FVD ontmaskert asielchaos: elf aanhoudingen in twee weken bij Ter Apel - kabinet weigert asielstop

En wat doet het kabinet? Het weigert een asielstop, blijft vasthouden aan de Spreidingswet en komt opnieuw met dezelfde uitgekauwde belofte dat er “normerend” zal worden opgetreden.

Het Nederlandse volk krijgt chaos, intimidatie en bestuurlijke machteloosheid. De Haagse asielmachine krijgt bescherming.

Uit de beantwoording van de Kamervragen van De Vos blijkt dat in de eerste twee weken van juli elf mensen zijn aangehouden rond het aanmeldcentrum. De minister erkent bovendien dat een deel van de verdachten al bij de politie bekend was.

Dat laatste maakt de zaak des te erger. We hebben het dus niet uitsluitend over een plotselinge escalatie door mensen die nooit eerder problemen veroorzaakten. Er loopt kennelijk een groep rond van wie de autoriteiten al wisten dat zij problemen konden veroorzaken.

Toch konden de incidenten doorgaan. Zelfs twee steekpartijen waren blijkbaar niet voldoende om onmiddellijk de hardste maatregelen te nemen.

FVD vroeg de minister onder meer naar vastzetten, preventief fouilleren en een avondklok voor overlastgevers. Het antwoord bestaat grotendeels uit verwijzingen naar eerder aangekondigde maatregelen en ambtelijke formuleringen over samenwerking tussen verschillende instanties.

Oftewel: woorden, procedures en overlegtafels. Alles behalve de keiharde garantie dat inwoners van Ter Apel eindelijk weer veilig over straat kunnen.

Het meest onthullende deel van de antwoorden is dat de minister gewoon wil doorgaan met de Spreidingswet. Terwijl de overheid erkent dat Ter Apel gebukt gaat onder geweld en overlast, blijft de gekozen oplossing: verdeel de opvang over Nederland.

Maar het verspreiden van opvangcapaciteit is niet hetzelfde als het oplossen van het probleem. Een overlastgever wordt niet opeens een keurige burger omdat hij naar een andere gemeente wordt overgebracht. Een criminele asielzoeker wordt niet minder crimineel doordat hij buiten Groningen wordt gehuisvest.

De Vos vraagt daarom terecht of het verstandig is om mensen onder wie zich bedreigingen voor de openbare orde bevinden over Nederland te verspreiden. De minister antwoordt met een verhaal over verblijfsprocedures, terugkeer en de Spreidingswet. Precies de bestuurlijke draaikolk waar Nederland al jaren in vastzit.

Het fundamentele probleem blijft onaangeroerd: er komen meer mensen binnen dan Nederland fatsoenlijk kan verwerken, uitzetten mislukt voortdurend en de belangen van gewone Nederlanders worden telkens ondergeschikt gemaakt aan verdragen, procedures en institutionele belangen.

Op de vraag van FVD of de minister bereid is een asielstop in te voeren, volgt het voorspelbare antwoord: daarvoor zou geen juridische ruimte bestaan.

Dit is de favoriete vluchtweg van het partijkartel. Alsof wetten, verdragen en Europese afspraken natuurverschijnselen zijn die nooit veranderd kunnen worden. Alsof politici machteloos moeten toekijken terwijl hun eigen burgers de gevolgen dragen.

Politiek leiderschap betekent juist dat je juridische obstakels aanpakt wanneer die de veiligheid en soevereiniteit van het land ondermijnen. Verdragen kunnen worden opgezegd, wetten kunnen worden aangepast en Europese afspraken kunnen ter discussie worden gesteld. Daar zijn politici voor gekozen.

FVD zegt al jaren dat Nederland de controle over zijn grenzen moet terugpakken. De situatie in Ter Apel bewijst opnieuw hoe noodzakelijk dat is.

Ondernemers vertelden de minister over de overlast die zij ervaren. Inwoners maakten duidelijk dat zij zich zorgen maken. Hulporganisaties trokken medewerkers terug omdat zij hun veiligheid niet meer konden garanderen.

Toch wordt van de bevolking verwacht dat zij geduldig blijft. Nog een maatregelenpakket. Nog een ketenoverleg. Nog een belofte over “lik-op-stukbeleid”.

Ter Apel heeft genoeg beloften gehoord. De inwoners hebben recht op veiligheid, rust en een overheid die hun belangen op de eerste plaats zet.

De elf aanhoudingen zijn geen administratief detail. Ze zijn een alarmsignaal. En het feit dat het kabinet zelfs na dit alles doorgaat met dezelfde koers, laat zien dat de asielchaos niet alleen het gevolg is van onmacht. Het is ook het gevolg van politieke onwil.