Brussel verklaart bescherming van Europa onaanvaardbaar en blokkeert de Save Europe Act

Maar zodra burgers dat instrument gebruiken om de massa-immigratie werkelijk ter discussie te stellen, blijkt de Brusselse liefde voor democratie plotseling bijzonder voorwaardelijk.

De Europese Commissie heeft geweigerd de Save Europe Act van onder anderen Eva Vlaardingerbroek en Martin Sellner te registreren. Daardoor kunnen de initiatiefnemers niet beginnen met de officiële handtekeningenactie binnen het systeem van het Europees burgerinitiatief.

De boodschap uit Brussel is duidelijk: over bijna alles mag worden gesproken, zolang de permanente demografische verandering van Europa maar niet fundamenteel ter discussie wordt gesteld.

Het initiatief vroeg onder meer om een tijdelijk moratorium op nieuwe niet-westerse immigratiekanalen. Daaronder vielen ook delen van gezinshereniging, studievisa en andere legale migratieroutes. Daarnaast wilden de organisatoren het Europese asiel- en migratiestelsel hervormen en de etnische en culturele continuïteit van de oorspronkelijke Europese volkeren beschermen.

Je kunt over ieder afzonderlijk onderdeel debatteren. Je kunt maatregelen aanpassen, begrenzen of juridisch anders formuleren. Dat is precies waarvoor politiek en democratisch debat bedoeld zijn.

Maar Brussel kiest niet voor debat. Brussel kiest ervoor de toegangspoort tot het democratische proces dicht te lassen.

Volgens de officiële mededeling van de Europese Commissie zou het voorstel in strijd zijn met Europese waarden en grondrechten. De Commissie ziet discriminatie op basis van ras of etnische afkomst en vindt dat asielaanvragen individueel moeten worden beoordeeld.

Daarmee gebruikt Brussel zijn eigen verdragen als een eeuwig slot op de deur. Dezelfde politieke elite die de massa-immigratie heeft georganiseerd, bepaalt vervolgens dat verzet tegen die immigratie strijdig is met de “waarden” van het systeem dat zij zelf heeft gebouwd.

De campagne had op haar eigen platform al meer dan een half miljoen steunbetuigingen verzameld. Die handtekeningen hebben niet automatisch de officiële status van een Europees burgerinitiatief, maar ze tonen wel dat het onderwerp onder grote groepen Europeanen leeft.

Brussel had dat signaal serieus kunnen nemen. De Commissie had kunnen zeggen: wij registreren het initiatief, laten burgers tekenen en voeren daarna het inhoudelijke en juridische debat.

In plaats daarvan wordt het proces beëindigd voordat de officiële handtekeningenactie kan beginnen.

Ironisch genoeg werd tegelijkertijd een ander burgerinitiatief over digitale identiteit en leeftijdsverificatie wél toegelaten. Burgerparticipatie bestaat dus nog—zolang burgers onderwerpen kiezen die binnen de door Brussel afgebakende ideologische speelruimte passen.

Wat zijn die Europese waarden eigenlijk nog waard als de volkeren van Europa geen zeggenschap mogen hebben over hun eigen voortbestaan?

De EU beroept zich voortdurend op democratie, menselijke waardigheid en zelfbeschikking wanneer zij andere landen de maat neemt. Maar wanneer Nederlanders, Duitsers, Italianen, Fransen en andere Europeanen zeggen dat hun steden, scholen en wijken door massa-immigratie onherkenbaar veranderen, wordt hun zorg niet behandeld als een legitiem politiek standpunt.

Zij worden moreel verdacht gemaakt.

Het beschermen van de culturele continuïteit van Europese volkeren wordt door Brussel niet beschouwd als een politieke doelstelling waarover je kunt discussiëren, maar als een gevaarlijke gedachte die buiten de officiële democratische procedure moet worden gehouden.

Dat is de kern van de zaak. Niet slechts immigratie, maar macht.

Een democratie waarin burgers alleen mogen kiezen uit beleidsvarianten die vooraf door juristen en eurocraten zijn goedgekeurd, is geen volwaardige democratie. Het is beheerde inspraak.

Je mag discussiëren over de verdeling van migranten. Je mag spreken over betere opvang, snellere procedures en Europese solidariteit. Je mag zelfs klagen over integratie, zolang je maar accepteert dat de instroom in beginsel doorgaat.

Wat je kennelijk niet mag doen, is het uitgangspunt zelf verwerpen.

Eva Vlaardingerbroek en haar medestanders hebben precies die verboden vraag gesteld: wat als Europa niet verplicht is zijn demografische en culturele continuïteit op te geven? Wat als Europese volkeren het recht hebben hun grenzen, identiteit en toekomst te beschermen?

Brussel heeft niet inhoudelijk geantwoord. Brussel heeft het formulier verscheurd.

De Europese Commissie kan de Save Europe Act uit haar officiële systeem houden, maar daarmee verdwijnt het onderwerp niet. Integendeel. Iedere poging om het debat over immigratie en remigratie administratief te blokkeren, bewijst hoe bang de Europese elite is voor de mening van haar eigen bevolking.

De demografische werkelijkheid verandert niet door een juridische afwijzing. De problemen in wijken, scholen, woningmarkt en sociale zekerheid verdwijnen niet door te verwijzen naar artikel 2 van een verdrag.

Brussel heeft misschien de registratie geblokkeerd. Maar het debat is pas begonnen.