El Hierro krijgt zijn ziekenhuis nauwelijks overeind: Van den Brink moet vóór de EU-deal kleur bekennen

Het eiland telt ongeveer 11.000 inwoners. In de NOS-reportage van 7 november gaat het om ongeveer 3000 aangekomen migranten in een week en 8000 sinds het einde van de zomer. De Spaanse publieke omroep RTVE geeft voor die laatste omvang een preciezere periode: meer dan 8000 aankomsten in vijf weken. Dat zijn aantallen aankomsten, geen telling van mensen die allemaal tegelijk op het eiland verblijven. Er worden ook mensen naar andere eilanden overgebracht.

Zelfs met die doorplaatsingen heeft het eilandbestuur de noodtoestand uitgeroepen. Dan heb je het niet meer over een theoretische discussie tussen voorstanders en tegenstanders van migratie. Dan heb je het over de vraag hoeveel een kleine gemeenschap feitelijk kan dragen. Ik vind het schandalig dat die grens in het politieke debat zo vaak pas meetelt wanneer de noodopvang al uitpuilt.

De ziekenhuisleiding slaat alarm over de spoedeisende hulp. Uit de berichtgeving van ABC over directeur Jessica Acosta blijkt dat zelfs een zaal voor bijeenkomsten wordt ingezet om extra bedden kwijt te kunnen. Zij wil medische opvang bij de aankomsthaven en waarschuwt dat de personele inzet niet onbeperkt op dit niveau vol te houden is.

Acosta zegt óók dat de zorg aan de eigen bevolking door de extra inspanningen tot dan toe niet is aangetast. Er is dus geen basis voor de bewering dat eilandbewoners nu massaal zonder behandeling blijven. Het verwijt aan de politiek is juist dat zorgverleners hun uiterste best moeten doen om dat te voorkomen. Een ziekenhuisdirecteur die waarschuwt dat dit tempo niet houdbaar is, verdient ingrijpen vóórdat haar waarschuwing werkelijkheid wordt.

Je helpt die verpleegkundigen niet met nog een fraai verhaal over Europese waarden. Zij hebben collega's nodig, ruimte en een aanpak die voorkomt dat de volgende piek hen opnieuw overvalt. De bewoners mogen van hun overheid verlangen dat hun ziekenhuis een ziekenhuis blijft, in plaats van steeds verder te worden ingericht voor noodopvang.

Ook mensen die na een gevaarlijke overtocht medische hulp nodig hebben, zijn slachtoffer van dat gebrek aan grip. Het redden van levens op zee is noodzakelijk. Daaruit volgt geen onbeperkt recht op verblijf.

Evenmin is iemand door aankomst per boot meteen een erkende vluchteling. Wie bescherming nodig heeft, moet zorgvuldig worden beoordeeld. Wie geen verblijfsrecht krijgt, moet daadwerkelijk vertrekken. Een overheid die dat onderscheid niet uitvoert, houdt de onzekerheid voor iedereen in stand.

Lees naast die ziekenhuiswaarschuwing eens de nieuwe migratiebeoordeling van de Europese Commissie. De Commissie presenteert het Europese beleid als succesvol en meldt over de eerste helft van 2026 fors minder illegale grensoverschrijdingen. Tegelijk wijst zij Spanje, Italië, Griekenland en Cyprus aan als landen onder migratiedruk.

Die Europese daling kan gewoon samengaan met een lokale noodsituatie. Dat is precies waarom de borstklopperij mij zo tegenstaat. Een gunstiger totaal over zes maanden geeft de arts op een overbelast eiland geen extra behandelkamer. Wie zulke cijfers als politieke geruststelling gebruikt, moet ook uitleggen waarom de opvang en zorg op deze plek de nieuwe aankomsten nauwelijks kunnen verwerken.

De Spaanse premier Pedro Sánchez heeft inmiddels overleg laten organiseren voor 10 november, meldt RTVE. Er zijn medische versterkingen toegezegd. Goed, maar beoordeel die maatregelen op wat ze op het eiland veranderen. Hoeveel mensen en middelen komen er daadwerkelijk bij? Hoe wordt voorkomen dat de lokale zorg bij de volgende reeks boten weer onder dezelfde druk staat? Vergaderen is geen maatstaf voor resultaat.

Voor Nederland ligt er een politieke keuze die niet achter Brusselse terminologie mag verdwijnen. De Commissie heeft een tweede jaarlijkse solidariteitspool voorgesteld, voor 2027. De Raad moet nog beslissen over de omvang en de bijdragen. Volgens de Commissie worden de vastgestelde bijdragen na dat besluit openbaar en juridisch bindend. Een definitief Nederlands quotum of bedrag staat in deze openbare toelichting niet.

Lidstaten kunnen kiezen tussen het overnemen van asielzoekers, geld en andere maatregelen, of een combinatie daarvan. Nederland kan dus niet eerlijk worden verteld dat uitsluitend opname resteert. Andersom is betalen geen gratis ontsnapping: ook dat is een politieke keuze over middelen die ergens anders niet kunnen worden uitgegeven.

Van den Brink, CDA-minister van Asiel en Migratie, heeft het Europese migratiepact in zijn portefeuille. Hij moet vóór het Raadsbesluit zijn inzet naar de Tweede Kamer sturen: welke bijdrage wil hij leveren, welke grenzen stelt hij aan opname en uitgaven, en welke uitvoerbare eisen stelt hij aan grensbewaking en terugkeer? Wie pas achteraf met bindende afspraken komt zwaaien, heeft de politieke keuze al voor de kiezer gemaakt.

Ik wil dat Nederland zijn eigen toelating terug in handen krijgt. Hulp aan een overbelast eiland kan bestaan uit concrete medische ondersteuning en optreden tegen mensensmokkel. Daar hoeft geen blanco toezegging tot extra opname bij.

Het partijkartel moet ophouden te doen alsof iedere uitbreiding van Europese verplichtingen vanzelf menselijkheid oplevert. Op El Hierro wordt menselijkheid nu overeind gehouden door personeel dat tegen zijn grenzen aanloopt. Minister Van den Brink, verdedig onze zeggenschap vóórdat je instemt. De Nederlandse bevolking is geen noodvoorziening voor een Europese migratiepolitiek die haar grenzen niet bewaakt.