Woo-stukken: Adviesraad Migratie wilde zich eerst voegen naar de cancel van Ruud Koopmans, en draaide pas om reputatieschade

Want op woensdag 28 oktober publiceerde de Adviesraad Migratie zelf een Woo-besluit, na een verzoek van Nieuwsuur. Er zit een stapel van 114 pagina's aan mails en chats bij. Ik heb ze gelezen. En het beeld is een stuk minder open dan de minister de Kamer voorhield.

Even de feiten op een rij. De Adviesraad, een officieel adviescollege van de overheid, vierde op 1 juni zijn 25-jarig bestaan met een bijeenkomst en een essaybundel. Samen met Pakhuis de Zwijger in Amsterdam. De raad stelde zelf hoogleraar Ruud Koopmans voor als spreker, de man achter De Asielloterij. Pakhuis de Zwijger nodigde hem uit en trok die uitnodiging daarna weer in, omdat zijn uitlatingen op sociale media niet zouden passen bij de gedragscode van het Pakhuis.

Koopmans zette de afwijzing op X. GeenStijl pakte het op, en de PVV stelde Kamervragen.

Nu het interessante deel. Op vrijdag 15 mei 's ochtends appt secretaris-directeur Evelien van Roemburg met een contactpersoon. Die vraagt of de raad zelf een rol had. Van Roemburg antwoordt dat Pakhuis de Zwijger had laten weten dit besluit te willen nemen, en dat de raad toen had gezegd dat "als dit hun CoC is, wij ons daar naar voegen".

Daar staat het. Zwart op wit. Een adviesraad van de Rijksoverheid, die over migratie hoort te adviseren, vond het prima dat de meest bekende migratiecriticus van Nederland werd geweerd. Ze voegden zich.

Diezelfde vrijdag stuurt Van Roemburg de raadsleden een statement voor LinkedIn. Daarin staat dat de Adviesraad "voor een open gesprek" staat en niet betrokken was bij het besluit. Over Koopmans alsnog uitnodigen: geen woord. In de begeleidende mail staat dat dit ook de lijn is "mochten serieuze media dit oppakken. Dat laatste verwachten wij niet."

Nee hoor. Wie verwacht er nou dat een rel over cancelcultuur bij een overheidsraad nieuws is?

Het weekend verandert alles. De ophef groeit. Op maandag 18 mei spreken voorzitter Monique Kremer en Van Roemburg met, zoals Van Roemburg het in een mail aan de raad noemt, "een bureau dat adviseert over onderhandelingen, reputatie en politiek". Datzelfde bureau hielp volgens die mail met contacten met de minister en het PVV-Kamerlid. Pakhuis de Zwijger wil Koopmans niet terug, dus verhuist het hele evenement naar De Nieuwe Liefde. Koopmans wordt alsnog uitgenodigd.

In een andere mail van 18 mei heeft Van Roemburg het over "onze zorgen en reputatieschade". Niet over het principe. Niet over het open debat. Over de reputatie.

GeenStijl concludeert dat de draai er pas kwam na de eigen publicaties. Dat de ophef de doorslag gaf, lees ik ook in de stukken: tot vrijdag lag er een statement zonder Koopmans, maandag zat er een reputatiebureau aan tafel en dinsdag was hij weer welkom.

En dan terug naar Van den Brink. In zijn antwoord van 9 juni schrijft hij dat de beslissing om de uitnodiging van Koopmans in te trekken door Pakhuis de Zwijger is genomen, en dat er "geen sprake" was van een annulering door de Adviesraad. Formeel klopt dat. Maar de minister vertelt er niet bij dat de raad eerst liet weten zich bij die cancel neer te leggen. Hij presenteerde de raad als hoeder van het open debat, terwijl de eigen stukken een raad laten zien die pas bewoog toen de reputatie in gevaar kwam.

Dit is de elite in het klein. Een gesubsidieerd debatcentrum bepaalt wie er over migratie mag praten. Een adviesraad van het ministerie buigt mee. En als het uitkomt, schakelen ze een reputatiebureau in en noemt de minister het een open debat.

Van den Brink moet de Kamer opnieuw informeren, nu met de Woo-stukken erbij, en uitleggen waarom hij de Adviesraad een open migratiedebat toedichtte. En een adviesraad die zich voegt naar een cancel, verdient geen belastinggeld meer!