Historisch dieptepunt: Hoogste rechter stelt falende Belastingdienst vrij van dwangsommen

De dwangsom was op papier het allerlaatste wettelijke drukmiddel dat de slachtoffers nog hadden om de stroperige, arrogante Belastingdienst in beweging te krijgen. Het is een wettelijk verplichte, financiële stok achter de deur om te zorgen dat de overheid binnen de termijn beslist.

Maar de Dienst Toeslagen lapte eerdere uitspraken van lagere rechtbanken al die tijd rücksichtloos aan haar laars, weigerde prioriteiten te veranderen en betaalde laconiek tientallen miljoenen aan dwangsommen in plaats van de zaken fatsoenlijk op te lossen.

De absurde conclusie van de Raad van State? Dwangsommen hebben "geen zin meer" omdat de fiscus toch niet luistert. De dader wordt hiermee beloond voor zijn eigen obstructie en onwil, en de slachtoffers worden volledig aan hun lot overgelaten.

De schok en het ongeloof onder de gedupeerden zijn onbeschrijfelijk groot. De Enschedese advocaat Narda Teke-Bozkurt, die zo'n 170 slachtoffers bijstaat, kreeg direct na de uitspraak huilende cliënten aan de lijn. De mensen zijn ten einde raad en vragen zich verbijsterd af: "Geldt daarvoor de wet niet? Die coulance kregen mijn cliënten niet toen ze in een keer hoge boetes moesten betalen."

En dat is precies de ranzige kern van de zaak. Toen deze duizenden gezinnen tussen 2009 en 2019 ten onrechte door de Belastingdienst werden aangemerkt als fraudeur, was er nul komma nul coulance. Ze moesten direct duizenden euro's kinderopvangtoeslag terugbetalen, raakten diep in de schulden, verloren hun huizen en zagen hun huwelijken stranden en hun kinderen uithuisgeplaatst worden. Maar als de dader de wet overtreedt, krijgt hij van de rechter gewoon een jaar extra vakantie.

De hele hersteloperatie is volgens de Raad van State inmiddels "compleet vastgelopen". De hoogste rechter rekende zelfs uit dat het in het huidige tempo nog maar liefst 18 jaar gaat duren voordat de Dienst Toeslagen alle bestaande en te verwachten aanvragen over de werkelijke schade heeft behandeld! De eerste dertigduizend euro was voor velen een fooi vergeleken met de werkelijke verwoesting van hun levens, maar het opvragen van dossiers en het claimen van echte schade is veranderd in een bureaucratische hel.

Ook vanuit de academische wereld wordt er met totale verbijstering gereageerd op deze rechterlijke knieval voor het falende overheidsapparaat. Eric Poelmann, hoogleraar belastingrecht en fiscale rechtsbescherming aan de Rijksuniversiteit Groningen, noemt het vonnis onomwonden een "zwaktebod".

"Onder aan de streep blijft er niets over voor de burger. Ik ben hier niet van gecharmeerd, om het maar zachtjes uit te drukken", aldus een zwaar ontevreden Poelmann. Wat de hoogleraar nog het meeste stoort, is dat de Raad van State geen enkele ambtenaar of verantwoordelijke bestuurder naar de zittingszaal heeft laten komen om verantwoording af te leggen voor deze totale wanprestatie. De herstelorganisatie weigert simpelweg te luisteren en de rechter accepteert dat gelaten.

Deze schandelijke uitspraak legt het fundament van de overheidskorrupsie bloot: als burger hoef je maar één dag te laat te zijn met je belastingaangifte of parkeerboete en het is direct gedaan met de koopman, maar de instanties van Progressief Nederland en het establishment kunnen zich alles permitteren met termijnen. Het vertrouwen in de overheid kalft hiermee bij alle burgers in recordtempo af.

De schade van het toeslagenschandaal wordt zo willens en wetens alleen maar groter gemaakt door de machthebbers. Dit is geen rechtsbescherming meer, dit is klassenjustitie ten gunste van de baantjescarrousel in Den Haag. De maat is overvol!