Trump blaast aanval op Iran af op laatste moment: "Geen garantie op regime-val" – rapport Amir Bohbot

Volgens een exclusief rapport van de Israëlische militair analist Amir Bohbot (Walla) was het Donald Trump zelf die persoonlijk ingreep en de stekker eruit trok. Zijn boodschap aan adviseurs was helder en ongebruikelijk nuchter: alleen actie als het regime een beslissende, fatale klap krijgt. En precies die garantie konden zijn generaals en veiligheidsadviseurs niet geven.

De waarschuwingen waren serieus. Een grootschalige aanval zou vrijwel zeker leiden tot Iraanse vergeldingsacties: raketten op Amerikaanse bases, Hezbollah en andere proxies die losgaan, en een regio die in brand vliegt. De VS beschikken wel over enorme slagkracht, maar niet onbeperkt over regionale verdedigingsmiddelen om alle tegenreacties af te slaan.

Trump koos daarom niet voor emotie, maar voor calculatie. Geen aanval zonder duidelijk eindspel. Geen symbolische klap waar het regime van herstelt. Geen herhaling van eerdere interventies waarbij dictators overeind bleven en het Westen de rekening betaalde.

Dat betekent niet dat de avond voor niets was. Integendeel. Door de Amerikaanse signalen ging Iran volledig in de verdedigingsstand. Het luchtruim werd gesloten, vluchten omgeleid, defensiesystemen geactiveerd. Precies dát leverde Washington waardevolle informatie op: radarposities, reactietijden, communicatiepatronen en vermoedelijke locaties van sleutelpersonen.

Met andere woorden: Iran dacht zich te beschermen, maar legde zijn kaarten op tafel. Die inlichtingen worden nu gebruikt om plannen verder aan te scherpen. Niet vandaag, niet morgen misschien – maar doelgerichter en effectiever.

Trump lijkt iets te begrijpen wat veel westerse leiders negeren: een mislukte of halfslachtige aanval maakt een regime vaak sterker. Het geeft dictators de kans zich als slachtoffer te presenteren, de rijen te sluiten en interne oppositie te verpletteren onder het mom van “buitenlandse agressie”.

En dat is precies wat het Iraanse volk niet kan gebruiken. Terwijl duizenden demonstranten zijn gedood en het land onder zware repressie kreunt, zou een mislukte aanval de ayatollahs juist lucht geven.

De analyse helder: het ayatollah-regime is een structurele destabiliserende macht in het Midden-Oosten en een brute onderdrukker van zijn eigen bevolking. Dat verandert niet. De vraag is niet of dit regime moet verdwijnen, maar hoe en wanneer.

Trump lijkt te kiezen voor het minst slechte scenario: wachten tot de kans op succes maximaal is. Geen symboliek, maar effect. Geen emotionele escalatie, maar strategische druk. Dat is geen zwakte. Dat is machtspolitiek.

Tegelijk is één ding duidelijk: het Iraanse volk kan niet eindeloos wachten. Elke dag dat het regime blijft zitten, kost levens. De internationale gemeenschap zal moeten laten zien dat geduld niet gelijkstaat aan berusting.

De messen liggen al op tafel. De plannen worden aangescherpt. En als het moment komt, moet het raak zijn.Geen half werk. Geen excuses. Geen uitwegen meer voor de mullahs.