Schande in Den Bosch: Veroordeelde kindermisbruikers na fopstraf alweer vrij in kinderrijke woonwijk

Midden in een kinderrijke buurt. Op een steenworp afstand van een basisschool, een speeltuin, een voetbalveldje en een dansschool. En wie mag er met de gebakken peren en de constante doodsangst zitten? De buurtbewoners, de ouders en de grootouders.

De feiten in deze zaak zijn zo ziek dat je maag ervan omdraait. De rechtbank veroordeelde de twee pleegvaders tot een gevangenisstraf van 502 dagen, waarvan een jaar voorwaardelijk. Omdat de mannen die overige paar maanden al tijdens hun voorlopige hechtenis hadden uitgezeten, mochten ze na het vonnis fluitend de rechtbank uitwandelen. Daarnaast kregen ze een taakstrafje van 240 uur en wat papieren bijzondere voorwaarden opgelegd: ze moeten verplicht in therapie en mogen geen contact opnemen met kinderen.

Laat dat even bezinken. Iemand die het vertrouwen van weerloze pleegkinderen op de meest gruwelijke wijze heeft verkracht, wordt weggestuurd met een werkstraf en de belofte dat hij zich "netjes zal gedragen". En als klap op de vuurpijl worden ze gewoon weer teruggeplaatst in hun koopwoning in een buurt waar de straat overdag zwart ziet van de spelende schoolkinderen. Opa Harrij Schmeitz, die jarenlang nietsvermoedend op verjaardagen bij de mannen over de vloer kwam, verwoordt de radeloosheid van de buurtbewoners perfect: de zorgeloze vrijheid is in één klap verdampt. Grootouders durven hun kleinkinderen geen seconde meer uit het oog te verliezen in hun eigen achtertuin.

🔗 Doneren kan veilig en rechtstreeks via bankoverschrijving: > IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

Wat de situatie voor de omwonenden nog onverteerbaarder maakt, is de stuitende arrogantie waarmee de instanties communiceren. Reclassering Nederland weigert categorisch om tekst en uitleg te geven over hoe het toezicht er in de praktijk uitziet. Men verschuilt zich lafhartig achter de 'privacy' van de daders. De gemeente Den Bosch prevelt wat nietszeggende teksten over "extra toezicht", maar kan de buren niet eens garanderen of er een gebiedsverbod voor de speeltuin geldt, hoe vaak de mannen worden gecontroleerd of wat er gebeurt als ze opnieuw de fout in gaan.

Het is het ultieme failliet van de rechtsbescherming: de privacy van veroordeelde zedendelinquenten weegt in Den Haag en bij de reclassering zwaarder dan de fysieke veiligheid van onschuldige kinderen. De reclassering geeft nota bene zelf toe dat ze veroordeelden "niet 24 uur per dag in de gaten kunnen houden". Wat stelt die hele controle dan eigenlijk voor? Een wekelijks gesprekje bij de koffieautomaat terwijl de daders vanuit hun slaapkamerraam direct uitzicht hebben op de schoolroute?

Natuurlijk moet eigenrichting te allen tijde worden veroordeeld; het ingooien van ruiten met bierflessen lost niets op en leidt alleen maar tot verdere escalatie. Maar de overheid moet verdomme begrijpen dat deze wanhoop en woede rechtstreeks worden gevoed door het totale falen van het justitiële apparaat. Wanneer de staat haar primaire plicht - het beschermen van de burger en het bestraffen van kwaad - niet meer serieus neemt, verliezen mensen hun vertrouwen in de rechtsorde.

De inwoners van deze Bossche wijk vragen niet om een lynchpartij; ze eisen simpelweg dat hun kinderen veilig over straat kunnen zonder dat ze geconfronteerd worden met veroordeelde misbruikers. De rechten van het slachtoffer en de veiligheid van het kind horen te allen tijde op de allereerste plaats te staan. Dat betekent: snoeiharde straffen, permanente registratie en géén terugkeer naar kwetsbare woonwijken. Bescherm onze kinderen en stop deze zieke bureaucratische lankmoedigheid!