Arts Nicki Pouw-Verweij legt de gruwelijke praktijk bloot achter de verkenning van VVD-minister Hermans voor late abortussen

Het zijn woorden van een medisch geschoolde arts die elke politicus in de Tweede Kamer die onlangs tegen de ChristenUnie-motie stemde om de verkenning van minister Sophie Hermans te stoppen, recht in de spiegel dwingen te kijken. Waar gaat dit over? Onlangs gaf VVD-minister van Volksgezondheid Sophie Hermans ziekenhuizen toestemming voor een verkenning om te onderzoeken hoe ziekenhuizen zwangerschapsafbrekingen in de late fase van 22 tot 24 weken laagdrempeliger kunnen uitvoeren, zelfs zonder medische aanleiding.

Toen de ChristenUnie met een motie probeerde om die verkenning voor niet-medische late abortussen een halt toe te roepen, weigerde de Kamermeerderheid in te grijpen en bleef Hermans de verkenning steunen. Over het recht op abortus zei ze: "Dat recht accepteer ik niet alleen, ik sta er vierkant achter", aldus de VVD-bewindsvrouw, die beweerde dat het slechts om een verbetering van de bestaande zorg zou gaan. En toen de SGP afgelopen week bij de onderhandelingen over het Belastingplan vroeg om bescherming van het ongeboren leven, noemde D66-fractievoorzitter Jan Paternotte het inzetten van medische ethiek als wisselgeld hooghartig "gek".

Maar in WNL Op Zondag prikte Nicki Pouw-Verweij die steriele Haagse praatjes genadeloos door. Zij legde tot in detail uit wat een abortus rond de 22 tot 24 weken zwangerschap zonder medische indicatie in de werkelijkheid van de verloskamer betekent, omdat een kind in die fase van de zwangerschap al zo groot en compleet is dat de bevalling moet worden opgewekt.

"Een vrouw bevalt van een heel klein kindje, maar wel herkenbaar een kindje. Als het kindje vervolgens ademt en huilt, maar weggelegd wordt om te sterven, dan is dat voor de moeder heel heftig, maar ook voor het personeel", aldus Pouw-Verweij. En even later beschreef ze de gruwelijke realiteit waar verloskundigen en gynaecologen mee worden geconfronteerd nog indringender: "Een kindje dat geboren wordt, gezond, met alles erop en eraan, dat alleen nog langer had moeten groeien, en dat je vervolgens in een dekentje wikkelt en wacht tot het stopt met ademen... Ja, dat is heel heftig." Lees die woorden nog eens en durf dan nog eens met het gladde glimlachje van Rob Jetten, Jan Paternotte of Sophie Hermans te doen alsof dit een zakelijk administratief dossier is. Een compleet, gezond kindje dat na een opgewekte bevalling levend ter wereld komt, ademt en huilt, wordt in een Nederlands ziekenhuis in een dekentje gewikkeld en weggelegd totdat het stopt met ademen.

Om te laten zien hoe volstrekt achterhaald en onhoudbaar de Nederlandse grens van 24 weken is, kwam Pouw-Verweij bovendien met de keiharde medische cijfers van de American Academy of Pediatrics (AAP), de beroepsorganisatie van Amerikaanse kinderartsen. Uit die gegevens blijkt hoe hoog de overlevingskansen van te vroeg geboren kinderen door de moderne medische wetenschap inmiddels zijn geworden: bij 22 weken overleeft 25 procent, bij 23 weken is dat al een meerderheid van 53 procent, bij 24 weken stijgt de overlevingskans naar maar liefst 71 procent en bij 25 weken naar 82 procent.

En precies daar wringt het niet alleen moreel, maar zelfs met de letter van onze eigen wet. Zoals Pouw-Verweij terecht opmerkte: "In het Wetboek van Strafrecht staat dat er geen abortus uitgevoerd mag worden op een kind waarvan je redelijkerwijs kan verwachten dat het levensvatbaar is. Bij 23 weken zie je een percentage van 53 procent. Ik zou dat wel redelijkerwijs willen noemen."

Toen de Nederlandse abortuswet begin jaren tachtig werd geschreven, lag die grens van levensvatbaarheid medisch gezien heel ergens anders en was het idee dat er in uiterste noodsituaties kon worden ingegrepen bij niet-levensvatbare kinderen. Vandaag de dag kan op de ene afdeling van een academisch ziekenhuis een team van artsen en verpleegkundigen dag en nacht vechten om een te vroeg geboren baby van 23 of 24 weken in de couveuse in leven te houden, terwijl een paar deuren verderop onder de plannen van minister Hermans een gezond, levensvatbaar kind van exact dezelfde leeftijd zonder enige medische noodzaak kan worden geaborteerd.

Zelfs in België, dat op medisch-ethisch gebied bepaald geen conservatief bolwerk is, ligt de wettelijke grens voor een abortus zonder medische reden op 12 weken na de bevruchting, ongeveer 14 weken zwangerschap, dus ruim twee maanden eerder dan de uiterste grens waarbinnen Sophie Hermans nu de drempels wil verlagen.

Daarnaast wees Pouw-Verweij op een andere ontwikkeling waar het progressieve kartel het liefst in alle talen over zwijgt: het totale aantal abortussen in Nederland is inmiddels opgelopen naar ongeveer 40.000 per jaar. Daarbij daalt het gebruik van anticonceptie en zien artsen in bepaalde delen van het land vrouwen die keer op keer terugkomen voor een abortus: "Meer dan tien keer is geen zeldzaamheid. Dat is natuurlijk ook niet waar abortus oorspronkelijk voor bedoeld is, het is geen anticonceptiemethode."

Voor een ieder die gelooft in de onschendbare waarde van het menselijk leven vanaf het prilste begin, is elke abortus van een onschuldig, weerloos kind een tragedie die nooit als een gewone medische verrichting mag worden weggezet. Het allerminste wat je van een beschaafde samenleving en een regering mag verwachten, is dat zij het ongeboren leven beschermt in plaats van de grens van 24 weken nóg laagdrempeliger te maken.

Maar kijk eens naar de fanatieke obsessie waarmee D66 en de VVD van Sophie Hermans elk debat over de bescherming van het ongeboren kind blokkeren. Terwijl Hermans zich op vrijdag na de ministerraad druk maakt over een boete vanaf 600 euro voor de beheerder van een kinderboerderij of speeltuin als iemand daar in de buitenlucht een sigaret opsteekt, staat diezelfde minister pal achter een verkenning voor late abortussen in de fase van 22 tot 24 weken zonder medische aanleiding.

Hoe kun je als minister van Volksgezondheid beweren dat je kinderen op een kinderboerderij tegen een vleugje rook wilt beschermen, terwijl je in hetzelfde ambt weigert om gezonde, levensvatbare kinderen van 23 en 24 weken in de moederschoot te beschermen tegen een opgewekte bevalling waarbij een huilend en ademend kindje in een dekentje wordt gelegd om te sterven?

De reden dat politici als Hermans en Paternotte zo allergisch reageren op elke discussie over de abortuspraktijk, is precies wat Pouw-Verweij benoemde: de overgrote meerderheid van de Nederlanders heeft er geen flauw benul van hoe een late abortus rond de 24 weken er in de praktijk uitziet. En zodra mensen wél horen wat er daadwerkelijk met zo'n volgroeid, ademend kindje gebeurt, brokkelt het kille ideologische verhaal van D66 en de VVD onmiddellijk af.

Het is een zegen dat een arts die de medische praktijk van binnenuit kent nu op de nationale televisie de waarheid uitspreekt die Den Haag liever onder het tapijt veegt. Een kind dat bij 23 of 24 weken meer dan vijftig tot zeventig procent kans heeft om te overleven, dat voelt, ademt en huilt, is geen klompje cellen en geen wegwerpproduct van de maakbare samenleving, maar een menselijk leven dat bescherming verdient.

Stop per direct de schandalige verkenning van minister Sophie Hermans voor late abortussen zonder medische noodzaak, doorbreek het kille zwijgkartel van D66 en VVD en stel de bescherming van het weerloze, ongeboren kind weer centraal in de Nederlandse wet!