Islamisering dendert door in Westland: islamitische school groeit van 25 naar meer dan 250 leerlingen

Een vertienvoudiging in amper vier jaar.

De school groeit zo snel dat het huidige gebouw niet langer voldoet. Twee groepen moeten vanaf september tijdelijk uitwijken naar De Lier, terwijl de locatie in Naaldwijk structureel wordt uitgebreid.

Dit is niet slechts een administratief nieuwtje over een paar extra klaslokalen. Het is een culturele en demografische ontwikkeling die iedere serieuze rechtse partij onder ogen moet zien.

De Nationale Onderwijsgids meldt dat twee groepen ongeveer een halfjaar worden ondergebracht in een gebouw aan de Van Haemstedestraat in De Lier. Daarna moeten de leerlingen terugkeren naar de uitgebreide locatie aan de Savornin Lohmanstraat.

Het bestuur dacht aanvankelijk uit te komen op ongeveer 250 leerlingen, maar verwacht nu dat het aantal verder groeit. Er is dus geen sprake van een tijdelijke piek. In Westland ontstaat een permanent grotere islamitische onderwijsinstelling.

Ook andere scholen in de regio hebben ruimtegebrek door bevolkingsgroei en woningbouw. Maar de ontwikkeling van Yunus Emre blijft buitengewoon: van een bescheiden startgroep naar honderden leerlingen binnen één basisschoolgeneratie.

Dat roept onvermijdelijk vragen op over integratie, culturele afzondering en de toekomst van Westland.

De komst van de school ging destijds niet zonder verzet. GemeenteBelang Westland, LPF Westland en Westland Verstandig vreesden dat afzonderlijk islamitisch onderwijs een eigen religieuze zuil zou creëren en de integratie zou belemmeren.

De gemeenteraad probeerde de komst tegen te houden, maar de minister gaf toestemming. Uiteindelijk bepaalde de Raad van State dat de school mocht openen omdat aan de wettelijke voorwaarden voor bijzonder onderwijs was voldaan. Die voorgeschiedenis wordt ook beschreven door NieuwRechts.

Juridisch was daarmee de strijd beslist. Politiek en cultureel bleef de vraag levensgroot overeind.

Vier jaar later blijkt hoe terecht de zorgen over de vorming van een afzonderlijke islamitische zuil waren. Honderden kinderen brengen hun volledige basisschooltijd door in een omgeving waarin één religieuze en culturele identiteit centraal staat.

Nederland kent vrijheid van onderwijs. Ook katholieke, protestantse en joodse scholen maken daarvan gebruik. Een islamitische school kan zich op hetzelfde grondwettelijke recht beroepen.

Daaruit volgt niet dat Nederlanders de maatschappelijke gevolgen van afzonderlijk islamitisch onderwijs kritiekloos moeten toejuichen. De vrijheid om een school te stichten is niet hetzelfde als een verbod op politiek debat over integratie en nationale samenhang.

De Nederlandse islamitische zuil groeit bovendien in een land dat door decennia van massa-immigratie in hoog tempo verandert. Grote gemeenschappen beschikken inmiddels over eigen scholen, gebedshuizen, winkels, media en politieke organisaties.

Dat is precies de parallelle samenleving waarvoor critici jarenlang waarschuwden.

Voor zover publiek bekend zijn rond Yunus Emre in Westland geen grote meldingen van radicalisering of ernstige onderwijsproblemen naar buiten gekomen. Dat moet eerlijk worden vermeld.

Maar het ontbreken van een schandaal betekent niet dat er geen cultureel probleem kan bestaan. Integratie gaat niet uitsluitend over extremisme of strafbare feiten. Het gaat ook over een gedeelde taal, gemeenschappelijke geschiedenis, nationale loyaliteit en de dagelijkse ontmoeting tussen kinderen met verschillende achtergronden.

Wanneer groepen steeds meer volledig eigen instellingen krijgen, wordt die ontmoeting niet vanzelf sterker. Integendeel.

Politici kunnen zich niet verschuilen achter de mededeling dat de school aan alle wettelijke regels voldoet. Zij moeten uitleggen waarom Nederland zo ingrijpend is veranderd dat een islamitische basisschool binnen enkele jaren uit zijn voegen barst.

Het antwoord kennen we: regering na regering liet massa-immigratie doorgaan, sprak plechtig over integratie en keek weg terwijl steeds nieuwe culturele zuilen ontstonden.

PVV en FVD moeten dit onderwerp hoog op de agenda houden. Niet door individuele kinderen aan te vallen, maar door de politieke oorzaak te benoemen.

Wie een gedeelde Nederlandse samenleving wil behouden, kan niet eindeloos nieuwe vormen van culturele afzondering faciliteren en vervolgens beweren dat dit vanzelf tot integratie leidt.

De islamisering is niet onderweg. Zij vraagt inmiddels om extra klaslokalen.