-Paul Cliteur- Cultureel nationalisme is goed, niet “extreemrechts”

Dit is eigenlijk waar de gehele discussie over gaat over “extreemrechts” (“extreme right wing”).

De eerste positie heet “cultureel nationalisme”. Dat is een heel verstandig uitgangspunt. Het gaat ervan uit dat elke natie een eigen cultuur heeft die bescherming behoeft. In westerse landen is dat een specifiek “westerse cultuur”. Die westerse cultuur staat inderdaad onder druk van de massamigratie. Westerse landen worden namelijk overstroomd door mensen met een geheel andere cultuur dan de westerse en zij integreren niet (integreren = zich aanpassen aan de westerse cultuur). Vooral de islamitische cultuur is hier het probleem.

Dat leidt dan tot een reactie van “wit/ethno-nationalisme”. Dan springen we van cultuur over op ras, op “wit” versus “zwart”. Enigszins begrijpelijk is dat wel, want de westerse cultuur werd oorspronkelijk gedragen door witte/blanke mensen. Maar tegelijkertijd is die westerse cultuur ook open voor niet-blanke mensen. Daarom is deze overstap kwestieus.

Witte suprematie, de derde positie, is de overtreffende trap voor wit/ethno-nationalisme. Dan wordt ook het woord “ras” geïntroduceerd en het ene ras ziet men als biologisch superieur aan het andere ras.

Van deze drie posities is alleen het eerste, cultureel nationalisme, een juist uitgangspunt. Niet alleen juist, maar ook noodzakelijk. Het tweede en a fortiori derde perspectief is onjuist. Perspectief 3 is ronduit racistisch, extreemrechts, eventueel fascistisch.

De fout van de regering Starmer is dat het alle drie deze posities verwerpt en niet alleen de laatste twee. Men noemt alle drie deze posities “extreme right-wing terrorism”. Dat is onjuist, maar ook fataal. Fataal, want op basis van de verwerping van cultureel nationalisme wil men ook de massamigratie geen halt toeroepen. Op grond van de verwerping van cultureel nationalisme sluit men ook de ogen voor grof onrecht in vreemde culturen (grooming gangs bijvoorbeeld). Door cultureel nationalisme niet als uitgangspunt te nemen leidt de regering Starmer het Verenigd Koninkrijk naar de afgrond.