Schande van Nederland: Onze eigen schoolkinderen verpauperen terwijl Den Haag miljarden weggooit aan asiel en klimaat

Uit een ontluisterend onderzoek van het Armoedefonds onder meer dan vijfhonderd maatschappelijke organisaties blijkt hoe diep de verarming inmiddels in onze samenleving is ingevreten. Maar liefst 63 procent van de hulporganisaties ziet het aantal noodkreten van gezinnen met kinderen schrikbarend toenemen. Ouders zitten met de handen in het haar als het nieuwe schooljaar voor de deur staat. Een fatsoenlijke rekenmachine, een regenjas, simpele gymkleding of zelfs een eenvoudige schooltas zijn voor tienduizenden Nederlandse vaders en moeders simpelweg onbetaalbaar geworden.

Het meest schrijnende symbool van dit failliete beleid zagen we onlangs in Gorinchem. Daar moest een middelbare scholier noodgedwongen met een grote, plastic supermarkt-boodschappentas naar school omdat er thuis domweg geen geld was voor een normale rugzak. Om te ontkomen aan het genadeloze gehoon en de pesterijen van klasgenoten, arriveerde dit kind ’s ochtends extra vroeg op het schoolplein en bleef hij na de laatste bel wachten tot iedereen vertrokken was, puur om zijn provisorische tas te verbergen. Laat dat even op u inwerken. Een kind dat zich kapot schaamt in een van de rijkste landen ter wereld, puur omdat zijn ouders door de roverheid financieel zijn gesloopt.

🔗 Doneren kan veilig en rechtstreeks via bankoverschrijving:

IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

De gevolgen voor de schoolprestaties en de mentale gezondheid van onze jeugd zijn desastreus. Bijna zeven op de tien hulporganisaties (69 procent) constateert dat leerlingen thuis geen laptop hebben, terwijl het onderwijs tegenwoordig volkomen gedigitaliseerd is en bijna elke les via een beeldscherm verloopt. Wie geen honderden euro’s voor een computer kan ophoesten, staat direct met 2-0 achter.

Daarnaast durft bijna de helft van de getroffen scholieren niet meer mee te doen met de gymlessen omdat passende sportkleding simpelweg ontbreekt. Zeven op de tien hulporganisaties zien dat kinderen te maken krijgen met sociale buitensluiting, diepe schaamte en structureel pestgedrag. Een kind dat met buikpijn naar school gaat omdat hij niet mee kan komen met de rest, presteert slechter en loopt trauma's op die een leven lang kunnen doorwerken. Pas toen de speelgoedbank in Gorinchem het getroffen kind een fiets en een rugzak schonk, keerden de rust en het plezier terug en schoten de schoolcijfers weer omhoog. Particuliere barmhartigheid moet repareren wat de overheid kapotmaakt.

Hoe kan dit gebeuren in Nederland? Het antwoord is even simpel als pijnlijk: de burger wordt tot op het bot kaalgeplukt door een onverzadigbare overheid. Meer dan de helft van het jaar zwoegen Nederlandse ouders niet voor hun eigen gezin of voor de toekomst van hun kroost, maar puur om de bodemloze schatkist van Den Haag te vullen. De energierekening is onbetaalbaar door doorgeschoten klimaatbelastingen, de boodschappen zijn peperduur door torenhoge accijnzen en btw, en de bureaucratische regeldruk verstikt ondernemers en werknemers.

En waar gaat al dat zuurverdiende belastinggeld vervolgens naartoe? Niet naar de verlichting van de lasten voor Nederlandse gezinnen. Nee, het verdwijnt in miljardenverslindende asielzoekerscentra, megalomane windmolenparken, subsidies voor linkse actiegroepen en bodemloze Brusselse geldputten. Voor elke buitenlandse crisis trekt het kabinet direct de knip, maar wanneer onze eigen kinderen zonder eten of schoolspullen in de klas zitten, geeft Den Haag niet thuis.

Het is de hoogste tijd dat we de prioriteiten in dit land weer op orde krijgen. Stop met het leegpersen van de hardwerkende middenklasse. Verlaag de belastingen op arbeid, schrap die absurde energietaksen en stop per direct met het rondstrooien van miljarden over de grens. Een overheid die haar eigen jeugd laat verpauperen terwijl ze de deugprins uithangt op het wereldtoneel, heeft elk moreel bestaansrecht verloren. Onze eigen kinderen moeten op de allereerste plaats komen!