Cornelius Haga Lyceum overlast: Moslimleerlingen terroriseren buurt Amsterdam – Bewoners radeloos

“Het begint rond half tien ’s ochtends en gaat door tot het einde van de middag,” vertellen buurtbewoners aan De Telegraaf. De piek ligt tussen tien en drie uur. In die uren domineren groepen scholieren de straten. Er wordt met fatbikes geracet, hard geschreeuwd, afval achtergelaten en spullen vernield. Auto’s worden gebruikt als hangplek, fietsers worden gehinderd en voorbijgangers krijgen soms eieren of appels naar zich toe gegooid.

Wie er iets van zegt, krijgt vaak een scheldkanonnade terug. Een bewoner beschrijft hoe jongeren zich soms voor zijn voordeur opstellen in twee rijen, waardoor hij letterlijk door hen heen moet om zijn eigen huis binnen te komen. “Dat voelt intimiderend, bijna dreigend. Je wilt gewoon naar binnen, maar ze maken geen ruimte.” De frustratie is groot. Veel bewoners wonen al meer dan vijftien jaar in de wijk en voelen zich in de steek gelaten. “We zijn radeloos. Niemand doet iets en niemand weet wat we moeten doen,” klinkt het.

En dan komt het politieke antwoord. Vanuit de stadsdeelcommissie wordt gedacht aan… een buurtfeest. Een D66-vertegenwoordiger stelde in augustus jl. voor om leerlingen een feest te laten organiseren, zodat bewoners en jongeren elkaar beter leren kennen. De stadsdeelvoorzitter noemde het “een prima idee”.

Voor de omwonenden voelt dat als een klap in het gezicht. Terwijl zij dagelijks te maken hebben met overlast en onveiligheid, komt het bestuur met thee, koekjes en goede bedoelingen. Het is het bekende recept: verbinden in plaats van handhaven, dialoog in plaats van duidelijke grenzen. Maar precies dat soort reflexen zorgt ervoor dat problemen blijven doorsudderen.

Dit gaat niet om stigmatiseren of polariseren. Dit gaat om leefbaarheid. Om bewoners die zonder angst hun straat door willen lopen. Om kinderen die veilig naar school moeten kunnen. Om mensen die recht hebben op rust in hun eigen buurt. Wat hier ontbreekt, is regie.

Als honderden leerlingen dagelijks de openbare ruimte domineren, dan vraagt dat om duidelijke afspraken, toezicht en handhaving. Niet om symbolische gebaren. Scholen hebben verantwoordelijkheid voor het gedrag van hun leerlingen in de omgeving. Gemeenten hebben verantwoordelijkheid voor orde en veiligheid. En politici hebben verantwoordelijkheid om problemen serieus te nemen, in plaats van ze weg te poetsen met goedbedoelde praatjes.

De situatie rond het Cornelius Haga Lyceum laat zien wat er gebeurt als bestuurders blijven hangen in wensdenken. Bewoners voelen zich niet gehoord. Overlast wordt genormaliseerd. En het vertrouwen in de overheid brokkelt verder af. Een buurtfeest gaat dat niet oplossen. Wat nodig is, zijn duidelijke grenzen, zichtbare handhaving en een bestuur dat kiest voor bewoners in plaats van voor symboliek. Want zonder dat blijft het bij mooie woorden, terwijl de wijk verder afglijdt. En dat kunnen we ons simpelweg niet permitteren.