GEEN GENADE: China executeert in één klap 11 leden van misdaadfamilie Ming

De familie Ming was niet zomaar een groepje kruimeldieven. Ze vormden een machtige clan die de dienst uitmaakte in het stadje Laukkaing in Myanmar. Dit slaperige plaatsje werd door hen omgetoverd tot een hels bolwerk van online oplichtingscentra, illegale casino's en rosse buurten. Het was een wetteloze hub waar honderdduizenden mensen naartoe werden gesmokkeld en als slaven werden gedwongen om mensen in het buitenland op te lichten.

Maar aan alles komt een eind. De rechtbank in de provincie Zhejiang oordeelde in september dat de misdrijven van de familie hadden geleid tot de dood van veertien Chinese burgers. En in China betekent dat: einde oefening. Geen tweede kans, geen proefverlof, maar het vuurpeloton of een spuitje.

Het imperium van de Mings stortte in 2023 in elkaar. China was de terreur van de bende aan de grens zat en voerde de druk op de Myanmarese autoriteiten maximaal op. Met succes: de familieleden werden gearresteerd en uitgeleverd aan China.

Dat is nog eens buitenlands beleid. Je beschermt je burgers door de landen om je heen te dwingen het tuig op te pakken, en vervolgens berecht je ze in eigen land. Met deze massa-executie wil Peking volgens de BBC een "afschrikwekkend signaal" afgeven aan andere potentiële oplichters. "Waag het niet, want we vinden je."

Natuurlijk staan de mensenrechtenorganisaties direct weer op hun achterste poten. Amnesty International en andere westerse waarnemers klagen steen en been. Volgens hen worden er in China jaarlijks duizenden mensen geëxecuteerd, meer dan in alle andere landen ter wereld samen.

Ze jammeren dat rechtszaken "in het geheim" plaatsvinden, dat bewijsmateriaal "ontoereikend" zou zijn en dat rechters "niet onafhankelijk" zijn omdat ze moeten luisteren naar de Communistische Partij.

Tja. Je kunt er van alles van vinden, maar in dit geval zijn er wel elf kopstukken van een moorddadige bende definitief uitgeschakeld. De veertien slachtoffers krijgen hun leven er niet mee terug, maar hun nabestaanden weten in ieder geval dat de daders nooit meer iemand kwaad zullen doen.

Of het probleem hiermee helemaal is opgelost, is de vraag. De oplichtingspraktijken verplaatsen zich inmiddels naar de grens van Myanmar met Thailand, en naar Cambodja en Laos, waar China minder invloed heeft. Maar de boodschap is helder: als je Chinese burgers vermoordt en oplicht, ben je je leven niet zeker. Misschien niet heel netjes, maar het is terdege beter dan een taakstrafje van 180 uur.