De ploeg van Rob Jetten zal snel op het bordes staan te
glunderen met een breed lachende koning. Wat zijn onze gevoelens daarbij?
Weerzin overheerst
Dat zal voor ieder verschillend zijn. Wat mijn gevoelens
zijn vind ik lastig te omschrijven. Het komt dichtbij een mengsel van weerzin
en verdriet. De weerzin zit ‘m denk ik in het feit dat we hier met een hele
hypocriete en ongeloofwaardige ploeg te maken krijgen dat het stempel meekrijgt
van “fatsoen”. Dit zou een fatsoenlijke ploeg zijn. Maar wat hebben we gezien
bij de Algemene Beschouwingen? Het was een toneelstuk. Het ging helemaal
nergens over. Het was een beschamend schouwspel waarin ieder z’n lullepotje
hield. Jetten zei dat Wilders negatief was, maar het wàs negatief. Niet om aan
te gluren.
Verdriet strijdt om voorrang
Mijn gevoelens van verdriet is dat ik niet geloof dat er
een
beleid gevoerd zal worden dat ons
land beter maakt maar het wordt juist minder. Ons land wordt steeds
onleefbaarder. Geen wonder dat
Nederlanders op zoek gaan naar andere contreien.
Geef ze eens ongelijk.
Het
beleid zal weer ten koste gaan van onze democratie.
Er worden zaken gedaan die de mensen in het land niet wenselijk achten en er
worden niet zaken gedaan die de mensen in het land wél wenselijk achten. Zijn
we op weg naar einde democratie en gaan we dit systeem inwisselen voor
autocratie zoals bij de royale meerderheid der mensheid?
Er zijn ook gevoelens van teleurstelling dat in Nederland
rechts blijkbaar niet van de grond komt met vier rechtse partijen elkaar
hartgrondig haten. Hoe kan dit ooit nog goed komen?