Iran Opstand: Shahbazi onthult gruweldaden Khamenei en kritiek op NOS propaganda

Vandaag verscheen in De Telegraaf een aangrijpend opiniestuk van cultureel psycholoog, auteur en Iraans vluchteling Keyvan Shahbazi. Zijn verhaal is niet alleen hartverscheurend, maar ook een keiharde aanklacht tegen de hypocrisie van het linkse establishment in Nederland.

Shahbazi, die zelf de hel van het regime ontvluchtte, schetst een beeld dat je maag doet omdraaien.

“We wisten dat Khamenei een moordlustig monster was,” vertelt een vriend van hem, “maar wat we niet hadden verwacht, is waartoe zijn Revolutionaire Garde in staat is. Ze schieten met groot kaliber op mensen. Iedereen heeft een naaste of vriend die is doodgeschoten. Je wordt niet meer gearresteerd. De gevangenissen zitten vol. Er rijden moordcommando’s door de straten. Wie ze verdacht vinden, krijgt een nekschot.”

En het wordt nog gruwelijker.

Op de eerste hulp zouden alle patiënten zijn doodgeschoten. Zelfs een arts die een gewonde behandelde, kreeg een kogel door het hoofd. Een zestienjarig meisje vluchtte een privékliniek in, werd achtervolgd en bij de receptie neergeschoten. Het personeel moest haar hersenen van de vloer vegen.

Dit is geen Hollywood-script. Dit is Iran, anno nu. Een volk dat in opstand komt tegen een totalitair regime wordt met ongekende wreedheid neergeslagen.

Maar waar Shahbazi werkelijk woedend over is, en terecht, is de manier waarop onze mainstream media hiermee omgaan.

Neem de NOS. Op 12 januari zonden zij beelden uit van de propagandazender van het Iraanse regime, vergelijkbaar met hoe eerder klakkeloos berichten van het ‘ministerie van Gezondheid van Gaza’ werden overgenomen. Volgens de NOS ging het om een demonstratie ter ondersteuning van de machthebbers. Niemand stelde de simpele vraag waarom de bomen in januari ineens vol in blad stonden. Een overduidelijke nepvertoning.

Toen internationale media op 25 januari het dodental meldden, bleef het bij de NOS stil. In plaats daarvan kregen kijkers verhalen over een schietpartij in Minneapolis, chocoladewinkels in Nederland en iets over Limburgs dialect.

Serieus? Terwijl er sprake is van een massaslachting, kiest onze publieke omroep voor dit soort trivialiteiten.

Shahbazi vat het messcherp samen:

“Wie zwijgt terwijl een massaslachting plaatsvindt, kan zich later niet verschuilen achter onwetendheid. De beelden waren er. De cijfers ook. De stilte was een keuze. Het gaat niet om wat er vandaag in Iran gebeurt. Het gaat om wie straks zal zeggen: wir haben es nicht gewusst.”

En waar zijn ze nu? De Rode Lijn-boomers. De zelfverklaarde mensenrechtenstrijders. De linkse opiniemakers die altijd klaarstaan met opgeheven vingertje. Als het gaat om islamistische regimes: doodse stilte. Geen talkshows. Geen verontwaardigde columns. Geen massale solidariteitsmarsen. De stilte van het linkse denken. Linkse tv-zenders. Linkse kranten. Linkse media. Het is misselijkmakend.

En uiteindelijk richten zij enorme schade aan, ook hier. Want wie macht geeft aan islamisten, zaait de geleidelijke ondergang van een samenleving. Iran laat zien waar dat eindigt: onderdrukking, geweld, censuur en terreur. Dat is geen abstract verhaal. Dat is een waarschuwing. Voor Europa. Voor Nederland. We moeten wakker worden voordat het te laat is.