Boekholt beloofde dat niemand van een vakantiepark op straat komt, maar 97 gemeenten jagen bewoners gewoon weg en zij kijkt toe

Dat blijkt uit een rondgang van de regionale omroepen en de NOS langs alle gemeenten. Van de 177 gemeenten die er iets over zeiden, zijn er 116 tegen permanente bewoning van vakantieparken. Het gaat om een groep van zo'n 60.000 ingeschreven mensen, en in werkelijkheid zijn het er nog veel meer. Vaak mensen die geen huis kunnen vinden, na een scheiding ergens terecht moesten, of hun oude dag doorbrengen in een chalet omdat er niets anders is.

Lees de redenen van de gemeenten en je ziet hoe het lokale bestuur naar zijn eigen inwoners kijkt. Súdwest-Fryslân wil de vakantiewoningen "behouden voor de recreatiesector". In Winterswijk moeten recreatiewoningen "gebruikt worden voor recreatief verblijf". Zeewolde vindt dat toeristen en vaste bewoners op één park niet goed zijn voor de "toeristische kwaliteit". En wethouder Jacob Boonstra van Westerveld zegt het het eerlijkst: toeristen geven geld uit, bijvoorbeeld in de horeca.

Daar heb je het. Midden in de grootste woningnood in decennia zet de gemeente de omzet van de plaatselijke horeca boven het dak boven het hoofd van haar eigen inwoners. Wie een huisje heeft gevonden en daar al jaren rustig woont, is een probleem. De toerist die een weekend komt, is welkom.

En Boekholt? Die gaf eerder dit jaar zelf het startschot voor deze puinhoop. Het plan om permanente bewoning van vakantiewoningen tien jaar lang te legaliseren, schrapte ze. In de plaats kwam een vaag gedoogbeleid en een brief met een vriendelijk verzoek aan gemeenten. Nu blijkt dat verzoek door vrijwel iedereen te worden genegeerd, en wat zegt de minister? Dat het "aan gemeenten" is om "de balans te vinden".

Zelfs de Groningse hoogleraar Albertjan Tollenaar vindt het vreemd dat gemeenten de oproep van een minister massaal naast zich neerleggen. Maar echt vreemd is het niet. Wie een minister heeft die niets afdwingt, krijgt gemeenten die doen waar ze zin in hebben.

Kijk dan eens hoe anders het gaat bij asielopvang. Daar wacht niemand op de goede wil van de gemeente. Asielminister Bart van den Brink zet weigerende gemeenten onder verscherpt toezicht en kan straks zelf locaties aanwijzen. Voor asielzoekers heeft Den Haag een wet met tanden. Voor de Nederlander in een chalet op de Veluwe een brief met een verzoek.

Nee, dat is het niet. Parken zijn niet altijd gebouwd om er het hele jaar te wonen, en soms zijn er echte problemen met veiligheid of criminaliteit. Daar mag een gemeente tegen optreden. Maar dat is niet waar deze gemeenten het over hebben. Zij willen hun recreatiesector beschermen. En de mensen die het treft, hebben geen alternatief. DDS schreef al eerder dat 60.000 mensen op vakantieparken wonen door het desastreuze woonbeleid van Den Haag. Wie hen wegjaagt, lost geen woningnood op. Die verplaatst hem naar de daklozenopvang.

Boekholt komt nog dit najaar met een wet die permanente bewoning van vakantieparken toestaat voor iedereen die er nu woont, tenzij er concrete veiligheidsproblemen zijn. Gemeenten die ondertussen toch doorgaan met uitzetten, moeten per geval aantonen waar de bewoner dan wel terechtkan. En de minister stopt met verzoekjes en begint met regelen.

Boekholt beloofde dat niemand zomaar op straat komt te staan. Nu 97 gemeenten gewoon doorgaan, is die belofte niets meer waard dan het papier van haar brief.