Waarom Israël een geweldig land is

Frank_verhoef_pic
Foto: Frank Verhoef

“Het is een beetje vreemd,” zegt ze met overslaande stem, “dat jij zo pro-Israël bent terwijl je er 1. niet woont en 2. niet eens Joods bent.”

Dan voegt de jongedame er hoofdschuddend aan toe: “Ik snap echt niet waarom je er zo’n sterke mening over kunt hebben.” Ze slaakt een diepe zucht. Zelf is ze niet zo pro-Israël, blijkt tijdens het gesprek met een glas rode wijn in onze handen. Integendeel. Ze komt op voor de onderdrukte Palestijnen, vertelt ze, voor de ‘verzetsbeweging’ Hamas, the whole shebang. Blijkbaar kun je wel pro-Palestina zijn zonder er te wonen of Palestijns te zijn.

Enfin, hypocrisie is nooit ver weg in discussies over Israël en de Palestijnen. Toch vind ik haar opmerking sterk. Het is een domme poging mijn mening af te doen als irrelevant, ik kan er niets anders van maken, maar het zet mij wel aan het denken. Waarom ben ik eigenlijk pro-Israël als ik er niet woon en niet Joods ben? Ik ben ook al niet christelijk. En moslim ben ik ook niet. Tjonge. Zou ik dan gewoon knettergek zijn? Dat is waarschijnlijk de enige verklaring die de jongedame heeft voor mijn overtuiging dat Israël een geweldig land is. Maar zo simpel is het niet.

Ik kan me nog goed het moment herinneren dat het vliegtuig na een vlucht van iets meer dan vier uur landde op het Ben Gurion-vliegveld in Tel Aviv. Het was de zomer van 2013. Ik mocht samen met een gezellige groep studenten mee met een Fact Finding Mission van CIJO naar Israël en de Palestijnse gebieden.

Het was mijn allereerste bezoek ooit aan Israël. We stapten meteen na aankomst in de bus die ons naar de eerste bestemming bracht; een hostel met zwerfkatten en -kittens voor de deur. Te schattig. Ik genoot met volle teugen van het heuvel landschap (wauw…), het brandende zonnetje (die heb je in Nederland helemaal niet) en de verfrissende koelte toen de zon weer onderging (genieten!).

Ik had veel over het beloofde land gelezen in boeken, kranten en tijdschriften. Ik had ook veel reportages gezien, documentaires, films. De meeste mediaproducties hadden – en hebben – een bepaalde insteek die niet de mijne is. Ik voelde intuïtief dat er iets niet klopte, alsof er iets werd achtergehouden. Wat precies wist ik vóór mijn Israël-reis nog niet, maar ik kwam er snel achter tijdens die reis.

Wat je niet hoort, noch leest of ziet in de media, en ik ben zelf journalist dus dan valt het extra op, is dat Israël een welvarend, vrij en democratisch land is. Dat wordt er nooit bij verteld als het weer eens gaat over de ‘buitensporige’ reactie van Israël op de raketaanvallen van Hamas. Zelfs niet bij lange achtergrondreportages, die juist uitermate geschikt zijn voor zo’n verhaal.

Wie ook maar één keer naar Israël is geweest, vertel ik niets nieuws. Lees verder op pagina twee.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!