Syrië ziet migranten als ‘strategische troef’: geen massa-terugkeer, wel geld, stemmen en invloed in Europa

Hoogleraar Ruud Koopmans vat het messcherp samen: “Een strategische nationale troef. Een bron van geldovermakingen, een brug voor intergenerationele huwelijksmigratie; politiek kapitaal via stemmen. Dat kunnen we verwachten. We zullen nooit 80% terugkerende migranten bereiken; binnenkort zal het waarschijnlijk 80% of meer zijn.” Wierd Duk trekt de logische conclusie: “Een miljoen Syriërs in Duitsland worden door de Jihadisten in Damascus gezien als ‘strategisch electoraal erfgoed’. Bereid u voor op ruige tijden.”

Die ruige tijden zijn allang begonnen. Terwijl Europese overheden nog steeds doen alsof terugkeer het grote doel is, gebruikt het nieuwe Syrië de diaspora precies zoals Erdogan dat al jaren doet met de Turken: als vijfde colonne, als stemblok, als doorgeefluik voor invloed en druk. Geldovermakingen stromen binnen, ketenhuwelijken zorgen voor aanwas, en stemmen (of dreiging daarmee) worden ingezet als politiek wapen.

En dan hebben we nog UNRWA – de troetelorganisatie van minister Sjoerdsma en de rest van het deugkamp – die in Duitsland (en vermoedelijk elders in West-Europa) de ‘messenintifada’ steunt en promoot. Palestijnse en Syrische netwerken die elkaar versterken, terwijl het Westen de rekening betaalt en de messen slijpt.

Dit is de overname van het Westen door het Midden-Oosten, zonder dat er ook maar één druppel bloed van hún kant vloeit. Zij sturen hun mensen, wij betalen de uitkeringen, huisvesting en zorg. Hun lange armen reiken via diaspora, moskeeën, stemhokjes en straatgeweld steeds dieper ons continent in. En wat doen onze regeringen? Ze blijven “verbinding zoeken”, subsidiepotjes vullen en terugkeerdebatten voeren die allang zijn verloren.

De realiteit is keihard: Syrië ziet die Syriërs hier niet als probleem, maar als pionen. Wij zien ze nog steeds als “nieuwe Nederlanders” die even moeten integreren. Hoe naïef kun je zijn? Dit wordt een rotzooi van jewelste, met parallelle samenlevingen, oplopende spanningen en een electoraal landschap dat steeds meer naar Damascus en Damascus-gezinde netwerken neigt.

Europa slaapt door terwijl de demografische tijdbom tikt. En de Syrische minister lacht in zijn vuistje: waarom zouden we ze terug willen? Ze zijn veel nuttiger in Berlijn, Amsterdam en Stockholm.