Mullahs in paniek bellen Trump: "We willen praten!" Trump: "Misschien val ik eerst wel aan"

Het is het ultieme bewijs dat druk werkt. De ayatollahs, die hun eigen bevolking momenteel bij duizenden afslachten, voelen dat hun einde nabij is. Ze zien de Amerikaanse vliegdekschepen, ze horen de retoriek van Trump, en ze kiezen eieren voor hun geld. Ze belden hem. Niet andersom.

"Ze willen onderhandelen... er wordt een ontmoeting opgezet," aldus Trump. Maar hij trapt niet in de vertragingstactieken van Teheran. Met een onheilspellende waarschuwing voegde hij eraan toe: "Maar we moeten misschien handelen vanwege wat er gebeurt, vóór de ontmoeting."

Met "wat er gebeurt" doelt Trump overduidelijk op het bloedbad dat het regime momenteel aanricht onder de eigen bevolking. Eerdere berichten spraken al over 2.000 doden in 48 uur. Trump geeft hiermee een glashelder signaal af: jullie kunnen wel willen praten om je hachje te redden, maar als jullie doorgaan met moorden, stuurt Amerika de Tomahawks voordat we de koffie inschenken.

Dit is staatsmanschap van de bovenste plank. Hij geeft ze een uitweg (de ontmoeting), maar houdt het pistool op tafel (de actie). Het regime in Teheran weet nu dat ze geen seconde adempauze krijgen zolang het geweld tegen de burgers doorgaat.

De paniek in Teheran moet totaal zijn. Aan de ene kant een bevolking die niet meer te stoppen is en de straat opgaat, aan de andere kant een Amerikaanse president die onvoorspelbaar en keihard is. De tijd van spelletjes spelen, zoals ze onder Obama en Biden deden, is voorbij.

Trump dwingt ze nu tot een keuze: stop de slachting en kom aan tafel met hangende pootjes, of bereid je voor op de totale vernietiging van je militaire apparaat.

De komende uren en dagen worden cruciaal. Gaat het regime inbinden? Of gaat Trump daadwerkelijk "handelen" voor de meeting? Eén ding is zeker: de wereld houdt zijn adem in, en de mullahs zweten peentjes.