepen in hun totaal mislukte “bevrijdingsoorlogen” in Afghanistan en Irak. Net als in het echt maar niet heus wordt er een volk bevrijd van een tiran. Hoe het daarna verder moet? In de VS hebben ze echt geen idee. Zo ook in de film.

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.