Laten we het even helder stellen: Trumps plan is geen zwaktebod, maar een strategische zet om stabiliteit te brengen. Ja,
Rusland behoudt de Krim en delen van Loehansk, Donetsk, Cherson en Zaporizja – gebieden die al jaren onder hun controle zijn. En ja,
Oekraïne moet afzien van NAVO-lidmaatschap. Maar dat is geen concessie, dat is realpolitik. In ruil krijgt Oekraïne iets veel waardevollers: een kans op
vrede en wederopbouw. Trump zorgt ervoor dat Oekraïne een deel van Charkiv terugkrijgt, vrije toegang tot de Dnipro-rivier en een Amerikaanse mijnbouwdeal die donderdag wordt getekend. Dat is nog eens een economische boost! De kerncentrale van Zaporizja? Die blijft Oekraïens, maar wordt slim beheerd door de VS, met stroom voor beide kanten. Dat is win-win.
En dan hebben we het nog niet eens over de grote klappers: de opheffing van sancties tegen
Rusland sinds 2014 en economische samenwerking met de VS op energie en industrie. Dit is Trump op zijn best: hij breekt de impasse, brengt grootmachten aan tafel en zorgt dat iedereen iets wint. Voor
Oekraïne zijn er veiligheidsgaranties van Europese landen en beloften van wederopbouw – zonder dat Amerika zich in een eindeloze oorlog laat zuigen. Dat is leiderschap.
De criticasters zullen zeuren dat dit plan te veel aan
Rusland geeft. Onzin. Trump snapt dat je soms een stap terug moet zetten om vooruit te komen. Terwijl de Europese bureaucraten in Londen blijven praten, levert Trump resultaten. Dit is geen overgave, dit is een triomf van gezond verstand. Poetin krijgt zijn plek aan tafel,
Oekraïne krijgt ademruimte, en de wereld krijgt rust. Dankzij Trump.