-Pieter Aarnoudse- Het Pascha leert: welkom, maar niet zonder wet

En juist daar zit iets wat vandaag verrassend actueel is.

Het Pascha komt uit *Exodus 12*. Israël staat op het punt Egypte te verlaten. God geeft niet alleen een teken van redding, het bloed van het lam, maar ook een duidelijke orde voor het volk dat bevrijd wordt. Verlossing en begrenzing horen daar bij elkaar.

Wat vaak vergeten wordt, is dat in datzelfde hoofdstuk óók over de vreemdeling wordt gesproken.

Niet met de boodschap: iedereen mag binnenkomen en zijn eigen regels houden.

Niet met de boodschap: het volk moet zich maar aanpassen aan wie van buiten komt.

Nee, God zegt heel eenvoudig en heel scherp:

*“Eén en dezelfde wet zal er zijn voor de ingezetene en voor de vreemdeling die in uw midden verblijft.”*

*Exodus 12:49*

Dat is een ongemakkelijke tekst voor deze tijd.

Want de Bijbel kent wel degelijk gastvrijheid. De vreemdeling mocht in Israël verblijven. Hij mocht beschermd worden. Hij mocht niet mishandeld of uitgebuit worden.

Maar hij kreeg geen aparte orde. Geen parallelle samenleving. Geen uitzonderingspositie boven de eigen bevolking.

*Eén wet.*

Dat is de Bijbelse lijn.

Wie binnen de poort leeft, leeft onder dezelfde norm.

Wie deel wil hebben aan het huis, kan niet tegelijk de regels van het huis afwijzen.

Wie welkom is, hoeft niet buitengesloten te worden, maar mag ook niet het karakter van het huis veranderen.

Daarom is het Pascha veel meer dan een oud religieus ritueel. Het laat zien hoe God een volk vormt:

* door verlossing

* door identiteit

* door gehoorzaamheid

* door één gemeenschappelijke orde

Misschien zijn we juist dat laatste kwijtgeraakt.

Wij spreken graag over barmhartigheid, maar veel minder over grenzen.

Wij spreken graag over opvang, maar veel minder over aanpassing.

Wij spreken graag over inclusie, maar nauwelijks nog over de vraag wat een samenleving nog samenhoudt.

Exodus 12 geeft daarop een helder antwoord.

De vreemdeling is niet vogelvrij.

Maar ook niet normvrij.

Misschien moeten we in deze tijd opnieuw leren dat echte gastvrijheid niet betekent dat een volk zichzelf opgeeft, maar dat het de ander een plaats geeft *binnen een bestaande orde*.

Dat is geen hardheid.

Dat is Bijbels.