-Frits Bosch- Was het doodschieten van Renee Nicole Good zelfverdediging of doodslag?

De vraag is wat we zien. We zien een vrouw die zich zeer geagiteerd opstelt tegenover de ICE soldaten in Minneapolis. Ze schijnt lid te zijn van ICE Watch, een groep die opleid om tegen ICE te ageren. We zien dat ze in haar auto gaat, het bevel van ICE soldaten om te stoppen, negerend. De betreffende ICE soldaat staat links voor de auto als de auto start maar gaat naar de linker zijkant als ze wegrijdt. De ICE agent heeft dan al zijn pistool in de aanslag en als ze wegrijdt schiet hij van links van de auto een salvo waarvan een kogel Renee Good dodelijk en tragisch treft.

De ICE Woordvoerder meldt dat het schieten zelfverdediging was maar uit de beelden blijkt dat niet. Hij stond naast de auto toen hij vuurde. Hij had sowieso niet gericht op de persoon moeten schieten, maar op de banden van de auto om het te laten stoppen. Zo te zien is de schieter absoluut schuldig aan doodslag. “Guilty as hell”. De vraag is of de soldaat wel is opgeleid om dit werk te doen in plaats van als soldaat professionele opponenten dood te schieten.

Dit is een voorlopig oordeel in afwachting van andere beelden. Maar het feit blijft dat de soldaat niet in levensgevaar was toen hij schoot. Er zijn hooguit verzachtende omstandigheden die meegenomen worden in de jury rechtspraak in de VS. Het blijkt dat de jury zich laat beinvloeden door de wijze waarop een zaak wordt gepresenteerd. Taal en presentatie zijn belangrijk. Afgezien daarvan is het geen goede zaak om het leger in te zetten om de orde te handhaven.

Ik lees het boek van top neurobioloog Robert Sapolsky “Behave”, 600 p. Hij duidt op allerlei zaken die ons gedrag bepalen. Dat is in de eerste plaats onze algehele consitutie zoals we dat van onze voorvaderen meegekregen hebben (dus veel meer dan enkel onze ouders). Dat zijn onze genen, ons brein etc etc. Sapolsky: “Nonetheless interceptive information influences, if not determines our emotions. Some brain regions with starring roles in processing social emotions, the prefrontal cortex, insular cortex, anterior cingulate cortex and amydala, receive lots of interceptive information. This helps explain a reliable trigger of agression namely pain, which activate most if these regions.”

Waar blijft eigen verantwoordelijkheid? Ik ben nog niet ver gevorderd in de dikke pil van Sapolsky, maar uit zijn andere boek Determined zou moeten blijken dat wij mensen gestuurd worden door onze fysiologie en door omstandigheden die daarop inwerken. Dan zou “guilty as hell” veranderen in “hij of zij kon niet anders want zo zit hij of zij nu eenmaal in elkaar.” Dat zou beteken dat opsluiten in een gevangenis niet passend is, maar beter in een verzorgingstehuis als One flew over the cuckoo’s nest. Zo te zien zijn wij mensen als emotiebakken aangestuurd door ons brein die gevormeerd is door onze genen en onze algehele constitutie en benvloed door omstandigheden, nature en nurture. Waar laat dit onze eigen verantwoordelijkheid? De neurobioloog Kevin Mitchell schrijft in zijn boek Free Agents dat wij weldegelijk een vrije wil hebben en verantwoordelijkheid dragen voor onze daden. Daarover een volgende keer.