Kat in de zak: Koop geen tweedehandsauto’s met deze tien probleemmotoren

Het meest stuitende aan deze lijst is dat veel van deze probleemmotoren bij hun introductie nog de hemel in werden geprezen door de politiek correcte autojournalistiek vanwege hun lage verbruik en zogenaamde milieuvriendelijkheid. Sommige ontvingen destijds zelfs de prestigieuze titel 'Motor van het Jaar'.

Maar nu de fabrieksgarantie al jaren is verlopen, komt de harde, mechanische realiteit naar boven en zit de burger met de gebakken peren. Volgens Bennie Christensen van de NAF spant de Stellantis PureTech 1.2-motor hierbij de kroon. Deze driecilinder, die te vinden is in talloze modellen van Peugeot, Opel en Citroën, maakt gebruik van een distributieriem die in de motorolie loopt. Een constructie die in de praktijk volledig vergaat, vroegtijdig slijt en de hele motor in de soep draait. "Het is niet de vraag of hij kapotgaat, maar wanneer", zo luidt het vernietigende oordeel.

Ook die andere grote speler op de markt, Ford, heeft met zijn EcoBoost-motoren de lijst schandelijk gehaald. Met name de veelverkochte 1.0 EcoBoost kent exact dezelfde kwetsbare constructie met de distributieriem, wat leidt tot complexe, tijdrovende en onbetaalbare reparaties in de garage.

Wie denkt dat de Duitse degelijkheid van de Volkswagen Group (VAG) redding biedt, komt eveneens bedrogen uit. De 1.4 TSI Twincharger uit 2005 - die destijds met veel bombarie werd gepresenteerd met een turbo en een supercharger - blijkt een mechanisch gedrocht. Volgens het Zweedse automagazine Vi Bilägare kampt deze motor met vervormde zuigerveren, een extreem hoog olieverbruik en defecte distributiekettingen.

De waslijst aan Duitse constructiefouten dondert vrolijk verder. De 1.2 TSI-motor van Volkswagen uit de periode 2006 tot 2012, onder meer geleverd in de immens populaire Polo, zorgt door een inferieure distributieketting voor louter ellende bij de argeloze consument.

Ook de 2.0 TDI-diesels, de 1.8-liter benzinemotoren van Volkswagen en Audi, én de beruchte Audi 2.0 TFSI worden door de experts gemarkeerd vanwege een schrikbarend, buitensporig olieverbruik. Zelfs het zogenaamde premiummerk BMW ontspringt de dans niet: de 1.6 Prince-motor (gebruikt in Mini en Peugeot) zuipt olie bij het leven, terwijl bij de N47-viercilinderdiesel van BMW de distributieketting zo zwak is dat de complete motor moet worden vervangen als het misgaat.

Als klap op de vuurpijl worden ook de oudere 1.8-liter benzinemotoren genoemd die destijds werden geschroefd in de Rover 75, MGF en de Land Rover Freelander. Deze motoren staan in de autowereld al jaren synoniem voor acute en ernstige oververhittingsproblemen waarmee je direct langs de kant van de snelweg eindigt.

Hoewel goed en regelmatig onderhoud de levensduur van deze kwetsbare motoren enigszime kan oprekken, blijft het risico voor de gewone burger simpelweg onaanvaardbaar groot. Deze motoren zijn structureel zwakker en onbetrouwbaarder dan al hun concurrenten in dezelfde voertuigcategorie.

Dit rapport legt de vinger pijnlijk op de zere plek van de doorgedraaide downsizing-trend. Onder druk van Brusselse milieuregels moesten motoren steeds kleiner, complexer en zogenaamd schoner worden, met alle mechanische rotzooi van dien.

De burger die geen tienduizenden euro's heeft liggen voor een gloednieuwe elektrische auto, wordt op de occasionmarkt geconfronteerd met de puinhopen van deze falende industrie. Laat u niet langer zand in de ogen strooien door gladde praatjes van autodealers of deugende keurmerken. Controleer de motorcode voor u tekent, want de maat is vol met deze kostbare wegwerpproducten!