Op
maandag 5 januari 2026 heeft de rechtbank Lelystad uitspraak gedaan in de
zaak-Ryan al Najjar. Waar gaat het om? Om eerwraak op een 18-jarig meisje,
Ryan, afkomstig uit Joure (Friesland) door haar vader en haar twee broers. De
vader, Khaled al Najjar (53), heeft de moord bekend. Hij is daarna naar het
buitenland gevlucht, naar Syrië, en hij houdt zich daar onbereikbaar voor de
Nederlandse justitie. Hij is op 5 januari bij verstek veroordeeld tot 30 jaar
gevangenisstraf. Vader
kreeg hulp van de twee broers van Ryan, Muhaned al Najjar (25) en Mohamed al
Najjar (23), die elk tot een
straf van 20 jaar werden veroordeeld.
Planmatige
moord
Het
ging, naar het oordeel van de rechtbank, om een planmatige
moord in
familieverband. Omdat Ryan zich wilde aanpassen aan de westerse of Nederlandse
cultuur meenden vader en broers haar te moeten vermoorden. Dat geschiedde door
haar te wurgen en levend in de Oostvaardersplassen te gooien. Haar handen en
voeten waren met 18 meter ducttape vastgebonden en ook haar mond
was zo afgeplakt.Eerwraak
is natuurlijk een van de meest klemmende
problemen van de
multiculturele samenleving (samen met vrouwenbesnijdenis). Hoe moet je
hier tegenover staan? Verwerpen, vanuit het “Nederlandse perspectief”, zal men
zeggen. Maar ja, vader Khaled verdedigt
zijn cultuur. En vanuit het
perspectief van
zijn cultuur (Syrië) is het onbespreekbaar dat zijn
dochter zich zou aanpassen aan de westerse cultuur. Als zijn dochter dat dan
toch doet door zijn eisen in de wind te slaan, dan moet zij dood. Over de aard
van het gedrag van Ryan merkt de
rechtbank op: “de
keuzes en het gedrag van het slachtoffer werden binnen de familie [de broers]
breed afgekeurd, met name haar wens om geen hoofddoek te dragen en haar omgang
met jongens”. Een probleem voor haar moordenaars was vooral dat het slachtoffer
op 25 op 26 mei 2024 live op TikTok was verschenen zonder hoofddoek. Zij had
ook over de problematische relatie met haar familie gesproken.
Een
vader die met duckttape de handen en voeten van zijn dochter vastmaakt en met
behulp van zijn twee zoons haar in de Oostvaardersplassen laat verdrinken. Niet
helemaal het beeld van een ideale vader vanuit westers perspectief.
Wat te
denken van deze zaak? Reclame voor open grenzen beleid kan men deze
eerwraak
moeilijk noemen.
Zeker,
het komt zelden voor.
Nee,
niet “alle Syriërs” praktiseren
eerwraak.
Nee, met
“de islam” is dit niet noodzakelijkerwijs verbonden.
Klopt,
de overgrote meerderheid van de moslims vindt deze
moord op dochter Ryan ook
afgrijselijk.
Culturele
compatibiliteit
Maar …
het geeft ook een beetje te denken over wat je kan noemen “culturele
compatibiliteit”. Is niet de Nederlandse overheid een beetje medeschuldig aan
het gebeuren?
Wat is
namelijk het geval? De Nederlandse overheid laat mensen toe als vluchteling uit
culturen die moeilijk verenigbaar zijn met de Nederlandse
cultuur. Vanuit het
perspectief van de Syrische cultuur is vader Khaled een man van eer. Hij voedt
zijn dochter op volgens wat hij ziet als de Syrische-islamitische principes.
Hij kan toch niet gedogen dat zijn dochter eeuwig in de hel zal branden, omdat
zij zich heeft afgekeerd van Allah en zich heeft aangepast aan de goddeloze
Nederlandse cultuur? Daarvoor zal Allah haar toch straffen in het hiernamaals?
Moet niet een goede vader vóór alles proberen die eeuwige straffen te
vermijden? Door haar in de Oostvaardersplassen te dumpen heeft hij haar in
feite “gered”.
Het
cultuurconflict tussen de Syrische en de Nederlandse cultuur Dat we
hier in feite met een groot cultuurconflict te maken hebben (tussen de
Nederlandse en de Syrische
cultuur) wordt door de rechtbank Lelystad niet
genoteerd. De rechtbank Lelystad lijkt ook zo naïef om te denken dat met de
straf van 30 jaar Khaled wordt ontmoedigd. Ik geloof dat helemaal niet. Khaled
gelooft heel erg in zijn cultuur. Hij gelooft meer in zijn cultuur dan wij
geloven in de onze. Daarom is hij bereid zoiets afschuwelijks te doen met zijn
dochter als hij gedaan heeft. Daarom is hij bereid daarvan de consequenties te
dragen.
Wat we
hier in feite voor onze ogen zich zien aftekenen is een enorm drama. Het drama
van een “clash of civilizations” (Huntington) waarbij het helemaal niet zeker
is dat de Nederlandse
cultuur zal zegevieren. Waarom niet? Ik ga het uitleggen.
Wat zijn
de kosten van het cultuurverschil?
Sinds de
publicatie van Jan van de Beek’s Migratiemagneet Nederland: Mythen. Feiten.
Oplossingen (2024) zijn ineens de kosten van migratie voor het voetlicht
gekomen. Volgens Van de Beek bedragen die kosten per asielmigrant (inclusief
gezin/hereniging) € 800.000. Het jaar 2024 is daarmee een enorme game changer
geworden. Immers sinds 2024 kosten ineens migranten iets. Vóór dat jaar kostten
migranten niks. Vóór 2024 wisten maar één ding en dat werd ons voortdurend
ingepeperd door de hoogleraren van de migratieindustrie, Hein de Haas en Leo
Lucassen: migratie was “verrijking”. Maar, nu, sinds 2024 is migratie ineens “duur”.
Geïnspireerd
door Van de Beek ben ik mij ook eens gaan afvragen: wat kost eigenlijk de
bestraffing van
eerwraak? Wat kost de tenuitvoerlegging van het vonnis van de
rechtbank Lelystad? En gaan die kosten opwegen tegen de baten (gerechtigheid
moet zegevieren)?
Dan is
de vraag eerst: wat kost een gevangenisstraf? Een gevangene kost ongeveer € 440
per dag. Per jaar ongeveer € 160.600. Gesteld dat vader Khaled in Nederland
zijn 30-jarige
straf komt uitzitten (bepaald niet zeker overigens, want
Nederland heeft geen uitleveringsverdrag met Syrië) dan kost dat de Nederlandse
staat/samenleving 30x160.600= € 4.818.000. Dus: afgerond 5 miljoen.
Wat
kosten de broers? Muhaned en Mohamed kregen 20 jaar. Dus: 20x160.600=3.212.000
per broer. Afgerond, nu naar beneden: 3 miljoen. Met twee broers dus: 6
miljoen. Vader en broers tezamen kosten de Nederlandse staat/samenleving: 11
miljoen.
Dat is
veel geld voor de ontmoediging van de
cultuur van
eerwraak. Moet Nederland wel
aandringen op de uitlevering van Khaled? Dat zou neerkomen op een verzoek om 5
miljoen te mogen betalen voor het ontmoedigen van een cultuur via een
straf die
bovendien nog niet eens effectief zal blijken.
Wellicht
beter om de vader in Syrië te laten. Nog beter: ten aanzien van de toelating
van asielzoekers moeten we de vraag stellen of de
cultuur van de asielzoeker
wel verenigbaar is met de Nederlandse cultuur. Als het antwoord op die vraag
ontkennend luidt dan is de Nederlandse overheid mede verantwoordelijk voor de
consequenties die voortvloeien uit die toelating.
Paul Cliteur is de schrijver van
“Elf bezwaren tegen identiteitspolitiek en één argument vóór”, in: Paul Cliteur
en Perry Pierik, red., Diversiteit, identiteit en de ‘culture wars’,
Aspekt, Soesterberg 2019, pp. 39-77: https://ap.lc/PR9QL