Iran verplaatst overleg met VS naar Oman: Nucleaire onderhandeling koopt tijd – Trump moet nu aanvallen!

Terwijl Iran zich momenteel in een zeldzaam kwetsbare positie bevindt, met interne onrust, een economie in puin en regionale bondgenoten onder zware druk, kiest Washington niet voor maximale druk, maar voor gesprekken. Eindeloze gesprekken. Precies het scenario waarop de mullahs hopen.

Volgens berichtgeving van Reuters heeft Iran besloten om geplande gesprekken met de Verenigde Staten te verplaatsen van Istanbul naar Oman. Officieel omdat Teheran deze ronde wil presenteren als een “voortzetting” van eerdere onderhandelingen over het nucleaire dossier. In werkelijkheid is het klassieke vertragingstactiek.

Het regime stelt harde voorwaarden: alleen praten over het nucleaire programma, geen bredere regionale agenda, en vooral geen inmenging van landen als Saudi-Arabië of Egypte. Alles moet strikt bilateraal blijven. Achter gesloten deuren, op zogenaamd “neutraal terrein”. Dat alles gebeurt terwijl de spanningen in het Midden-Oosten oplopen, Amerikaanse troepen worden verplaatst en Trump waarschuwt dat “slechte dingen” kunnen gebeuren als er geen akkoord komt.

Maar laten we eerlijk zijn over wat hier werkelijk speelt. Iran koopt tijd. Na jaren van sancties, mislukte proxy-avonturen en groeiende binnenlandse onvrede staat het regime onder druk. Door te marchanderen over locaties, formats en agenda’s rekken ze het proces, in de hoop hun nucleaire capaciteit verder te versterken of simpelweg te wachten op een gunstiger geopolitiek moment.

En Washington? Dat gaat mee in het toneelstuk. Ja, Trump toont spierballen met scheepsbewegingen en stevige taal. Maar door zich opnieuw in dit diplomatieke moeras te laten trekken, speelt hij precies het spel dat Teheran al decennia beheerst. Elke nieuwe gespreksronde geeft het regime ademruimte. Elke verplaatste afspraak is weer een paar weken gewonnen.

Dit is geen diplomatie. Dit is strategische vertraging. De geschiedenis leert dat Teheran onderhandelingen niet gebruikt om problemen op te lossen, maar om ze te managen. Niet om concessies te doen, maar om druk te neutraliseren. Iedere centrifuge die blijft draaien tijdens “constructieve gesprekken” vertelt hetzelfde verhaal.

De harde realiteit is dat je met dit soort regimes geen duurzame oplossingen bereikt via beleefde tafelsessies. Niet zolang zij tijd als wapen inzetten en ambiguïteit als strategie. Wie werkelijk wil voorkomen dat Iran ooit een kernmacht wordt, zal moeten erkennen dat praten alleen niet volstaat. Diplomatie zonder tastbare consequenties verandert niets aan de machtsbalans. En zolang Teheran merkt dat vertragen loont, zal het precies dat blijven doen. Washington zou zich moeten afvragen: hoeveel rondes “overleg” zijn genoeg, voordat duidelijk wordt dat dit geen vredesproces is, maar een schaakpartij waarin één speler steeds weer extra zetten cadeau krijgt? De mullahs weten het antwoord al. De vraag is of Amerika dat inmiddels ook doorheeft.