Chaos in Delft: 17-jarige vlogger Bender op hoofd geslagen en bekogeld door 40 'jongeren' bij Wilders-bezoek – arrestaties

De 17-jarige YouTuber Bender (echte naam: Benjamin Buit) en zijn cameraman Frits-Willem zijn ter plaatse om beelden te maken. Gewoon hun werk doen. Totdat het misgaat.

Volgens ooggetuigen worden Bender en zijn cameraman omsingeld door een groep van zo’n veertig ‘jongeren’. Er wordt geschreeuwd. Er wordt met flessen en glas gegooid. Bender krijgt twee harde klappen op zijn achterhoofd. Ook de cameraman wordt belaagd. Het duo wordt opgejaagd richting hun auto.

Alleen dankzij de massale politie-inzet rondom het bezoek van Wilders loopt het niet nog verder uit de hand. De politie grijpt in en weet hen te ontzetten. Er worden twee of drie verdachten aangehouden, afhankelijk van de bron. Eén van hen zou de klappen hebben uitgedeeld. Bender doet uiteindelijk geen aangifte. Zijn reactie is veelzeggend en schrijnend tegelijk: “Het is helaas de harde realiteit.” Alsof geweld tegen journalisten inmiddels gewoon bij het vak hoort.

Dit was geen losstaand incident. Journalisten, vloggers en verslaggevers die afwijken van het ‘juiste narratief’ krijgen steeds vaker te maken met intimidatie, bedreiging en fysiek geweld. Zeker wanneer zij verslag doen van onderwerpen die politiek gevoelig liggen. Maar over één aspect mag vooral niet gesproken worden: de achtergrond van de daders. Dat is taboe. Want wie patronen benoemt, loopt al snel tegen het bekende verwijt aan: racisme.

Dus heet het dan maar ‘boze jongeren’. Laten we gewoon benoemen wat het waren: Marokkanen. Boos op Wilders. Of op klimaatverandering. Of op woningnood. Of op het leven in het algemeen. Alles is een acceptabele verklaring, zolang we maar niet erkennen dat er structureel problemen zijn met jonge mannen uit een cultuur waarin geweld en intimidatie een geaccepteerde uitlaatklep lijken.

De ironie is bijna pijnlijk. Wanneer een linkse activist een ei gooit naar een politicus, staan de talkshows op scherp. “Aantasting van de democratie!” “Bedreiging van de persvrijheid!” Maar wanneer een rechtse vlogger letterlijk op zijn hoofd wordt geslagen tijdens het maken van beelden? Dan blijft het opvallend stil. Geen spoeddebatten. Geen morele verontwaardiging. Geen panelgesprekken met bezorgde duiders.

Persvrijheid lijkt in Nederland steeds meer een voorwaardelijk recht te worden. Je mag alles zeggen en filmen, zolang je maar de juiste mening hebt.

Welkom in het multiculturele paradijs. Een land waar je niet meer veilig kunt filmen in de openbare ruimte. Waar geweld wordt gebagatelliseerd. Waar daders ‘jongeren’ heten en slachtoffers vooral moeten begrijpen dat dit er nu eenmaal bij hoort.

Maar geen zorgen. Diversiteit is onze kracht. En diezelfde ‘jongeren’ zijn volgens beleidsmakers onmisbaar voor de economie. Het vervangende personeel voor banen die autochtonen zogenaamd niet meer willen doen. Dus: doorslikken en glimlachen, Nederland. En vooral niet te hard kijken naar wat er werkelijk gebeurt.