Rechter veegt Brussels verbod op remigratiedemonstratie van tafel: rechtse oppositie laat zich niet smoren

De burgemeester van Elsene probeerde een bijeenkomst van de Save Europe Act, mede opgericht door de Nederlandse commentator Eva Vlaardingerbroek, op het allerlaatste moment te verbieden. De Belgische Raad van State maakte echter korte metten met het besluit. Het verbod werd vernietigd en de bijeenkomst kon alsnog doorgaan.

Dat is niet alleen een overwinning voor Vlaardingerbroek en haar medestanders. Het is een overwinning voor iedere Europeaan die weigert te aanvaarden dat links bepaalt welke politieke opvattingen nog in het openbaar mogen worden uitgesproken.

De bijeenkomst vond plaats bij het Europees Parlement in Brussel. De Save Europe Act vraagt aandacht voor het beëindigen van niet-Europese massa-immigratie, strengere grensbewaking, het wegnemen van financiële aanzuigende werking en een Europees systeem voor vrijwillige of gestimuleerde remigratie.

Volgens Brussels Signal vernietigde de Raad van State het verbod slechts enkele uren voordat het protest zou beginnen. De burgemeester beriep zich op mogelijke wanordelijkheden. Organisatoren wezen erop dat zij juist een vreedzame bijeenkomst hadden aangemeld en dat problemen bij eerdere rechtse evenementen vaak werden veroorzaakt door linkse tegendemonstranten.

En daar zit precies de perversiteit. Als gewelddadige tegenstanders dreigen een vreedzame demonstratie te verstoren, wordt niet de mogelijke geweldpleger aangepakt. Nee, dan probeert het bestuur de oorspronkelijke demonstratie te verbieden. De linkse straat krijgt op die manier feitelijk een veto over de vrijheid van meningsuiting van rechts.

De campagne zegt inmiddels meer dan een half miljoen steunbetuigingen te hebben verzameld. Die handtekeningen zijn nog niet hetzelfde als één miljoen officieel gevalideerde handtekeningen voor een erkend Europees burgerinitiatief. De Europese Commissie heeft bovendien al laten doorschemeren dat zij registratie zou kunnen weigeren omdat het voorstel volgens Brussel botst met Europese grondrechten en “waarden”.

Dat maakt de kwestie alleen maar belangrijker. Burgers wordt verteld dat zij via Europese instrumenten inspraak kunnen krijgen. Maar zodra zij dat instrument gebruiken voor een onderwerp waarvan de Commissie niets wil weten, wordt plotseling onderzocht of hun initiatief überhaupt wel toegelaten mag worden.

De Brusselse boodschap is helder: burgers mogen participeren, maar de uitkomst moet wel bevallen.

The European Conservative meldt dat de demonstratie na de juridische overwinning daadwerkelijk doorging. Daarmee mislukte de poging van het lokale bestuur om de bijeenkomst preventief van straat te vegen.

De politieke elite reageert allergisch op het woord remigratie omdat het de discussie omdraait. Decennialang mocht Europa uitsluitend spreken over opvang, integratie, diversiteit en het verdelen van migranten. De vraag of grootschalige immigratie moet stoppen en mensen zonder verblijfsrecht daadwerkelijk moeten terugkeren, werd weggezet als onfatsoenlijk.

Maar die tijd is voorbij. Overal in Europa groeit het besef dat onbeperkte immigratie de sociale samenhang, woningmarkt, veiligheid en nationale identiteit onder druk zet. Burgers zien hun buurten veranderen zonder ooit toestemming te hebben gegeven voor die transformatie.

Remigratie hoort daarom thuis in het democratische debat. Dat betekent niet dat iedere voorgestelde maatregel automatisch verstandig of uitvoerbaar is. Het betekent dat de overheid het debat niet mag smoren voordat het überhaupt is gevoerd.

We moeten de overwinning ook niet groter maken dan zij is. Het Brusselse systeem is niet plotseling bekeerd tot politieke verdraagzaamheid. De Europese Commissie kan nog steeds proberen het initiatief buiten de deur te houden. Nieuwe bijeenkomsten kunnen opnieuw worden tegengewerkt en conservatieve activisten blijven onder een vergrootglas liggen.

Maar dit keer werkte de rechtsstaat zoals hij hoort te werken. Een lokaal bestuur gebruikte zijn macht om een politiek onwelgevallige demonstratie te verbieden en de rechter greep in.

Eva Vlaardingerbroek en haar medestanders stonden uiteindelijk toch voor het Europees Parlement. Precies daar waar Brussel hen niet wilde hebben. Dat beeld is belangrijk: burgers die zich niet laten wegsturen door bestuurders die democratie vooral als decorstuk beschouwen.

Brussel probeerde de deur dicht te gooien. De rechter trapte hem weer open.